Adhyaya 21

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादे श्राद्धकल्पो नाम विंशतितमो ऽध्यायः // २०// समाप्तश्चायं श्राद्धकल्पः / वसिष्ठ उवाच इत्थं प्रवर्त्तमानस्य जमदग्नेर्महात्मनः / वर्षाणि कतिचिद्राजन्व्यतीयुरमितौजसः

இவ்வாறு வாயு உரைத்த ஸ்ரீபிரம்மாண்ட மகாபுராணத்தின் நடுப்பகுதி மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில் ‘ஸ்ராத்தகல்பம்’ எனும் இருபதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. வசிஷ்டர் கூறினார்—அரசே, இவ்வாறு செயல்பட்ட அளவற்ற தேஜஸுடைய மகாத்மா ஜமதக்னிக்கு சில ஆண்டுகள் கடந்தன।

Verse 2

रामो ऽपि नृपशार्दूल सर्वधर्मभृतां वरः / वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञः सर्वशास्त्रविशारदः

அரசர்களின் சிங்கமே, ராமனும் தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவர்; வேதம்-வேதாங்கங்களின் தத்துவம் அறிந்தவர், எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவர்।

Verse 3

पित्रोश्चकार शुश्रूषां विनीतात्मा महामतिः / प्रीतिं च निजचेष्टाभिरन्वहं पर्यवर्त्तयत्

வினயமுள்ள மகாமதி தந்தைமாதாவுக்கு பணிவிடை செய்தான்; தன் நற்கிரியைகளால் நாள்தோறும் அவர்களின் பிரீதியை வளர்த்தான்।

Verse 4

इत्थं प्रवर्त्तमानस्य वर्षाणि कतिचिन्नृप / पित्रोः शुश्रूषयानैषीद्रामो मतिमतां वरः

அரசே! இவ்வாறு நடந்து சில ஆண்டுகள் கடந்தன; அறிவாளிகளில் சிறந்த ராமன் தந்தைமாதாவின் பணிவிடையிலேயே காலத்தை கழித்தான்।

Verse 5

स कदाचिन्महातेजाः पितामह गुहं प्रति / गन्तुं व्यवसितो राजन्दैवेन च नियोजितः

அரசே! அந்த மகாதேஜஸ்வி ஒருநாள் பிதாமகனின் குகையை நோக்கிச் செல்லத் தீர்மானித்தான்; தெய்வமும் அவனை அதற்கே நியமித்தது।

Verse 6

निपीड्य शिरसा पित्रोश्चरणौ भृगुपुङ्गवः / उवाच प्राञ्जलिर्भूतवा सप्रश्रयमिदं वचः

பிருகுவம்சச் சிறந்தவன் தந்தையின் பாதங்களைத் தலைவைத்து வணங்கி, கைகூப்பி, பணிவுடன் இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 7

कञ्चिदर्थमहं तात मातरं त्वां च साम्प्रतम् / विज्ञापयितुमिच्छामि मम तच्छ्रोतुमर्हथः

அப்பா! இப்போது நான் தாயாருக்கும் உங்களுக்கும் ஒரு விஷயத்தை விண்ணப்பிக்க விரும்புகிறேன்; அதை கேட்கத் தகுதியானதாக கருதுங்கள்।

Verse 8

पितामहमहं द्रष्टुमुत्कण्ठितमनाश्चिरम् / तस्मात्तत्पार्श्वमधुना गमिष्ये वामनुज्ञया

நான் நீண்ட காலமாகப் பிதாமகரை தரிசிக்க ஆவலுடன் இருந்தேன்; ஆகவே இப்போது வாமனரின் அனுமதியால் அவருடைய அருகே செல்வேன்.

Verse 9

आहूतश्चासकृत्तात सोत्कण्ठं प्रीयमाणया / पितामह्या बहुमुखैरिच्छन्त्या मम दर्शनम्

ஓ தாதா, பிதாமகி மகிழ்ந்து என் தரிசனத்தை விரும்பி, ஆவலுடன் பலமுறை என்னை அழைத்துள்ளார்.

Verse 10

पितॄन्पितामहस्यापि प्रियमेव प्रदर्शनम् / सदीयं तेन तत्पार्श्वं गन्तुं मामनुजानत

பித்ருக்களுக்கும் பிதாமகருக்கும் என் தரிசனம் இனிதே; ஆகவே அவர் தம் அருகே செல்ல எனக்கு அனுமதி அளித்தார்.

