Adhyaya 19

Verse 1

श्रीशुक उवाच किम्पुरुषे वर्षे भगवन्तमादिपुरुषं लक्ष्मणाग्रजं सीताभिरामं रामं तच्चरणसन्निकर्षाभिरत: परमभागवतो हनुमान् सह किम्पुरुषैरविरतभक्तिरुपास्ते ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—அரசே! கிம்புருஷ-வர்ஷத்தில் பரம பகவதனான ஹனுமான், அந்நாட்டின் கிம்புருஷர்களுடன் சேர்ந்து இடையறாத பக்திசேவையில் ஈடுபடுகிறார். லக்ஷ்மணனின் மூத்தவரும், சீதாதேவியின் பிரிய கணவரும், ஆதிபுருஷனுமான பகவான் ஸ்ரீராமச்சந்திரனின் திருவடிகளின் சன்னிதியில் ரமித்து அவரை வழிபடுகிறார்।

Verse 2

आर्ष्टिषेणेन सह गन्धर्वैरनुगीयमानां परमकल्याणीं भर्तृभगवत्कथां समुपश‍ृणोति स्वयं चेदं गायति ॥ २ ॥

ஆர்ஷ்டிஷேணனுடன் கூடிய கந்தர்வர்கள், பகவான் ராமச்சந்திரனின் மிக மங்களகரமான புகழை எப்போதும் பாடுகின்றனர். ஹனுமான் மற்றும் கிம்புருஷ-வர்ஷத்தின் தலைவரான ஆர்ஷ்டிஷேணன் அவை அனைத்தையும் முழு கவனத்துடன் இடையறாது கேட்கிறார்கள்; ஹனுமான் தானும் இவ்விதம் பாடுகிறார்।

Verse 3

ॐ नमो भगवते उत्तमश्लोकाय नम आर्यलक्षणशीलव्रताय नम उपशिक्षितात्मन उपासितलोकाय नम: साधुवादनिकषणाय नमो ब्रह्मण्यदेवाय महापुरुषाय महाराजाय नम इति ॥ ३ ॥

ஓம்—உத்தமஷ்லோகனான பகவானுக்கு நமஸ்காரம். ஆரியரின் இலக்கணம், சீலம், விரதம் ஆகியவற்றின் நிதியாகிய உமக்கு நமஸ்காரம். கட்டுப்பட்ட, பயிற்றப்பட்ட ஆத்மாவே; உலகின் आदர்ஷ வழிபாட்டுக்குரியவரே; உமக்கு நமஸ்காரம். சாதுகுணங்களைச் சோதிக்கும் கசோட்டி போன்ற உமக்கு நமஸ்காரம். பிராமண்யதேவா, மகாபுருஷா, மகாராஜா—உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 4

यत्तद्विशुद्धानुभवमात्रमेकं स्वतेजसा ध्वस्तगुणव्यवस्थम् । प्रत्यक्प्रशान्तं सुधियोपलम्भनं ह्यनामरूपं निरहं प्रपद्ये ॥ ४ ॥

ஒரே பரிசுத்த அனுபவ-சொரூபனாய், தன் தெய்வீக தேஜஸால் குணங்களின் கட்டுப்பாட்டை அழித்தவனாய், உள்ள்நோக்கி அமைதியாய், தூய புத்தியால் மட்டுமே அறியப்படுபவனாய்—பெயர்-வடிவம், அகங்காரம் அற்ற பரமன்; அந்த ஸ்ரீ ராமச்சந்திரனின் தாமரைத் திருவடிகளில் நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 5

मर्त्यावतारस्त्विह मर्त्यशिक्षणं रक्षोवधायैव न केवलं विभो: । कुतोऽन्यथा स्याद्रमत: स्व आत्मन: सीताकृतानि व्यसनानीश्वरस्य ॥ ५ ॥

ஓ விபோ! உமது மனித அவதாரம் ராக்ஷசனை வதைக்க மட்டுமல்ல; மானவர்களுக்கு போதிக்கவும்—பெண்/மனைவி மையமான போகம் பல துன்பங்களுக்கு காரணம் என்று. தன்னுள் தானே நிறைவு கொண்ட ஈசுவரனுக்கு சீதை அபகரிப்பால் துயரம் ஏற்படுவது வேறு எதற்காக?

Verse 6

न वै स आत्मात्मवतां सुहृत्तम: सक्तस्त्रिलोक्यां भगवान् वासुदेव: । न स्त्रीकृतं कश्मलमश्नुवीत न लक्ष्मणं चापि विहातुमर्हति ॥ ६ ॥

வாசுதேவனாகிய பகவான் ஸ்ரீ ராமச்சந்திரன் மூன்று உலகிலும் எதற்கும் பற்றற்றவன்; ஆத்மஞானிகளின் மிக நெருங்கிய நண்பன். ஆகவே மனைவி பிரிவால் அவர் துயருற முடியாது; சீதையையோ லக்ஷ்மணனையோ கைவிடுவதும் அவருக்கு முற்றிலும் இயலாதது।

Verse 7

न जन्म नूनं महतो न सौभगं न वाङ्‌न बुद्धिर्नाकृतिस्तोषहेतु: । तैर्यद्विसृष्टानपि नो वनौकस- श्चकार सख्ये बत लक्ष्मणाग्रज: ॥ ७ ॥

உயர்குலப் பிறப்பு, அழகு, வாக்குத் திறமை, கூர்மையான அறிவு, இன-வடிவு—இவையால் ஸ்ரீ ராமச்சந்திரனின் நட்பு கிடைப்பதில்லை. இல்லையெனில் இவை இல்லாத நாங்கள் காட்டுவாசிகள், லக்ஷ்மணனின் அண்ணன் எங்களை நண்பர்களாக ஏற்றது எப்படி?

