Adhyaya 39

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यम भागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते अष्टात्रिंशत्तमो ऽध्यायः // ३८// वसिष्ठ उवाच मत्स्यराजे निपतिते राजा युद्धविशारदः / राजेन्द्रान्प्रेरयामास कार्त्तवीर्यो महाबलः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பிரம்மாண்ட மகாபுராணத்தில்... 38-வது அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. வசிஷ்டர் கூறினார்: மச்ச நாட்டு அரசன் வீழ்ந்ததும், போரில் வல்லவனான மகாபலி கார்த்தவீர்யன் மற்ற சிறந்த அரசர்களை அனுப்பினான்.

Verse 2

बृहद्बलः सोमदत्तो विदर्भो मिथिलेश्वरः / निषधाधिपतिश्चैव मगधाधिपतिस्तथा

பிருஹத்பலன், சோமதத்தன், விதர்ப்பன், மிதிலை அரசன், நிஷாத நாட்டுத் தலைவன் மற்றும் மகத நாட்டுத் தலைவன்.

Verse 3

आययुः समरे योद्धं भार्गवेद्रेण भूपते / वर्षन्तः शरजालानि नानायुद्धविशारदाः

அரசே! பார்கவச் சிறந்தவருடன் போரில் பலவகை யுத்தங்களில் தேர்ந்த வீரர்கள் வந்து, அம்புகளின் வலைபோல் மழையென பொழிந்தனர்.

Verse 4

वीराभिमानिनः सर्वे हैहयस्याज्ञया तदा / पिनाकहस्तः स भृगुर्ज्वलदग्निशिखोपमः

அப்போது ஹைஹயனின் ஆணையால் வீரமெனத் தம்மை எண்ணிய அனைவரும் கூடினர். பினாகத்தை கையில் கொண்ட அந்தப் பிருகு, எரியும் தீச்சுடர்போல் ஒளிர்ந்தான்.

Verse 5

चिक्षेप नागपाशं च आभिमन्त्र्य शरोत्तमम् / तदस्त्रं भार्गवे द्रेण क्षिप्तं संग्राममूर्द्धनि

அவன் சிறந்த அம்பை மந்திரித்து நாகபாச அஸ்திரத்தை எறிந்தான். அந்த அஸ்திரம் போரின் உச்சத்தில் பார்கவச் சிறந்தவரால் செலுத்தப்பட்டது.

Verse 6

चकर्त्त गारुडास्त्रेण सोमदत्तो महाबलः / ततः क्रुद्धो महाभागो रामः शत्रुविदारणः

மகாபலன் சோமதத்தன் கருடாஸ்திரத்தால் அதனை வெட்டித் துண்டாக்கினான். அப்போது பகைவரைச் சிதைக்கும் மகாபாகன் ராமன் கோபமுற்றான்.

Verse 7

रुद्रदत्तेन शूलेन सोमदत्तं जघान ह / बृहद्बलं च गदया विदर्भं मुष्टिना तथा

ருத்ரதத்தன் அளித்த சூலத்தால் அவன் சோமதத்தனை வீழ்த்தினான்; மேலும் பிருஹத்பலனை கதையால், விதர்பனை குத்துக்குத்தால் தாக்கினான்.

Verse 8

मैथिलं मुद्गरेणैव शक्त्या च निषधाधिपम् / मागधञ्चरणाघातैरस्त्रजालेन सैनिकान्

அவன் மைதிலனை கதையால், நிஷதாதிபதியை சக்தியால், மகதனை பாதஅடிகளால், படையினரை ஆயுதவலையால் வீழ்த்தினான்.

Verse 9

निहत्य निखिलां सेनां संहाराग्निसमीरणे / दुद्राव कार्त्तवीर्यं च जामदग्न्यो महाबलः

அழிவுத் தீயின் புயலைப் போலக் கொந்தளித்து முழுப் படையையும் கொன்று, மகாபலன் ஜாமதக்ன்யன் கார்த்தவீர்யனையும் நோக்கி பாய்ந்தான்.

Verse 10

दृष्ट्वा तं योद्धुमायान्तं राजानो ऽन्ये महारथाः / कार्य्याकार्यविधानज्ञाः पृष्टे कृत्वा च हैहयम्

அவனைப் போருக்கு வருவதைப் பார்த்து, செய்யவேண்டியது–செய்யக்கூடாதது அறிந்த மற்ற மகாரத அரசர்கள், ஹைஹயனைப் பின்னால் வைத்து முன்னே வந்தனர்.