Verse 11

वसिष्ठ उवाच इति तस्य वचः श्रुत्वा संभ्रान्तं समुदीरितम् / हर्षेण महता युक्तौ साश्रुनेत्रौ बभूवतुः

வசிஷ்டர் கூறினார்—அவனுடைய பரபரப்பான சொற்களை கேட்டதும், அவர்கள் இருவரும் பேரானந்தத்தில் மூழ்கி, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களாயினர்.

Verse 12

तमालिङ्ग्य महाभागं मूर्ध्न्युपाघ्राय सादरम् / अभिनन्द्याशिषा तात ह्युभौ ताविदमाहतुः

அந்த மகாபாக்யவானை அணைத்து, மரியாதையுடன் அவன் தலையை நுகர்ந்து, ஆசீர்வாதத்துடன் வாழ்த்தி, ஓ தாதா, அவர்கள் இருவரும் இவ்வாறு கூறினர்.

Verse 13

पितामहगृहं तात प्रयाहि त्वं यथासुखम् / पितामहपितामह्योः प्रीतये दर्शनाय च

அருமை மகனே, நீ இன்பமாகப் பிதாமகன் இல்லத்திற்குச் செல்; பிதாமகன் மற்றும் ப்ரபிதாமகனின் தரிசனமும் மகிழ்ச்சியும் பெறுவதற்காக.

Verse 14

तत्र गत्वा यथान्यायं तं शुश्रूषा परायणः / कञ्चित्कालं तयोर्वत्स प्रीतये वस तद्गृहे

அங்கே சென்று முறையின்படி அவரைச் சேவிப்பதில் உறுதியாக இரு; மகனே, அவர்களின் மகிழ்ச்சிக்காக சில காலம் அந்த இல்லத்தில் தங்கு.

Verse 15

स्थित्वा नातिचिरं कालं तयोर्भूयो ऽप्यनुशय / अत्रागच्छ महाभाग क्षेमेणास्मद्दिदृक्षया

அவர்களிடம் நீண்ட காலம் தங்காமல் மீண்டும் திரும்பி வா; பெரும் பாக்கியவானே, உன்னைப் பார்க்கும் ஆசையால் நலமுடன் இங்கே வா.

Verse 16

क्षणार्द्धमपि शक्ताः स्थो न विना पुत्रदर्शनम् / तस्मात्पितामह गृहे न चिरात्स्थातुमर्हसि

மகன் தரிசனம் இன்றி நாங்கள் அரை நொடியும் தாங்க இயலாது; ஆகவே பிதாமகன் இல்லத்தில் நீ நீண்ட நேரம் தங்குதல் உனக்கு உரியதல்ல.

Verse 17

तदाज्ञयाथ वा पुत्र प्रपितामहसन्निधिम् / गतो ऽपि शीघ्रमागच्छ क्रमेण तदनुज्ञया

அவரது ஆணையின்படி, மகனே, ப்ரபிதாமகனின் சன்னிதியிலும் செல்; ஆனால் முறையாக அனுமதி பெற்று விரைவில் திரும்பி வா.

Verse 18

वसिष्ठ उवाच इत्युक्तस्तौ परिक्रम्य प्रणम्य च महामतिः / पितरावप्यनुज्ञाप्य पितामहगृहं ततः

வசிஷ்டர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அந்த மகாமதி அவர்களைச் சுற்றி வணங்கி, தந்தை-தாயின் அனுமதியும் பெற்று பின்னர் பிதாமகன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 19

स गत्वा भृगुवर्यस्य ऋचीकस्य महात्मनः / प्रविवेशाश्रमं रामो मुनिशिष्योपशोभितम्

பின்னர் ராமன், ப்ருகுவம்சச் சிறந்த மகாத்மா ருசீகரிடம் சென்று, முனிவரின் சீடர்கள் அலங்கரித்த ஆசிரமத்தில் நுழைந்தான்।

Verse 20

स्वाध्यायघोषैर्विपुलैः सर्वतः प्रतिनादितम् / प्रशान्तवैर सत्त्वाढ्यं सर्वसत्त्वमनोहरम्

அந்த ஆசிரமம் எங்கும் பெருகிய ஸ்வாத்யாய ஒலிகளால் முழங்கியது; பகைமை அமைந்தது, சத்துவம் நிறைந்தது, எல்லா உயிர்களுக்கும் மனம்கவர்ந்தது।

