Adhyaya 30

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादेर्ऽजुनोपाख्याने एकोनत्रिंशत्तमो ऽध्यायः // २९// वासिष्ठ उवाच श्रुस्वैतत्सकलं राजा जमदग्निवधादिकम् / उद्विग्नचेताः सुभृशं चिन्तयामास नैकधा

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் வாயு உரைத்த மத்தியப் பகுதியில், மூன்றாம் உபோத்தாதப் பாதத்தின் அர்ஜுனோபாக்யானத்தில் இருபத்தொன்பதாம் அதிகாரம். வசிஷ்டர் கூறினார்—ஜமதக்னி வதம் முதலிய அனைத்தையும் கேட்ட அரசன் மிகுந்த கலக்கத்துடன் பலவிதமாக ஆழ்ந்து சிந்தித்தான்।

Verse 2

अहो मे सुनृसंसस्य लोकयोरुभयोरपि / ब्रह्मस्वहरणे वाञ्छा तद्धत्या चातिगर्हिता

அய்யோ! நான் மிகக் கொடூரன்; இரு உலகங்களிலும் எனக்கு பழியே—பிராமணனின் செல்வத்தைப் பறிக்க விருப்பமும், அவனை கொல்வதும், இரண்டும் மிகக் கண்டிக்கத்தக்கவை।

Verse 3

अहो नाश्रौषमस्याहं ब्राह्मणस्य विजानतः / वचनं तर्हि तां जह्यां विमूढात्मा गतत्रपः

அய்யோ! அறிவுடைய அந்தப் பிராமணனின் சொல்லை நான் கேளவில்லை; அப்போதே அவனை விட்டுவிட வேண்டியதுதான்—நான் மூடன், வெட்கமற்றவனாகிவிட்டேன்।

Verse 4

इति संचितयन्नंव हृदयेन विदूयता / स्वपुरं प्रतिचक्राम सबलः सानुगस्ततः

இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில் அவன் இதயம் எரிந்தது; பின்னர் படையுடனும் துணையாருடனும் தன் நகரை நோக்கி மீண்டான்।

Verse 5

पुरीं प्रतिगते राज्ञि तस्मिन्सपरिवारके / आश्रमात्सहसा राजन्विनिश्चक्राम रेणुका

அரசன் குடும்பத்துடன் நகரத்திற்குத் திரும்பியபோது, ஓ அரசனே, ரேணுகா ஆசிரமத்திலிருந்து திடீரென வெளியேறினாள்.

Verse 6

अथ सक्षतसर्वाङ्गं रुधिरेण परिप्लुतम् / निश्चेष्टं परितं भूमौ ददर्श पतिमात्मनः

அப்போது அவள் தன் கணவரைக் கண்டாள்—உடலெங்கும் காயங்களுடன், இரத்தத்தில் நனைந்து, தரையில் அசைவின்றி கிடந்தார்.

Verse 7

ततः सा विहतं मत्वा भर्त्तारं गतचेतनम् / अन्वाहतेवाशनिना मूर्छितान्यपतद्भुवि

அப்போது கணவர் உணர்விழந்து கொல்லப்பட்டார் என எண்ணி, மின்னல் தாக்கியதுபோல் அவள் மயங்கி தரையில் விழுந்தாள்.

Verse 8

चिरादिव पुनर्भूमेरुत्थायातीव दुःखिता / पतित्वोत्थाय सा भूयः सुस्वरं प्ररुरोद ह

நீண்ட நேரத்திற்குப் பின் மிகுந்த துயருடன் தரையிலிருந்து எழுந்தாள்; விழுந்து மீண்டும் எழுந்தவுடன் இனிய கருணைச் சுரத்தில் மீண்டும் அழுதாள்.

Verse 9

विललाप च सात्यर्थं धरणीधूलिधूसरा / अश्रुपूर्ममुखी दीना पतिता शोकसागरे

அவள் மண்ணின் தூளால் மங்கியவளாய், கண்ணீரால் நிரம்பிய முகத்துடன், தாழ்ந்து சோகக் கடலில் மூழ்கியவள்போல் மிகுந்து புலம்பினாள்.