Verse 11

रामेण युयुधुश्चैव दर्शयन्तश्च सौहृदम् / कान्यकुब्जाश्च शतशः सौराष्ट्रावन्तयस्तथा

அவர்கள் ராமனுடன் போரிட்டபோதும் நட்பையும் வெளிப்படுத்தினர்; கான்யகுப்ஜத்தின் நூற்றுக்கணக்கான அரசர்களும், சௌராஷ்டிர-அவந்தி அரசர்களும் இருந்தனர்.

Verse 12

चक्रुश्च शरजालानि रामस्य च समन्ततः / शरजालावृतस्तेषां रामः संग्राममूर्द्धनि

அவர்கள் ராமனைச் சுற்றிலும் அம்புகளின் வலைகளை அமைத்தனர்; அந்த அம்புவலையால் சூழப்பட்ட ராமன் போர்க்களத்தின் உச்சியில் நிலைத்திருந்தான்.

Verse 13

न चादृश्यत राजेन्द्र तदा स त्वकृतव्रणः / सस्मार रामचरितं यदुक्तं हरिणेन वै

அரசேந்திரா! அப்போது காயமற்ற அவன் காணப்படவில்லை. ஹரி கூறிய ராமசரிதத்தை அவன் நினைவு கூர்ந்தான்.

Verse 14

कुशलं भार्गवेन्द्रस्य याचमानो हरिं मुनिः / एतस्मिन्नेव काले तु रामः शस्त्रास्त्रकोविदः

முனிவர் ஹரியை வேண்டி, பார்கவசிரேஷ்டரின் நலத்தை விசாரித்தார். அதே வேளையில் ஆயுதங்களில் தேர்ந்த ராமன் இருந்தான்.

Verse 15

विधूय शरजालानि वायव्यास्त्रेण मन्त्रवित् / उदतिष्ठद्रणाकाङ्क्षी नीहारादिव भास्करः

மந்திரம் அறிந்த ராமன் வாயவ்யாஸ்திரத்தால் அம்புகளின் வலைகளை அகற்றி, போர்வேட்கையுடன் பனிமூட்டிலிருந்து எழும் சூரியனைப் போல எழுந்தான்.

Verse 16

त्रिरात्रं समरे रामस्तैः सार्द्धं युयुधे बली / द्वादशाक्षौहिणीस्तत्र चिच्छेद लघुविक्रमः

வலிமைமிக்க ராமன் போர்க்களத்தில் அவர்களுடன் மூன்று இரவுகள் போரிட்டான். அங்கே விரைவுப் பராக்கிரமன் பன்னிரண்டு அக்ஷௌஹிணி சேனைகளைச் சிதைத்தான்.

Verse 17

रम्भास्तम्भवनं यद्वत् परश्वधवरायुधः / सर्वांस्तान्भूपवर्गांश्च तदीयश्च महाचमूः

சிறந்த பரசு ஆயுதம் தாங்கிய அவன், ரம்பா-தூண்கள் நிறைந்த வனத்தை வெட்டுவது போல, அந்த அரசக் கூட்டங்களையும் அவர்களின் மாபெரும் சேனையையும் அழித்தான்.

Verse 18

दृष्ट्वा विनिहतां तेन रामेण सुमहात्मना / आजगाम महावीर्यः सुचन्द्रः सूर्यवंशजः

அந்த மகாத்மா ராமன் அவனை வீழ்த்தியதைப் பார்த்து, சூரியவம்சத்தவன் மகாவீரன் சுசந்திரன் அங்கே வந்தான்।

Verse 19

लक्षराजन्यसंयुक्तः सप्ताक्षौहिणिसंयुतः / तत्रानेकमहावीरा गर्जन्तस्तोयदा इव

லட்சக்கணக்கான அரசவீரர்களும் ஏழு அக்ஷௌஹிணி படைகளும் சேர்ந்திருந்தனர்; அங்கே பல மகாவீரர்கள் மேகம்போல் கர்ஜித்தனர்।