Verse 21

स प्रविश्यश्रमं रम्यमृचीकं स्थितमासने / ददर्श रामो राजेन्द्र स पितामहमग्रतः

ஓ ராஜேந்திரா! அவன் அழகிய ஆசிரமத்தில் நுழைந்து ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த ருசீகரைக் கண்டான்; அவரின் முன்னே தன் பிதாமகனையும் கண்டான்।

Verse 22

जाज्वल्यमानं तपसा धिष्ण्यस्थमिव पावकम् / उपासितं सत्यवत्या यथा दक्षिणायऽध्वरम्

அவர் தவத்தால் ஜ்வலித்தார், வேதியில் நிலைத்த அக்னியைப் போல; சத்தியவதி அவரை, யாகத்தில் தக்ஷிணைக்கு மரியாதை செய்வதுபோல், பக்தியுடன் உபாசித்தாள்।

Verse 23

स्वसमीपमुपायान्तं राममालोक्य तौ नृप / सुचिरं तं विमर्शेतां समाज्ञापूर्वदर्शनौ

தம்மருகே வந்து கொண்டிருந்த ராமனைப் பார்த்து, முன்பு ஆணையினால் மட்டுமே தரிசித்திருந்த அந்த இரு அரசபுருஷரும் நீண்ட நேரம் அவனை நோக்கி மனத்தில் ஆராய்ந்தனர்।

Verse 24

को ऽयमेष तपोराशिः सर्वलत्रणपूजितः / बालो ऽयं बलवान्भातिगांभीर्यात्प्रश्रयेण च

இவன் யார்—தவத்தின் திரள், எல்லா நற்குறிகளாலும் போற்றத்தக்கவன்? இவன் சிறுவனாயினும் வலிமையுடன் ஒளிர்கிறான்; அவன் ஆழ்மையும் பணிவும் கூட வியப்பளிக்கின்றன।

Verse 25

एवं तयोश्चिन्तयतोः सहर्षं हृदि कौतुकात् / आससाद शनै रामः समीपे विनयान्वितः

அவர்கள் இருவரும் மகிழ்ச்சியும் ஆவலும் கொண்டு மனத்தில் இவ்வாறு எண்ணிக் கொண்டிருக்கையில், பணிவுடன் கூடிய ராமன் மெதுவாக அவர்களருகே வந்து சேர்ந்தான்।

Verse 26

स्वनामगोत्रे मतिमानुक्त्वा पित्रोर्मुदान्वितः / संस्पृशंश्चरणौ मूर्ध्ना हस्ताभ्यां चाभ्यवादयत्

அறிவுடைய ராமன் மகிழ்ச்சியுடன் தந்தை-தாயரிடம் தன் பெயரும் கோத்திரமும் கூறி; பின்னர் தலையால் அவர்களின் பாதங்களைத் தொட்டு, இரு கைகளையும் கூப்பி வணங்கினான்।

Verse 27

ततस्तौ प्रीतमनसौ समुथाप्य च सत्तमम् / आशीर्भिरभिनन्देतां पृथक् पृथगुभावपि

அப்போது மகிழ்ந்த மனத்துடன் இருந்த அவர்கள் இருவரும் அந்தச் சிறந்தவரை எழுப்பி, இருவரும் தனித்தனியாக ஆசீர்வாதச் சொற்களால் அவனைப் பாராட்டினர்।

Verse 28

तमाश्लिष्याङ्कमारोप्य हर्णाश्रुप्लुतलोचनौ / वीक्षन्तौ तन्मुखांभोजं परं हर्षमवापतुः

அவரைத் தழுவி மடியில் ஏற்றி, ஆனந்தக் கண்ணீரால் நனைந்த கண்களுடன் இருவரும் அவரது முகத் தாமரையை நோக்கி பேரானந்தம் அடைந்தனர்.

Verse 29

ततः सुखोपविष्टं तमात्मवंशसमुद्वहम् / अनामयमपृच्छेतां तावुभौ दंपती तदा

பின்னர் சுகமாக அமர்ந்திருந்த தம் குலத்தை உயர்த்தும் அவரிடம், அந்நேரம் அந்தத் தம்பதியர் இருவரும் நலமா என விசாரித்தனர்.

Verse 30

पितरौ ते कुशलिनो वत्स किंभ्रातरस्तथा / अनायासेन ते वृत्तिर्वर्तते चाथ कर्हिचित्

குழந்தையே, உன் தந்தைத் தாயார் நலமா? உன் சகோதரர்களும் நலமா? மேலும், உன் வாழ்வு எவ்விதத் துன்பமுமின்றி நடைபெறுகிறதா?