Verse 10

हा नाथ पिय धर्मज्ञ दाक्षिण्यामृतसागर / हा धिगत्यन्तशान्त त्वं नैव काङ्क्षेत चेदृशम्

அய்யோ நாதா, பிரிய தர்மஞானியே, நீ கருணை-அமுதக் கடல். அத்தகைய பரமசாந்தனாய் இருந்து இத்தகைய துயரை நீ விரும்புவாயோ?

Verse 11

आश्रमादभिनिष्क्रान्तः सहसा व्यसानर्णवे / क्षिप्त्वानाथामगाधे मां क्व च यातो ऽसि मानद

ஆசிரமத்திலிருந்து திடீரெனப் புறப்பட்டு நீ துன்பக் கடலில் விழுந்தாய்; என்னை ஆதரவற்றவளாக இந்த அகவாழ் ஆழத்தில் எறிந்து, ஓ மானதா, எங்கே சென்றாய்?

Verse 12

सतां साप्तपदे मैत्रे मुषिताहं त्वया सह / यासि यत्र त्वमेकाकी तत्र मां नेतुमर्हसि

நல்லோரின் ‘சப்தபதி’யால் உறையும் நட்பு, உன்னுடன் எனக்கிருந்தது பறிக்கப்பட்டதுபோல் உள்ளது; நீ எங்கே தனியாகச் செல்கிறாயோ, அங்கே என்னையும் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 13

दृष्ट्वा त्वामीदृशावस्थमचिराद्धृदयं मम / न दीर्यते महाभाग कठिनाः खलु योषितः

உன்னை இத்தகைய நிலையில் கண்டும் என் இதயம் உடனே பிளக்கவில்லை, ஓ மகாபாகா! உண்மையில் பெண்கள் கடினமானவர்கள்.

Verse 14

इत्येवं विलपन्ती सा रुदती च मुहुर्मुहुः / चुक्रोश रामरामेति भृशं दुःखपरिप्लुता

இவ்வாறு புலம்பியவள் மீண்டும் மீண்டும் அழுதாள்; பேர்துயரில் மூழ்கி ‘ராமா! ராமா!’ என்று உரக்கக் கூவினாள்.

Verse 15

तावद्रामो ऽपि स वनात्समिद्भारसमन्वितः / अकृतव्रणसंयुक्तः स्वाश्रमाय न्यवर्त्तत

அப்போது ராமனும் காட்டிலிருந்து சமித்துகளின் சுமையுடன், காயமின்றி, தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினான்।

Verse 16

अपश्यद्भयशंसीनि निमित्तानि बहूनि सः / पश्यन्नुद्विग्नहृदयस्तूर्णं प्रापाश्रमं विभुः

அவன் பயத்தை அறிவிக்கும் பல அபசகுனங்களை கண்டான்; அவற்றைக் கண்டு மனம் கலங்கியவனாய், அந்த மகான் விரைவில் ஆசிரமத்தை அடைந்தான்।

Verse 17

तमायान्तमभिप्रेक्ष्य रुदती सा भृशातुरा / नविभूतेव शोकेन प्रारुदद्रेणुका पुनः

அவன் வருவதைப் பார்த்தவுடன் அவள் மிகுந்த துயரத்தில் அழுதாள்; சோகத்தில் அறிவிழந்தவள்போல் ரேணுகா மீண்டும் கதறினாள்।

Verse 18

रामस्य पुरतो राजन्भर्तृव्यसनपीडिता / उभाभ्यामपि हस्ताभ्यामुदरं समताडयत्

அரசே, ராமன் முன்னிலையில் கணவனின் துயரால் பீடிக்கப்பட்ட அவள் இரு கைகளாலும் தன் வயிற்றைத் தட்டிக் கொண்டாள்।

Verse 19

मार्गे विदितवृत्तान्तः सम्यग्रामो ऽपि मातरम् / कुररीमिव शोकार्त्ता दृष्ट्वा दुःखमुपेयिवान्

வழியிலேயே நிகழ்ந்ததை அறிந்திருந்த ராமனும், தாயை குரரீப் பறவைபோல் சோகத்தில் துடிப்பதைப் பார்த்து, தானும் துயருற்றான்।

Verse 20

धैर्यमारोप्य मेधावी दुःशशोकपरिप्लुतः / नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यां तस्थौ भूमावर्धोमुखः

தைரியத்தை ஏற்றுக் கொண்ட அந்த மேதாவி கடும் சோகத்தில் மூழ்கினான். கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடன் நிலத்தில் தலை குனிந்து நின்றான்.