Verse 20

कंपयन्तो भुवं राजन् युयुधुर्भार्गवेण च / तेः प्रयुक्तानि शस्त्राणि महास्त्राणि च भूपते

அரசே, பூமி நடுங்குமாறு அவர்கள் பார்கவனுடன் போரிட்டனர்; மன்னனே, அவர்கள் பல ஆயுதங்களையும் மகாஸ்திரங்களையும் ஏவினர்।

Verse 21

क्षणेन नाशयामास भार्गवेन्द्रः प्रतापवान् / गृहीत्वा परशुं दिव्यं कालातकयमोपमम्

பிரதாபமிக்க பார்கவேந்திரன் ஒரு கணத்தில் அழித்தான்; காலாந்தக யமனை ஒத்த தெய்வீக பரசுவை ஏந்தி.

Verse 22

कालयन्सकला सेनां चिच्छेद भुगुनन्दनः / कर्षकस्तु यथा क्षेत्रे पक्वं धान्यं तथा तृणम्

முழு படையையும் அழித்துக் கொண்டே, ப்ருகுநந்தனன் வெட்டித் துண்டித்தான்; வயலில் விவசாயி பழுத்த நெலும் புல்லும் வெட்டுவது போல.

Verse 23

निशेषयति दात्रेण तथा रामेण तत्कृतम् / लक्षराजन्यसैन्यं तददृष्ट्वा रामेण दारितम्

ராமன் தாத்ரம் (கோடரி) கொண்டு அவ்வாறே அனைத்தையும் நிர்மூலமாக்கினான்; அவனை காணுமுன்னே இலட்சக் கணக்கான அரசகுலப் படை ராமனால் பிளக்கப்பட்டது.

Verse 24

सुचन्द्रः पृथिवीपालो युयुधे संगरे नृप / तावुभौ तत्र संक्षुब्धौ नानाशस्त्रास्त्रकोविदौ

அரசே! பூமிபாலன் சுசந்திரன் போர்க்களத்தில் யுத்தம் செய்தான்; அங்கே இருவரும் கொந்தளித்து, பலவகை ஆயுதங்களிலும் அஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவர்களாய் மோதினர்.

Verse 25

युयुधाते महावीरौ मुनीशनृपतीश्वरौ / रामो ऽस्मै यानि शस्त्राणि चिक्षेपास्त्राणि चापि हि

அந்த இரு மகாவீரர்கள்—முனிவரின் தலைவனும் அரசர்களின் ஈசனும்—போரிட்டனர். ராமன் அவன் மீது எத்தகைய ஆயுதங்களையும் அஸ்திரங்களையும் எறிந்தானோ அவையெல்லாம் கூட.

Verse 26

तानि सर्वाणि चिच्छेद सुचन्द्रो युद्ध पण्डितः / ततः क्रुद्धो रणे रामः सुचन्द्रं पृथिवीश्वरम्

போரில் தேர்ந்த சுசந்திரன் அவையெல்லாம் துண்டித்தான். அப்போது போர்க்களத்தில் கோபம் கொண்ட ராமன், பூமியீசன் சுசந்திரனை நோக்கி (திரும்பினான்).

Verse 27

कृतप्रतिकृताभिज्ञं ज्ञात्वोपस्पृश्य वार्यथ / नारायणास्त्रं विशिखे संदधे चानिवारितम्

எதிர்செயலில் தேர்ந்தவன் என அறிந்து, ராமன் நீரைத் தொட்டு ஆச்சமனம் செய்து; பின்னர் தடுக்க இயலாதவாறு அம்பில் நாராயணாஸ்திரத்தைச் சேர்த்தான்.

Verse 28

तदस्त्रं शतसूर्याभं क्षिप्तं रामेण धीमता / हृष्टोत्तीर्य रथात्सद्यः सुचन्द्रः प्रणनाम ह

அப்போது அறிவுடைய ராமன் நூறு சூரியர் போன்ற ஒளியுடைய அந்த அஸ்திரத்தை எறிந்தான். சுசந்திரன் மகிழ்ந்து உடனே தேரிலிருந்து இறங்கி வணங்கினான்.