Verse 31

समस्ताभ्यां ततो राजन्नाचचक्षे यथोदितः / तथा स्वानुगतं पित्रोर्भ्रातॄणां चैव चेष्टितम्

அப்போது, அரசே, நடந்ததனைத்தையும் அப்படியே அந்த இருவருக்கும் கூறினான்; மேலும் தந்தைத் தாய் மற்றும் சகோதரர்களின் நடத்தை எவ்வாறிருந்ததோ அவ்வாறே விளக்கினான்.

Verse 32

एवं तयोर्महाराज सत्प्रीतिजनितैगुणैः / प्रीयमाणो ऽवसद्रामः पितुः पित्रोर्न्निवेशने

மகாராஜா, இவ்வாறு அவர்களின் சத்தியமான அன்பால் பிறந்த நற்குணங்களால் மகிழ்ந்த ராமன், தந்தை மற்றும் பிதாமகனின் இல்லத்தில் தங்கினான்.

Verse 33

स तस्मिन्सर्वभूतानां मनोनयननन्दनः / उवास कतिचिन्मासांस्तच्छुश्रूषापरायणः

அவன் எல்லா உயிர்களின் மனத்தையும் கண்களையும் மகிழ்விப்பவன்; சில மாதங்கள் அங்கேயே தங்கி, அவர்களின் சேவையில் முழுமையாக ஈடுபட்டான்.

Verse 34

अथानुज्ञाप्य तौ राजन्भृगुवर्यो महामनाः / पितामहगुरोर्गन्तुमियेषाश्रयमाश्रमम्

பின்னர், அரசனே, அந்த இருவரிடமும் அனுமதி பெற்று, பெருமனத்தையுடைய ப்ருகு-சிறந்தவர் பிதாமஹ-குருவின் அடைக்கலமான ஆசிரமத்திற்குச் செல்ல விரும்பினார்.

Verse 35

स ताभ्यां प्रीतियुक्ताभ्यामाशीर्भिरभिनन्दितः / यथा चाभ्यां प्रदिष्टेन यया वौर्वाश्रमं प्रति

அந்த இருவரின் அன்பு நிறைந்த ஆசீர்வாதங்களால் பாராட்டப்பட்டு, அவர்கள் கூறிய வழியின்படி வௌர்வ ஆசிரமத்தை நோக்கி சென்றான்.

Verse 36

तं नमस्कृत्य विधिवच्च्यवनं च महातपाः / सप्रहर्षं तदाज्ञातः प्रययावाश्रमं भृगोः

மகாதபஸ்வி அவரையும் ச்யவனரையும் விதிப்படி வணங்கி, அவர்களின் ஆணை பெற்றவுடன் மகிழ்ச்சியுடன் ப்ருகுவின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 37

स गत्वामुनिमुख्यस्य भृगोराश्रममण्डलम् / ददर्श शान्तचेतोभिर्मुनिभिः सर्वतो वृतम्

அவன் முனிவர்களில் முதன்மையான ப்ருகுவின் ஆசிரம வளாகத்திற்குச் சென்று, அது அமைதியான மனத்தையுடைய முனிவர்களால் எங்கும் சூழப்பட்டிருப்பதை கண்டான்.

Verse 38

सुस्निग्धशीतलच्छायैः सर्वर्तुकगुणान्वितैः / तरुभिः संवृतं प्रीतः फलपुष्पोत्तरान्वितैः

மென்மையும் குளிர்ச்சியும் தரும் நிழல்களுடன், எல்லா பருவங்களின் நற்குணங்களும் நிறைந்த, கனிகளும் மலர்களும் பொலிந்த மரங்களால் சூழப்பட்ட அந்த வனம் மிக இனிமையாய் இருந்தது।

Verse 39

नानाखगकुलारावैर्मनःश्रोत्रसुखावहैः / ब्रह्मघोषैश्च विविधैः सर्वतः प्रतिनादितम्

மனம் மற்றும் செவிக்கு இன்பம் தரும் பலவகை பறவைக் கூட்டங்களின் குரல்களாலும், பலவிதமான வேதமந்திர ஒலிகளாலும் அந்த இடம் எங்கும் எதிரொலித்தது।