Verse 21

तं तथागतमालोक्य रामं प्राहाकृतव्रणः / किमिदं भृगुशार्दूल नैतत्वय्युपपाद्यते

அவனை அப்படியே வந்ததைக் கண்டு, காயமுற்ற மனத்தவன் ராமனை நோக்கி— “ஓ ப்ருகு-சார்தூலா! இது என்ன? இது உமக்கு உரியதல்ல” என்றான்.

Verse 22

न त्वादृशा महाभाग भृशं शोचन्ति कुत्रचित् / धृतिमन्तो महान्तस्तु दुःखं कुर्वति न व्यये

மகாபாகனே! உம்மைப் போன்றோர் எங்கும் மிகையாகச் சோகிப்பதில்லை. திடமுள்ள மகான்கள் துயரத்தைத் தளர்ச்சிக்குக் காரணமாக விடமாட்டார்கள்.

Verse 23

शोकः सर्वेन्द्रियाणां हि परिशोषप्रदायकः / त्यज शोकं महाबाहो न तत्पात्रं भवदृशाः

சோகம் எல்லா இந்திரியங்களையும் வற்றச் செய்கிறது. மகாபாகுவே! சோகத்தை விட்டு விடு; உம்மைப் போன்றோர் அதற்குரியவர் அல்லர்.

Verse 24

एहिकामुष्मिकार्थानां नूनमेकान्तरोधकः / शोकस्तस्यावकाशं त्वं कथं त्दृदि नियच्छसि

இந்தச் சோகம் இம்மையும் மறுமையும் ஆகிய பயன்களுக்கு நிச்சயமாக முழுத் தடையாகும். அப்படியிருக்க, அதை நீ எவ்வாறு உறுதியாக உள்ளத்தில் இடம் கொள்கிறாய்?

Verse 25

तत्त्वं धैर्यधनो भूत्वा परिसांत्वय मातरम् / रुदतीं बत वैधव्यशं कापहतचेतनाम्

ஆகையால், பொறுமையையே செல்வமாகக் கொண்டு, கைம்மைத் துயரால் அறிவழிந்து அழுதுகொண்டிருக்கும் உன் தாயைத் தேற்றுவாயாக.

Verse 26

नैवागमनमस्तीह व्यतिक्रान्तस्य वस्तुनः / तस्मादतीतमखिलं त्यक्त्वा कृत्यं विचिन्तय

கடந்து போன எதுவும் இவ்வுலகில் திரும்பி வருவதில்லை. ஆகையால், கடந்தவை அனைத்தையும் துறந்து, ஆற்ற வேண்டிய கடமையைச் சிந்திப்பாயாக.

Verse 27

इत्येवं सांत्वमानश्च तेन दुःशसमन्वितः / रामः संस्तंभयामास शनैरात्मानमात्मना

இவ்வாறு தேற்றப்பட்ட போதிலும், தாங்கொணாத் துயரத்திலிருந்த ராமர், மெல்ல மெல்லத் தன்னைத் தானே தேற்றிக்கொண்டு உறுதிபூண்டார்.

Verse 28

दुःखशोकपरीता हि रेणुका त्वरुदन्मुहः / त्रिःसप्तकृत्वो हस्ताभ्यामुदरं समताडयत्

துயரத்தாலும் சோகத்தாலும் சூழப்பட்ட ரேணுகா மீண்டும் மீண்டும் அழுதவாறு, இருபத்தொரு முறை தன் கைகளால் வயிற்றை அடித்துக்கொண்டாள்.

Verse 29

तावत्तदन्तिकं रामः समभ्येत्याश्रुलोचनः / रुदतीमलमंबेति सांत्वयामास मातरम्

அப்பொழுது கண்ணீர் மல்கிய கண்களுடன் ராமர் அவள் அருகில் சென்று, அழுதுகொண்டிருந்த தாயை 'அம்மா, போதும்' என்று கூறித் தேற்றினார்.