Verse 29

सर्वास्त्रपूज्यं तच्चापि नारायणविनिर्मितम् / तमेवं प्रणतं त्यक्त्वा यथौ नारायमन्तिकम्

அதுவும் எல்லா அஸ்திரங்களாலும் போற்றத்தக்கது; நாராயணனால் உருவாக்கப்பட்டது. அவன் இவ்வாறு வணங்கியதைப் பார்த்து, அது முறையாக நாராயணனின் அருகே சென்றது.

Verse 30

विस्मितो ऽभूत्तदा रामः समरे शत्रसूदनः / दृष्ट्वा व्यर्थं महास्त्रं तद्भूपं स्वस्थं विलोक्य च

அப்போது போரில் பகைவரை அழிப்பவன் ராமன் வியப்புற்றான். அந்த மகா அஸ்திரம் வீணானதைப் பார்த்தும், அரசன் நலமாய் இருப்பதைக் கண்டும் அவன் ஆச்சரியமடைந்தான்.

Verse 31

रामः शक्तिं च मुसलं तोमरं पट्टिशं तथा / गदां च परशुं कोपाच्छिक्षेप नृपमूर्द्धनि

கோபத்தால் ராமன் சக்தி, முசலம், தோமரம், பட்டிசம், கதா, பரசு ஆகிய அனைத்தையும் அரசன் தலையின் மீது எறிந்தான்.

Verse 32

जग्राह तानि सर्वाणि सुचन्द्रो लीलयैव हि / चिक्षेप शिवशूलं च रामो नृपतये यदा

அவற்றையெல்லாம் சுசந்திரன் விளையாட்டுபோல் பிடித்துக்கொண்டான். ராமன் அரசன் மீது சிவனின் சூலத்தையும் எறிந்தபோதும் அவ்வாறே ஆனது.

Verse 33

बभूव पुष्पमालां च तच्छूलं नृपतेर्गले / ददर्श च पुरस्तस्य भद्रकालीं जगत्प्रसूम्

அந்த சூலமே அரசனின் கழுத்தில் மலர்மாலையாக ஆனது; அவன் முன்னே உலகைப் பெற்றெடுத்த பத்திரகாளியை கண்டான்.

Verse 34

वहन्तीं मुण्डमालां च विकटास्यां भयङ्करीम् / सिंहस्थां च त्रिनेत्रां च त्रिशूलवरधारिणीम्

அவள் மண்டைமாலை அணிந்த, கொடுமுகத்தாள், பயங்கரியாள்; சிங்கமேல் அமர்ந்த, மூன்று கண்களுடைய, திரிசூலும் வரமுத்திரையும் தாங்கியவள்.

Verse 35

दृष्ट्वा विहाय शस्त्रास्त्रं नमस्कृत्य समैडत / राम उवाच नमोस्तु ते शङ्करवल्लभायै जगत्सवित्र्यै समलङ्कृतायै

இதைக் கண்டு ராமன் ஆயுதங்களை விட்டு வணங்கி புகழ்ந்தான்: ‘சங்கரனின் பிரியையே, உலகின் சாவித்ரியே, அலங்கரிக்கப்பட்ட தேவியே, உமக்கு நமஸ்காரம்.’

Verse 36

नानाविभूषाभिरिभारिगायै प्रपन्नरक्षाविहितोद्यमायै / दक्षप्रसूत्यै हिमवद्भवायै महेश्वरार्द्धङ्गसमास्थितायै

பலவகை அணிகலன்களால் ஒளிரும், யானையின் பகைவர் (சிங்கம்) மீது அமர்ந்த; சரணடைந்தவரைக் காக்க முனைந்த; தக்ஷனின் புதல்வி, இமவானின் மகள், மகேஸ்வரனின் அரையங்கமாக நிற்கும் தேவிக்கு வணக்கம்.

Verse 37

काल्यै कलानाथकलाधरायै भक्तप्रियायै भुवनाधिपायै / ताराभिधायै शिवतत्परायै गणेश्वराराधितपादुकायै

காளி, சந்திரநாதனின் கலை (அரைக்கதிர்) தாங்கியவள்; பக்தர்க்கு பிரியமான, உலகங்களின் அதிபதி; ‘தாரா’ எனப் பெயர்பெற்ற, சிவபராயணை; கணேசனால் ஆராதிக்கப்பட்ட பாதுகைகள் உடைய தேவிக்கு வணக்கம்.