Verse 40

समन्त्राहुतिहोमोत्थधूमगन्धेन सर्वतः / निरस्तनिखिलाघौघं वनान्तरविसर्पिणा

மந்திரங்களுடன் ஆஹுதிகள் செலுத்திய ஹோமத்திலிருந்து எழுந்த புகையின் நறுமணம் எங்கும் பரவி, வனத்தின் உள்ளே உள்ளே விரிந்து, எல்லாப் பாவக் கூட்டங்களையும் அகற்றியது।

Verse 41

समित्कुशाहरैर्दण्डमेखलाजिनमण्डितैः / अभितः शोभितं राजन्रम्यैर्मुनिकुमारकैः

அரசே! சமித்து மற்றும் குசை ஏந்தி, தண்டு, மேகலை, அஜினம் அணிந்த அழகிய முனிக்குமாரர்கள் அந்த வனத்தை எல்லாத் திசைகளிலும் அலங்கரித்தனர்।

Verse 42

प्रसूनजलसंपूर्मपात्रहस्ताभिरन्तरा / शोभितं मुनिकल्याभिश्चरन्तीभिरितस्ततः

மலர்களும் நீரும் நிரம்பிய பாத்திரங்களை கைகளில் ஏந்திய முனிக்கன்னியர் இங்கும் அங்கும் நடமாட, அவர்களால் அந்த இடம் உள்ளே உள்ளே கூட அழகுபெற்றது।

Verse 43

सपोतहरिणीयूथैर्विस्रंभादविशङ्किभिः / उटजाङ्गणपर्यन्ततरुच्छायास्वधिष्ठितम्

குட்டிகளுடன் கூடிய மான்மாதர் கூட்டங்கள் நம்பிக்கையால் அச்சமின்றி உலாவ, குடிலின் முற்றம் வரை விரிந்த மரநிழல்களில் அந்த இடம் தங்கியிருந்தது।

Verse 44

रोमन्थतः परामृष्टियूथ साक्षिकमुत्प्रदैः / प्रारब्धताण्डवं केकीमयूरैर्मधुरस्वरैः

மெல்லிய அன்புத் தொடுதலுக்குச் சாட்சியாக ஜவ்வு மென்று கொண்டிருந்த கூட்டங்களும், இனிய குரலில் கீகி மயில்கள் தொடங்கிய தாண்டவமும் அங்கு அழகு சேர்த்தன।

Verse 45

प्रविकीर्णकणोद्देशं मृगशब्दैः समीपगैः / अनालीढातपच्छायाशुष्यन्नीवारराशिभिः

அருகிலுள்ள மான்களின் ஒலியால் முழங்கும், சிதறிய தானியத் துகள்கள் நிறைந்த அந்த இடம், வெயில்-நிழல் நாவால் நக்கப்படாதபடி உலர்ந்த நீவாரக் குவியல்களாலும் சூழ்ந்திருந்தது।

Verse 46

हूयमानानलं काले पूज्यमानातिथिव्रजम् / अभ्यस्यमानच्छन्दौघं चिन्त्यमानगमोदितम्

காலத்திற்கேற்றவாறு ஹோமஅக்னியில் ஆஹுதிகள் செலுத்தப்பட்டன; வந்த अतிதிகளின் கூட்டம் போற்றப்பட்டது; சந்தங்களின் தொடர்ச்சி பயிற்சியாயிற்று; போகவும் வரவும் வேண்டிய வழிகள் சிந்திக்கப்பட்டன।

Verse 47

पठ्यमानाखिलस्मार्त्तं श्रौतार्थप्रविचारणम् / प्रारब्धपितृदेवेज्यं सर्वभूतमनोहरम्

அனைத்து ஸ்மார்த்த விதிகளும் பாராயணம் செய்யப்பட்டன; ஸ்ரௌத அர்த்தங்கள் ஆராயப்பட்டன; பித்ரு-தேவ வழிபாடு தொடங்கியது—அது எல்லா உயிர்களுக்கும் இனிமையாயிருந்தது।

Verse 48

तपस्विजनभूयिष्ठमाकापुरुषसेवितम् / तपोवृद्धिकरं पुण्यं सर्वसत्त्वसुखास्पदम्

அந்த ஆசிரமம் தவசிகளால் நிறைந்தது, தேவர்புருஷர்களால் சேவிக்கப்பட்டது; தவத்தை வளர்க்கும் புனிதத் தலம், எல்லா உயிர்களுக்கும் இன்பத் தங்குமிடம்.

Verse 49

तपोधनानन्दकरं ब्रह्मलोकमिवापरम् / प्रसूनसौरभभ्राम्यन्मधुपारावनादितम्

அது தவசெல்வ மुनிகளுக்கு ஆனந்தம் தருவது; இன்னொரு பிரம்மலோகம் போல. மலர்களின் மணத்தில் மிதக்கும் தேனீக்களின் முரசொலி அங்கே நிறைந்தது.