Verse 30

उवाचापनयन्दुःखाद्भर्तृशोकपरायणाम् / त्रिःसप्तकृत्वो यदिदं त्वया वक्षः समाहतम्

கணவனை இழந்த துயரத்திலிருந்த அவளது துக்கத்தைப் போக்கும் வகையில் அவன் கூறினான்: 'நீ இருபத்தொரு முறை உன் மார்பில் அடித்துக் கொண்டாய்...'

Verse 31

तावतसंख्यमहं तस्मात्क्षत्त्रजारमशेषतः / हनिष्ये भुवि सर्वत्र सत्यमेतद्ब्रविमि ते

'...ஆகையால், அத்தனை முறை (21 முறை) நான் இந்த பூமியில் க்ஷத்திரிய குலத்தை முழுமையாக அழிப்பேன். நான் உனக்கு இந்த உண்மையைச் சொல்கிறேன்.'

Verse 32

तस्मात्त्वं शोकमुत्सृज्य धैर्यमातिष्ट सांप्रतम् / नास्त्येव नूनमायातमतिक्रान्तस्य वस्तुनः

'ஆகையால், நீ துயரத்தைக் கைவிட்டு இப்போது தைரியத்தைக் கொள்வாயாக. கடந்து போன ஒன்று நிச்சயமாகத் திரும்பி வருவதில்லை.'

Verse 33

इत्युक्ता रेणुका तेन भृशं दुःखान्वितापि सा / कृच्छ्राद्धैर्यं समालंब्य तथेति प्रत्यभाषत

அவனால் இவ்வாறு கூறப்பட்ட ரேணுகா, மிகுந்த துயரத்தில் இருந்தபோதிலும், சிரமத்துடன் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று பதிலளித்தாள்.

Verse 34

ततो रामो महाबाहुः पितुः सह सहोदरैः / अग्नौ सत्कर्त्तुमारेभे देहं राजन्यथविधि

ஓ அரசனே! பிறகு நீண்ட கைகளை உடைய ராமன் (பரசுராமன்), தன் சகோதரர்களுடன் இணைந்து, விதிப்படி தந்தையின் உடலுக்குத் தீச்சடங்குகளைச் செய்யத் தொடங்கினான்.

Verse 35

भर्तृशोकपरिताङ्गी रेणुकापि दृढव्रता / पुत्रान्सर्वान्समाहूय त्विदं वचनमब्रवीत्

கணவன் துயரால் வாடிய உறுதியான விரதமுடைய ரேணுகை, தன் மகன்கள் அனைவரையும் அழைத்து இவ்வசனம் உரைத்தாள்.

Verse 36

रेणुकोवाच / अहं व-पितरं पुत्राः स्वर्गतं पुण्यशीलिनम् / अनुगन्तुमिहेच्छामि तन्मे ऽनुज्ञातुमर्हथ

ரேணுகை கூறினாள்— மக்களே, புண்ணியசீலனான உங்கள் தந்தை ஸ்வர்க்கம் சென்றார்; அவரை நான் பின்தொடர விரும்புகிறேன்; எனக்கு அனுமதி அளியுங்கள்.

Verse 37

असह्यदुःशं वैधव्यं सहमाना कथं पुनः / भर्त्रा विरहिता तेन प्रवर्त्तिष्ये विनिन्दिता

தாங்க முடியாத துயரமிக்க விதவைத்தனத்தைச் சகித்து நான் மீண்டும் எவ்வாறு வாழ்வேன்? கணவனைப் பிரிந்து நிந்தைக்குரியவளாய் எவ்வாறு நடப்பேன்?

Verse 38

तस्मादनुगमिष्यामि भर्त्तारं दयितं मम / यथा तेन प्रवर्त्तिष्ये परत्रापि सहानिशम्

ஆகையால் என் அன்புக் கணவனை நான் பின்தொடர்வேன்; அப்பரலோகத்திலும் இரவும் பகலும் அவருடன் சேர்ந்து இருக்கும்படியாக.