Verse 38

परात्परायै परमेष्ठिदायै तापत्रयोन्मूलनचिन्तनायै / जगद्धितायास्तपुरत्रयायै बालादिकायै त्रिपुराभिधायै

பராத்பரையானவள், பரமேஷ்டியை அருள்பவள், மும்முறுத் தாபங்களை வேரறுப்பவள்; உலக நலத்திற்காகத் திரிபுரத்தை அழிப்பவள், பாலாதி ரூபிணி ‘திரிபுரா’வுக்கு வணக்கம்।

Verse 39

समस्तविद्यासुविलासदायै जगज्जनन्यै निहिताहितायै / बकाननायै बहुसाख्यदायै विध्वस्तनानासुरदान्वायै

அனைத்து வித்யைகளின் இனிய விளக்கத்தை அருள்பவள், ஜகஜ்ஜனனி, நன்மையை உள்ளடக்கிப் பேணுபவள்; பகமுகி, பல கிளைகள்/மார்க்கங்களை அளிப்பவள், பலவகை அசுர-தானவர்களை நசிப்பவளுக்கு வணக்கம்।

Verse 40

वराभयालङ्कृतदोर्लतायै समस्तगीर्वाणनमस्कृतायै / पीतांबरायै पवनाशुगायै शुभप्रदायै शिवसंस्तुतायै

வரமும் அபயமும் அலங்கரிக்கும் கர-லதைகள் உடையவள், எல்லாத் தேவராலும் வணங்கப்படுபவள்; பீதாம்பரா, காற்றின் வேகத்தைப் போல் விரைவானவள், சுபம் அருள்பவள், சிவனால் போற்றப்படுபவளுக்கு வணக்கம்।

Verse 41

नागारिगायै नवखण्डपायै नीलाचलाभां गलसत्प्रभायै / लघुक्रमायै ललिताभिधायै लेखाधिपायै लवणाकरायै

நாக-சத்திரு (கருடன்) மீது ஏறியவள், ஒன்பது கண்டங்களின் காவலாள்; நீலாசலம்போல் ஒளிவிடும் காந்தியுடையவள், கழுத்தில் பிரகாசம் திகழ்பவள்; லகு-கிரமையுடையவள், ‘லலிதா’ எனப் பெயருடையவள், எழுத்தின் அதிபதி, உப்புக் கடல் (லவணாகர) ரூபிணிக்கு வணக்கம்।

Verse 42

लोलेक्षणायै लयवर्जितायै लाक्षारसालङ्कृतपङ्कजायै / रमाभिधायै रतिसुप्रियायै रोगापहायै रचिताखिलायै

சஞ்சலக் கண்களுடையவள், லயமற்ற (அழிவிலி); லாக்ஷாரஸம் போல் செம்மையால் அலங்கரித்த தாமரைப் போன்றவள், ‘ரமா’ எனப் பெயருடையவள், ரதிக்கு மிகப் பிரியமானவள்; நோய்களை நீக்குபவள், அனைத்தையும் படைத்தவளுக்கு வணக்கம்।

Verse 43

राज्यप्रदायै रमणोत्सुकायै रत्नप्रभायै रुचिरांबरायै / नमो नमस्ते परतः पुरस्तात् पार्श्वाधरोर्ध्वं च नमो नमस्ते

அரசை அருள்வாயே, இன்பத்தில் விரும்புவாயே, ரத்தினப் பிரகாசம் பொலிவாயே, அழகிய ஆடை அணிந்தவளே! உனக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்; பின்னும் முன்னும் பக்கமும் கீழும் மேலும்—எங்கும் உனக்கு வணக்கம்।

Verse 44

सदा च सर्वत्र नमो नमस्ते नमो नमस्ते ऽखिलविग्रहायै / प्रसीद देवेशि मम प्रतिज्ञां पुरा कृतां पालय भद्रकालि

எப்போதும் எங்கும் உனக்கு வணக்கம்; அனைத்துரூபங்களாய் நிற்பவளே உனக்கு வணக்கம். தேவாதிதேவி பத்ரகாளி, அருள் புரிந்து, முன் செய்த என் பிரமாணத்தை காத்தருள்வாய்।

Verse 45

त्वमेव माता च पिता त्वमेव जगत्त्रयस्यापि नमो नमस्ते / वसिष्ठ उवाच एवं स्तुता तदा देवी भद्रकाली तरस्विनी