Verse 50

सर्वतो वीज्यमानेन विविधेन नभस्वता / एवंविधगुणोपेतं पश्यन्नाश्रममुत्तमम्

எல்லாத் திசைகளிலும் வீசும் பலவகைக் காற்றால் குளிர்ந்த, இத்தகைய குணங்களால் நிறைந்த அந்த உயர்ந்த ஆசிரமத்தைப் பார்த்து (அவன் சென்றான்).

Verse 51

प्रविवेश विनीतात्मा सुकृतीवामरालयम् / संप्रविश्यश्रमोपान्तं रामः स्वप्रपितामहम्

வினயமுள்ள ராமன், புண்ணியவன் தேவருலகில் நுழைவதுபோல், ஆசிரமத்தின் அருகில் தன் ப்ரபிதாமகனை அணுகி நுழைந்தான்.

Verse 52

ददर्श परितो राजन्मुनिशिष्यशतावृतम् / व्याख्यानवेदिकामध्ये निविष्टं कुशविष्टरे / सितश्मश्रुजटाकूर्चब्रह्मसूत्रोपशोभितम्

அரசே! ராமன், சுற்றிலும் நூறு சீடர்களால் சூழப்பட்ட முனிவரை கண்டான்; உரைநடை வேதிக்கையின் நடுவில் குசாசனத்தில் அமர்ந்திருந்தார்; வெண்தாடி, ஜடை, குசக்கூர்ச்சம், பிரம்மசூத்திரம் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டார்.

Verse 53

वामेतरोरुमध्यास्त वामजङ्घेन जानुना

அவன் வலது தொடையின் மீது அமர்ந்து, இடது காலின் ஜங்கையால் முழங்காலைத் தாங்கி வைத்திருந்தான்।

Verse 54

योगपट्टेन संवीतस्वदेहमृषिपुङ्गवम् / व्याख्यानमुद्राविलसत्सव्यपाणितलांबुजम्

யோகப்பட்டால் உடலைக் கட்டியிருந்த அந்த ரிஷிசிரேஷ்டனைப் பார்த்தோம்; அவரது இடக்கையின் தாமரை, விளக்கமுத்ரையில் ஒளிர்ந்தது।

Verse 55

योगपट्टोपरिन्यस्तविभ्राजद्वामपाणिकम् / सम्यगारण्यवाक्यानां सूक्ष्मतत्त्वार्थसंहतिम्

யோகப்பட்டின் மீது வைக்கப்பட்ட ஒளிவிடும் இடக்கையுடன், ஆரண்யக வாக்கியங்களின் நுண்ணிய தத்துவார்த்தச் சங்கிரகத்தைச் சரியாக விளக்கினார்।

Verse 56

विवृत्य मुनिमुख्येभ्यः श्रावयन्तं तपोनिधिम् / पितुः पितामहं द्दष्ट्वा रामस्तस्य महात्मनः

முனிவர்க்கு அர்த்தத்தை விரித்து கேட்கச் செய்த தவநிதியான அந்த மகாத்மாவை, தந்தையின் பிதாமகனாகக் கண்டு ராமன் அறிந்தான்।

Verse 57

शनैरिवमहाराज समीपं समुपागमत् / तमागतमुपालक्ष्य तत्प्रभावप्रधर्षिताः

மகாராஜா, ராமன் மெதுவாக அருகே வந்தான். அவன் வந்ததைப் பார்த்தவுடன் அங்கிருந்தோர் அவன் பிரபாவத்தால் மெய்ம்மறந்தனர்।

Verse 58

शङ्कामवापुर्मुनयो दूरादेवाखिला नृप / तावदूभृगुरमेयात्मा तदागमनतोषितः

அரசே! எல்லா முனிவரும் தூரத்திலிருந்தே ஐயமடைந்தனர்; அப்போது அளவிலாத ஆத்மையுடைய ப்ருகு அவர்களின் வருகையால் மகிழ்ந்தார்.

Verse 59

निवृत्तान्यकथालापस्तं पश्यन्नास पार्थिव / रामो ऽपि तमुपागम्य विनयावनताननः

அரசே! அவர் பிற உரையாடல்களை நிறுத்தி அவரை நோக்கினார்; ராமனும் பணிவுடன் தலை தாழ்த்தி அவரிடம் அணைந்தான்.