Verse 39

ज्वलन्तमिममेवाग्निं संप्रविश्य चिरादिव / भर्तुर्मम भविष्यामि पितृलोकप्रियातिथिः

இந்த எரியும் அக்னியில் நுழைந்து, நீண்ட காலத்திற்குப் பின் வந்ததுபோல், நான் என் கணவனுக்குப் பித்ருலோகத்தில் பிரியமான விருந்தினியாக இருப்பேன்.

Verse 40

अनुवादमृते पुत्रा भवद्भिस्तत्र कर्मणि / प्रतिभूय न वक्तव्यं यदि मत्प्रियमिच्छथ

மக்களே, அங்கே அந்தச் செயலில் அனுமதி இன்றி நடுவில் நின்று எதையும் சொல்லாதீர்கள்; என் பிரியத்தை விரும்பினால்.

Verse 41

इत्येवमुक्त्वा वचनं रेणुका दृढनिश्चया / अग्निं प्रविश्य भर्त्तारमनुगन्तुं मनोदधे

இவ்வாறு சொல்லி உறுதியான தீர்மானமுடைய ரேணுகா, தீயில் நுழைந்து கணவரைத் தொடர மனம் கொண்டாள்.

Verse 42

एतस्मिन्नेव काले तु रेणुकां तनयैः सह / समाभाष्यातिगंभीरा वागुवाचाशरीरीणी

அதே நேரத்தில் ரேணுகாவையும் அவள் மக்களையும் நோக்கி, மிகக் கனத்த அசரீரி வாக்கு ஒலித்தது.

Verse 43

हे रेणुके स्वतनयैर्गिरं मे ऽवहिता शृणु / मा कार्षीः साहसं भद्रे प्रवक्ष्यामि प्रियं तव

ரேணுகையே, உன் மக்களுடன் கவனமாக என் சொல்லைக் கேள். நற்கருணையே, இத்தகைய துணிச்சலைச் செய்யாதே; உனக்கு இனிய நல்வாக்கைச் சொல்கிறேன்.

Verse 44

साहसो नैव कर्त्तव्यः केनाप्यात्महितैषिणा / न मर्त्तव्यन्त्वया सर्वो जीवन्भद्राणि पश्यति

தன் நலனை நாடுபவன் எவரும் இத்தகைய துணிச்சலைச் செய்யக் கூடாது. நீ மரிக்க வேண்டாம்; உயிரோடு இருந்தாலே எல்லா நன்மைகளையும் காணலாம்.

Verse 45

तस्माद्धैर्यधना भूत्वा भव त्वं कालकाङ्क्षिणी / निमित्तमन्तरीकृत्य किञ्चिदेव शुचिस्मिते

ஆகையால் தைரியமே செல்வமெனக் கொண்டு, காலத்தை எதிர்நோக்கும் சுசிஸ்மிதே, நீ நிலைத்திரு; காரணத்தை நடுவில் வைத்து இன்னும் சிறிதளவே காத்திரு.

Verse 46

अचिरेणैव भर्त्ता ते भविष्यति सचेतनः / उत्पन्नजीवितेन त्वं कामं प्राप्स्यसि शोभने / भवित्री चिररात्राय बहुकल्याण भाजनम्

அழகியவளே, விரைவிலேயே உன் கணவர் உணர்வுடன் மீளப் பெறுவான்; புதுயிர் பெற்ற நீ விரும்பிய இன்பத்தை அடைவாய்; நீண்ட இரவின் முடிவுவரை பல நன்மைகளின் பாத்திரமாக இருப்பாய்.

Verse 47

वसिष्ठ उवाच इति तद्वचनं श्रुत्वा धृतिमालंब्य रेणुका / तद्वाक्यगौरवाद्धर्षमवापुस्तनयाश्च ते

வசிஷ்டர் கூறினார்—அவ்வசனத்தை கேட்ட ரேணுகா தைரியத்தைத் தழுவினாள்; அந்த வார்த்தைகளின் மாட்சியால் அவளுடைய மகன்களும் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.

Verse 48

ततोनीत्वा पितुर्देहमाश्रमाभ्यन्तरं मुनेः / शाययित्वा निवाते तु परितः समुपाविशन्

பின்னர் அவர்கள் தந்தையின் உடலை முனிவரின் ஆசிரமத்தின் உள்ளே கொண்டு சென்று; காற்றில்லா அமைதியான இடத்தில் படுக்கவைத்து, சுற்றிலும் அமர்ந்தனர்.