நீயே தாய், நீயே தந்தை; மூவுலகங்களுக்கும் அதிபதியே, உனக்கு வணக்கம். வசிஷ்டர் கூறினார்—இவ்வாறு போற்றப்பட்டபோது, வீரமிகு பத்ரகாளி தேவி அப்போது வெளிப்பட்டாள்।

Verse 46

उवाच भार्गवं प्रीता वरदानकृतोत्सवा / भद्रकाल्युवाच वत्स राम महाभाग प्रीतास्मि तव सांप्रतम्

வரம் அளிப்பதில் மகிழ்ந்து, தேவி பார்கவரிடம் கூறினாள். பத்ரகாளி சொன்னாள்—குழந்தையே, பெரும்பாக்கியமுள்ள ராமா, இப்போது நான் உன்னிடம் மகிழ்ந்துள்ளேன்।

Verse 47

वरं वरय मत्तो यस्त्वया चाभ्यर्थिता हृदि / राम उवाच मातर्यदि वरो देयस्त्वया मे भक्तव त्सले

என்னிடமிருந்து நீ உள்ளத்தில் வேண்டிய வரத்தை வேண்டிக்கொள். ராமன் கூறினான்—அம்மையே, நீ எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், பக்தர்க்கு அருள்புரிபவளே!

Verse 48

तत्सुचन्द्रं जये युद्धे तवानुग्रहभाजनम् / इति मे ऽभिहितं देवि कुरु प्रीतेन चेतसा

தேவி, போரில் வெற்றிக்காக அந்த சுசந்திரன் உன் அருளுக்குரியவன்—என்று நான் கூறினேன்; மகிழ்ந்த மனத்துடன் அதைச் செய்.

Verse 49

येन केनाप्युपायेन जगन्मातर्नमो ऽस्तु ते / भद्रकाल्युवाच आग्नेयास्त्रेण राजेन्द्रं सुचन्द्रं नय मद्गृहम्

ஜகன்மாதா, எவ்வழியாயினும் உனக்கு நமஸ்காரம். பத்திரகாளி கூறினாள்—ஆக்னேயாஸ்திரத்தால் அரசேந்திரன் சுசந்திரனை என் இல்லத்துக்கு கொண்டு வா.

Verse 50

ममातिप्रियमद्यैव पार्षदो मे भवत्वयम् / वसिष्ठ उवाच इत्युक्तमाकर्ण्य स भार्गवेन्द्रो देव्याः प्रियं कर्तुमथोद्यतो ऽभूत्

இன்றே இது எனக்கு மிகப் பிரியமானதாக இருக்கட்டும்—இவன் என் பார்ஷதனாக ஆகட்டும். வசிஷ்டர் கூறினார்—இவ்வாறு கேட்ட அந்த பார்கவச் சிறந்தவன் தேவியின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற முனைந்தான்.

Verse 51

प्राणान्नियम्याचमनं च कृत्वा सुचन्द्रमुद्दिश्य च तत्समादधे / अस्त्रं प्रयुक्तं नृपतेर्वधाय रामेण राजन् प्रसभं तदा तत्

உயிர்சுவாசத்தை அடக்கி ஆச்சமனம் செய்து, சுசந்திரனை நோக்கி அவர் அந்த அஸ்திரத்தைச் சந்தித்தார்; அரசே, அப்போது ராமன் அரசனைக் கொல்ல வல்லமையுடன் அதை ஏவினான்.

Verse 52

दग्ध्वा वपुर्भूतमयं तदीयं निनाय लोकं परदेवतायाः / ततस्तु रामेण कृतप्रणामा सा भद्रकालो जगदादिकर्त्री

அவனுடைய பூதமய உடலை எரித்து, அவனை பரதேவதையின் உலகிற்கு அழைத்துச் சென்றாள். பின்னர் ராமன் வணங்கினான்—அந்த பத்திரகாளியே உலகின் ஆதிகர்த்திரி.

Verse 53

अन्तर्हिताभूदथ जामदग्न्यस्तस्थौ रणेभूपवधाभिकाङ्क्षी

அப்போது ஜாமதக்ன்யர் (பரசுராமர்) மறைந்தார்; போரில் அரசர்களை வதைக்க விரும்பி நிலைத்து நின்றார்.