Verse 60

अवन्दत यथान्ययमुपेन्द्र इव वेधसम् / अभिवाद्य यथान्यायं ख्यातिं च विनयान्वितः

உபேந்திரன் பிரம்மாவை வணங்குவது போல, ராமன் முறையின்படி அவரை வணங்கினான்; விதிப்படி வணக்கம் செலுத்தி, பணிவுடன் புகழையும் பெற்றான்.

Verse 61

तांश्च संभावयामास मुनीन्रामोयथावयः / तैश्च सर्वैर्मुदोपेतैराशीर्भिरभिवर्द्धितः

ராமன் வயதிற்கேற்றபடி அந்த முனிவர்களை மதித்தான்; அவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் ஆசீர்வாதங்களால் அவனை உயர்த்தினர்.

Verse 62

उपाविवेश मेधावी भूमौ तेषामनुज्ञया / उपविष्टं ततो राममाशीर्भिरभिनन्दितम्

மேதாவியான ராமன் அவர்களின் அனுமதியால் தரையில் அமர்ந்தான்; பின்னர் அமர்ந்திருந்த ராமனை ஆசீர்வாதங்களால் பாராட்டினர்.

Verse 63

पप्रच्छकुशलप्रश्नं तमालोक्य भृगुस्तदा / कुशलं खलु ते वत्स पित्रोश्च किमनामयम्

அவனை நோக்கி ப்ருகு மங்களக் கேள்வி கேட்டார்— “வத்ஸா, நீ நலமா? தந்தை-தாயும் இருவரும் நோயின்றி உள்ளார்களா?”

Verse 64

भ्रातॄणां चैव भवतःपितुः पित्रोस्तथैव च / किमर्थमागतो ऽत्र त्वमधुनामम सन्निधिम्

“உன் தந்தை-தாயும், உன் சகோதரர்களும் நலமா? மேலும் இப்போது நீ எதற்காக இங்கே என் முன்னிலையில் வந்தாய்?”

Verse 65

केनापि वा त्वमादिष्टः स्वयमेवाथवागतः / ततोरामो यथान्यायं तस्मै सर्वमशेषतः

“யாராவது உன்னை அனுப்பினாரா, அல்லது நீயே தானாக வந்தாயா?” அப்போது ராமன் முறையோடு அவனுக்கு அனைத்தையும் முழுமையாக எடுத்துரைத்தான்.

Verse 66

कथयामास यत्पृष्टं तदा तेन महात्मना / पितुर्मातुश्च वृत्तान्त भ्रातॄणां च महात्मनाम्

அந்த மகாத்மா கேட்டதனை ராமன் கூறினான்— தந்தை-தாயின் நிகழ்வுகளையும், மகாத்ம சகோதரர்களின் செய்தியையும் விளக்கினான்.

Verse 67

पितुः प्रित्रोश्चकौशल्य दर्शनं च तयोर्नृप / एतदन्यच्च सकलं भृगोः सप्रश्रयं मुदा

அரசே! தந்தை-தாயின் நலம், அவர்களின் தரிசனம், மேலும் பிற அனைத்தையும் ராமன் ப்ருகுவிடம் பணிவுடன் மகிழ்ச்சியோடு தெரிவித்தான்.

Verse 68

न्यवेदयद्यथान्यायमात्मनश्च समीहितम् / श्रुत्वैतदखिलं राजन्रामेण समुदीरितम्

அவன் முறையின்படி தன் உள்ளத்தின் விருப்பத்தை அறிவித்தான். அரசே, ராமன் உரைத்த அனைத்தையும் கேட்டபின்।

Verse 69

तं च दृष्ट्वा विशेषेण भृगुः प्रीतो ऽभ्यनन्दत / एवं तस्य प्रियं कुर्वन्नुत्कृष्टैरात्मकर्मभिः

அவரைச் சிறப்பாகக் கண்ட பின், ப்ருகு மகிழ்ந்து பாராட்டினார். இவ்வாறு உயர்ந்த செயல்களால் அவருக்குப் பிரியமானதைச் செய்தார்.

Verse 70

तत्राश्रमे ऽवसद्रामो दिनानि कतिचिन्नृप / ततः कदाचिदेकान्ते रामं मुनिवरोत्तमः

அரசே, அந்த ஆசிரமத்தில் ராமன் சில நாட்கள் தங்கினான். பின்னர் ஒருநாள் தனிமையில் மிக்க முனிவர் ராமனை (அழைத்தார்).