Verse 49

तेषां तत्रोपविष्टानामप्रहृष्टात्मचेतसाम् / निमत्तानि शुभान्यासन्ननेकानि महान्ति च

அவர்கள் அங்கே அமர்ந்திருந்தபோது, மனமும் சித்தமும் மகிழ்வில்லாதிருந்தாலும்; பலவும் பெருமையும் உடைய நல்ல நிமித்தங்கள் தோன்றின.

Verse 50

तेन ते किञ्चिदाश्वस्तचेतसो मुनिपुङ्गवाः / निषेदुः सहिता मात्रा काङ्क्षन्तो जीवितं पितुः

அதனால் அந்த முனிவருள் சிறந்தோர் சிறிது ஆறுதல் பெற்றனர். தாயுடன் சேர்ந்து அமர்ந்து தந்தையின் உயிர் நிலைக்க வேண்டினர்.

Verse 51

एतस्मिन्नन्तरे राजन्भृगुवंशधरो मुनिः / विधेर्बलेन मतिमांस्तत्रागच्छद्यदृच्छया

அந்த இடைவெளியில், அரசனே, ப்ருகு வம்சத்தைத் தாங்கிய அறிவுமிக்க முனிவர் விதியின் வலிமையால் தற்செயலாக அங்கே வந்தடைந்தார்.

Verse 52

अथर्वणां विधिः सा क्षाद्वेदवेदाङ्गपारगः / सर्वशास्त्रार्थवित्प्राज्ञः सकलासुरवन्दितः

அவர் அதர்வணர்களின் விதி-ஆசாரியர்; வேதமும் வேதாங்கங்களும் முழுமையாகக் கற்றவர்; எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளறிந்த ஞானி, அனைத்து அசுரர்களாலும் வணங்கப்பட்டவர்.

Verse 53

मृतसंजीविनीं विद्यां यो वेद मुनिदुर्लभाम् / यथाहतान्मृतान्देवैरुत्थापयति दानवान्

முனிவர்க்கும் அரிதான ‘ம்ருதஸஞ்ஜீவினி’ வித்யையை யார் அறிந்தாரோ, அவர் தேவர்களால் கொல்லப்பட்டு இறந்த தானவர்களையும் முறையாக எழுப்பி உயிர்ப்பிக்கிறார்.

Verse 54

शास्त्रमोशनसं येन राज्ञां राज्यफलप्रदम् / प्रणीतमनुजीवन्ति सर्वे ऽद्यापीह पार्थिवाः

அரசர்களுக்கு அரசாட்சியின் பலனை அளிக்கும் ‘சாஸ்த்ரமோஷன’ என்ற நीतிசாஸ்திரத்தை அவர் இயற்றினார்; அதன்படியே இன்றும் இவ்வுலகில் எல்லா மன்னர்களும் நடத்தி வாழ்கிறார்கள்.

Verse 55

स तदाश्रममासाद्य प्रविष्टो ऽन्तर्महामुनिः / ददर्श तदवस्थांस्तान्सर्वान्दुःखपरिप्लुतान्

மகாமுனி அந்த ஆசிரமத்தை அடைந்து உள்ளே நுழைந்து, அனைவரையும் துயரால் மூழ்கிய நிலையில் கண்டார்.

Verse 56

अथ ते तु भृगुं दृष्ट्वा वंशम्य पितरं मुदा / उत्थायास्मै ददुश्चापि सत्कृत्य परमासनम्

அப்போது அவர்கள் தம் வம்சப் பிதாவான ப்ருகுவைக் கண்டு மகிழ்ந்து எழுந்து, மரியாதையுடன் அவருக்கு உயர்ந்த ஆசனத்தை அளித்தனர்.

Verse 57

स चाशीर्भिस्तु तान्सर्वानभिनन्द्य महामुनिः / पप्रच्छ किमिदं वृत्तं तत्सर्वं ते न्यवेदयन्

மகாமுனி அனைவரையும் ஆசீர்வதித்து வரவேற்று, “இது என்ன நிகழ்ந்தது?” என்று கேட்டார்; அவர்கள் அனைத்தையும் அவருக்கு அறிவித்தனர்.

Verse 58

तच्छ्रुत्वा स भृगुः शीघ्रं जलमादाय मन्त्रवित् / संजीविन्या विनया तं सिषेच प्रोच्चरन्निदम्

அதை கேட்ட மந்திரவித் ப்ருகு விரைந்து நீரை எடுத்துக் கொண்டு, ஸஞ்ஜீவினி வித்யையால் அவன்மேல் தெளித்து இவ்வாறு உச்சரித்தார்.

Verse 59

यज्ञस्य तपसो वीय ममापि शुभमस्ति चेत् / तेनासौ जीवताच्छीघ्रं प्रसुप्त इवचोत्थितः

யாகமும் தவமும் கொண்ட வலிமையும், எனது நல்வினையும் உண்மையாயின், அதன் பலனால் இவன் விரைவில் உயிர்பெறுக—தூக்கத்திலிருந்து எழுந்தவன் போல எழுக.

Verse 60

एवमुक्ते शुभे वाक्ये भृगुणा साधुकारिणा / समुत्तस्थावथार्चीकः साक्षाद्ग्ररुरिवापरः

பிருகு முனிவர் கூறிய மங்களமான, நற்கருத்து நிறைந்த சொற்கள் கேட்டவுடன் ஆர்ச்சீகர் எழுந்தார்; நேரில் இன்னொரு கருடனைப் போலத் தோன்றினார்.

Verse 61

दृष्ट्वा तत्र स्थितं वन्द्यं भृगुं स्वस्य पितामहम् / ननाम भक्त्या नृपते कृताञ्जलिरुवाच ह

அங்கே நின்ற வணங்கத்தக்க தன் பிதாமகன் பிருகுவைக் கண்டு, பக்தியுடன் வணங்கி, கைகூப்பி (அரசே) இவ்வாறு கூறினார்.

Verse 62

जमदग्निरुवाच धन्यो ऽहं कृतकृत्यो ऽहं सफलं जीवितं च मे

ஜமதக்னி கூறினார்—நான் பாக்கியவான்; நான் கடமை நிறைவேற்றியவன்; என் வாழ்வும் வெற்றியடைந்தது.

Verse 63

यत्पश्ये चरणौ ते ऽद्य सुरासुरनमस्कृतौ / भगवन्किं करोम्यद्य शुश्रूषां तव मानद

இன்று தேவரும் அசுரரும் வணங்கும் உங்கள் திருவடிகளை நான் தரிசிக்கிறேன். பகவனே, இன்று நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? மானதரே, உமக்கு சேவை செய்ய விரும்புகிறேன்.

Verse 64

पुनीह्यात्मकुलं स्वस्य चरणांबुकणैर्विभो / इत्युक्त्वा सहसाऽनीतं रामेणार्ध्यं मुदान्वितः

விபுவே, உமது திருவடிநீர்த் துளிகளால் என் குலத்தைப் புனிதப்படுத்தும். என்று கூறி மகிழ்ந்தார்; ராமன் உடனே கொண்டு வந்த அர்க்யத்தை சமர்ப்பித்தார்.

Verse 65

प्रददौ पादयोस्तस्य भक्त्यान मितकन्धरः / तज्जलं शिरसाधत्त सकुटुंबो महामनाः

மிதகந்தரன் பக்தியுடன் அவன் திருவடிகளில் பாத்யநீரை அளித்தான். மகாமனன் அவன் குடும்பத்துடன் அந்த நீரைத் தலையில் தாங்கினான்.

Verse 66

अथ सत्कृत्य स भृगुं पप्रच्छ विनयान्वितः / भगवन् किं कृतं तेन राज्ञा दुष्टेन पातकम्

பின்பு அவர் ப்ருகுவைச் சிறப்பித்து வணக்கத்துடன் கேட்டார்— “பகவனே, அந்தத் தீய அரசன் என்ன பாவம் செய்தான்?”

Verse 67

यस्यातिथ्यं हि कृतवानहं सम्यग्विधानतः / साधुबुद्ध्यास दुष्टात्मा किं चकार महामते

நான் நல்லவன் என எண்ணி முறையாக விருந்தோம்பல் செய்தவனே, அந்தத் தீய மனத்தவன்— ஓ மகாமதே— என்ன செய்தான்?