Verse 71

वत्सागच्छेति तं राजन्नुपाह्वयदुपह्वरे / सो ऽभिगम्य तमासीनमभिवाद्य कृताञ्जलिः

அரசே, அந்த இடத்தில் ‘வத்ஸா, வா’ என்று அவரை அழைத்தார். அவன் அருகே சென்று அமர்ந்திருந்தவரை வணங்கி, கைகூப்பி நின்றான்.

Verse 72

तस्थौ तत्पुरतो रामः सुप्रीतेनान्तरात्मना / आशीर्भिरभिनन्द्याथ भृगुस्तं प्रीत मानसः

ராமன் மிக மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் அவர் முன் நின்றான். அப்போது மகிழ்ந்த மனத்துடன் ப்ருகு ஆசிவாக்குகளால் அவனை வாழ்த்தினார்.

Verse 73

प्राह नाधिगताशङ्कं राममालोक्य सादरम् / श्रुणु वत्स वचो मह्य यत्त्वां वक्ष्यामि सांप्रतम्

அவர் அன்புடன் அச்சமற்ற ராமனை நோக்கி கூறினார்— மகனே, என் சொற்களை கேள்; இப்போது நான் உனக்குச் சொல்லப் போவதை.

Verse 74

हितार्थं सर्वलोकानां तव चास्माकमेव च / गच्छ पुत्र ममादेशाद्धिमवन्तं महागिरिम्

அனைத்து உலகங்களின் நலனுக்கும், உனதும் எங்களதும் நன்மைக்கும்— மகனே, என் ஆணையினால் ஹிமவான் எனும் மகா மலைக்குச் செல்.

Verse 75

अधुनैवाश्रमादस्मात्तपसे धृतमानसः / तत्रगत्वा महाभाग कृत्वाश्रमापदं शुभम्

இப்போதே இந்த ஆசிரமத்திலிருந்து தவத்திற்காக மனத்தை உறுதியாக்கி புறப்படு; மகாபாகனே, அங்கே சென்று மங்களமான ஆசிரமத் தங்குமிடத்தை அமை.

Verse 76

आराधय महादेवं तपसा नियमेन च / प्रीतिमुत्पाद्य तस्य त्वं भक्त्यानन्यगया चिरात्

தவமும் நியமமும் கொண்டு மகாதேவனை ஆராதி; நீண்ட காலம் ஒருமுக பக்தியால் அவருடைய பிரீதியை உண்டாக்கு.

Verse 77

श्रेयो महदवाप्नोषि नात्र कार्या विजारणा / तरसा तव भक्त्या च प्रीतो भवति शङ्करः

நீ மிகுந்த நன்மையை அடைவாய்; இதில் ஐயம் வேண்டாம். உன் தீவிர பக்தியால் சங்கரன் விரைவில் பிரசன்னமாவான்.

Verse 78

करिष्यति च ते सर्वं मनसा यद्यदिच्छसि / तुष्टे तस्मिञ्जगन्नाथे शङ्करे भक्तवत्सले

பக்தவத்ஸலனான ஜகந்நாதன் சங்கரன் திருப்தியடைந்தால், நீ மனத்தில் எதை எதை விரும்புகிறாயோ அவையெல்லாம் உனக்காகச் செய்து தருவான்.

Verse 79

अस्त्रग्राममशेषं त्वं वणु पुत्र यथेप्सितम् / त्वया हितार्थं देवानां करणीयं सुदुष्करम्

வணு-புத்திரனே! உன் விருப்பம்போல் எல்லா அஸ்திரங்களின் தொகுதியையும் பெற்றுக்கொள்; தேவர்களின் நலனுக்காக நீ மிகக் கடினமான காரியத்தைச் செய்ய வேண்டியுள்ளது.

Verse 80

विद्यते ऽभ्यधिकं कर्म शस्त्रसाध्यमनेकशः / तस्मात्त्वं देवदेवेशं समाराधय शङ्करम्

பலவகையாக ஆயுதங்களால் நிறைவேற்றத்தக்க மிக உயர்ந்த செயல்கள் உள்ளன; ஆகையால் தேவர்களின் தேவேசனான சங்கரனை நன்றாக ஆராதனை செய்.

Verse 81

भक्त्या परमया युक्तस्ततो ऽभीष्टमवाप्स्यसि

உயர்ந்த பக்தியுடன் இணைந்திருந்தால், அப்போது நீ விரும்பியதை அடைவாய்.