Verse 68

वसिष्ठ उवाच एवं स पृष्टो मतिमान्भृगुः सर्वविदीश्वरः / चिरं ध्यात्वा समालोच्य कारणं प्राह भूपते

வசிஷ்டர் கூறினார்— இவ்வாறு கேட்கப்பட்டபோது, அனைத்தையும் அறிந்த அறிவுடைய ப்ருகு நீண்ட நேரம் தியானித்து ஆராய்ந்து, அரசனே, காரணத்தைச் சொன்னார்.

Verse 69

भृगुरुवाच शृणु तात महाभाग बीजमस्य हि कर्मणः / यश्च वै कृतवान्पापं सर्वज्ञस्य तवानघ

ப்ருகு கூறினார்— மகாபாக்யனே, இந்தக் கர்மத்தின் விதையைச் செவி கொள். பாவமற்றவனே, அனைத்தையும் அறிந்த உன்னிடத்தில் யார் பாவம் செய்தானோ.

Verse 70

शप्तः पुरा वसिष्ठेन नाशार्थं स महीपतिः / द्विजापराधतो मूढ वीर्यं ते विनशिष्यते

அந்த அரசன் வசிஷ்டரால் அழிவுக்காக முன்பே சபிக்கப்பட்டான்: 'மூடனே! அந்தணருக்கு இழைத்த குற்றத்தால் உன் வீரம் அழியும்.'

Verse 71

तत्कथं वचनं तस्य भविष्यत्यन्यथा मुनेः / अयं रामो महावीर्यं प्रसह्यनृपपुङ्गवम्

ஆகவே அந்த முனிவரின் வாக்கு எவ்வாறு பொய்க்கும்? மாவீரனான இந்த ராமன் அந்தச் சிறந்த அரசனை வலிமையால்...

Verse 72

हनिष्यति महाबाहो प्रतिज्ञां कृतवान्पुरा / यस्मादुरः प्रतिहतं त्वया मातर्ममाग्रतः

...கொல்வான், ஓ நீண்ட கைகளை உடையவனே! அவன் முன்பே சபதம் செய்துள்ளான்: 'தாயே! என் முன்னால் நீ மார்பில் அடித்துக் கொண்டதால்...'

Verse 73

एकविंशतिवारं हि भृशं दुःखपरीतया / त्रिः सप्तकृत्वो निःक्षत्रां करिष्ये पृथिवीमिमाम्

...இருபத்தொரு முறை, மிகுந்த துயரంతో. நான் இந்த பூமியை இருபத்தொரு முறை க்ஷத்திரியர்கள் இல்லாததாகச் செய்வேன்.'

Verse 74

अतो ऽयं वार्यमाणो ऽपि त्वाया पित्रा निरन्तरम् / भाविनोर्ऽथस्य च बलात्करिष्यत्येव मानद

ஆகவே, நீயும் தந்தையும் தொடர்ந்து தடுத்தாலும், விதியின் வலிமையால் அவன் இதைச் செய்தே தீருவான், மரியாதைக்குரியவனே.

Verse 75

स तु राजा महाभागो वृद्धानां पर्युपासिता / दत्तात्रेयाद्धरेरंशाल्लब्धबोधो महामतिः

அந்த மகாபாக்யமான அரசன் முதியோரைக் கண்ணியமாகச் சேவித்து வழிபட்டான். ஹரியின் அம்‌சமான தத்தாத்ரேயரால் ஞானம் பெற்ற மகாமதி ஆனான்.

Verse 76

साक्षाद्भक्तो महात्मा च तद्वधे पातकं भवेत् / एवमुक्त्वा महाराज स भृगुर्ब्रह्मणः सुतः / यथागतं ययौ विद्वान्भविष्यत्कालपर्ययात्

அவர் நேரடியான பக்தரும் மகாத்மாவும்; அவரை வதைத்தால் பாவம் உண்டாகும். இவ்வாறு கூறி, ஓ மஹாராஜா, பிரம்மனின் புதல்வன் ப்ருகு முனி வருங்கால மாற்றத்தை உணர்ந்து வந்தபடியே மீண்டும் சென்றார்.