Verse 8

सुरोऽसुरो वाप्यथ वानरो नर: सर्वात्मना य: सुकृतज्ञमुत्तमम् । भजेत रामं मनुजाकृतिं हरिं य उत्तराननयत्कोसलान्दिवमिति ॥ ८ ॥

ஆகவே தேவராக இருந்தாலும் அசுரராக இருந்தாலும், வானரனாக இருந்தாலும் மனிதனாக இருந்தாலும்—பக்தன் அளிக்கும் சிறு சேவையையும் நன்றியுடன் ஏற்று திருப்தியடையும், மனித வடிவில் அவதரித்த ஹரி ஸ்ரீ ராமனை முழு மனத்துடன் வழிபட வேண்டும். அந்தப் பிரபுவே கோசல மக்களை வடதிசையின் தெய்வீக தாமம்—வைகுண்டத்திற்கு—அழைத்துச் சென்றார்।

Verse 9

भारतेऽपि वर्षे भगवान्नरनारायणाख्य आकल्पान्तमुपचितधर्मज्ञानवैराग्यैश्वर्योपशमोपरमात्मोपलम्भनमनुग्रहायात्मवतामनुकम्पया तपोऽव्यक्तगतिश्चरति ॥ ९ ॥

பாரதவர்ஷத்தில் பகவான் நர-நாராயணர் பதரிகாஶ்ரமத்தில் அவதரித்து, பக்தர்களுக்கு அருள்புரிய தர்மம், ஞானம், வைராக்யம், ஐஸ்வரியம், இந்திரியநிக்ரகம், அகங்கார-சமனம் ஆகியவற்றை உபதேசித்து, கல்பாந்தம் வரை தவம் செய்து ஆத்மசாக்ஷாத்கார மார்க்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்।

Verse 10

तं भगवान्नारदो वर्णाश्रमवतीभिर्भारतीभि: प्रजाभिर्भगवत्प्रोक्ताभ्यां साङ्ख्ययोगाभ्यां भगवदनुभावोपवर्णनं सावर्णेरुपदेक्ष्यमाण: परमभक्तिभावेनोपसरति इदं चाभिगृणाति ॥ १० ॥

பகவான் நாரதர், பாரதவர்ஷத்தின் வர்ணாஶ்ரம தர்மத்தைப் பின்பற்றும் மக்களுடன் சேர்ந்து, பரம பக்தி-பாவத்துடன் நர-நாராயணரின் சேவையில் ஈடுபடுகிறார். பகவான் உரைத்த சாங்க்யம் மற்றும் யோகத்தின் மூலம் இறைவனின் மகிமையை விளக்கி, சாவர்ணி மனுவுக்கு இத்தெய்வீக தத்துவத்தை உபதேசித்து இவ்வாறு பாடுகிறார்।

Verse 11

ॐ नमो भगवते उपशमशीलायोपरतानात्म्याय नमोऽकिञ्चनवित्ताय ऋषिऋषभाय नरनारायणाय परमहंसपरमगुरवे आत्मारामाधिपतये नमो नम इति ॥ ११ ॥

ஓம்— அமைதி-சீலனும், ஆத்மசாக்ஷாத்காரனும், அகங்காரமற்றவனுமான பகவான் நர-நாராயணருக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். அவர் அகிஞ்சனர்களின் செல்வம், ரிஷிகளில் சிறந்தவர், பரமஹம்ஸர்களின் பரமகுரு, ஆத்மாராமர்களின் அதிபதி— அவருக்கு நமோ நமः।

Verse 12

गायति चेदम्— कर्तास्य सर्गादिषु यो न बध्यते न हन्यते देहगतोऽपि दैहिकै: । द्रष्टुर्न द‍ृग्यस्य गुणैर्विदूष्यते तस्मै नमोऽसक्तविविक्तसाक्षिणे ॥ १२ ॥

நாரதர் இவ்வாறு பாடுகிறார்— படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகியவற்றின் கர்த்தாவாக இருந்தும் அவர் கட்டுப்படுவதில்லை, அழிவதுமில்லை; உடலில் இருப்பதுபோல் தோன்றினாலும் பசி, தாகம், சோர்வு போன்ற உடல்துன்பங்கள் அவரைத் தொடுவதில்லை; அனைத்தையும் காணும் சாட்சியாக இருந்தும் காணப்படும் பொருள்களின் குணங்களால் மாசுபடுவதில்லை— அந்த பற்றற்ற, தூய, தனித்த சாட்சி பகவானுக்கு வணக்கம்।

Verse 13

इदं हि योगेश्वर योगनैपुणं हिरण्यगर्भो भगवाञ्जगाद यत् । यदन्तकाले त्वयि निर्गुणे मनो भक्त्या दधीतोज्झितदुष्कलेवर: ॥ १३ ॥

யோகேஸ்வரனே, பிரபுவே! யோகத்தின் நுட்பத்தைப் பற்றிய இவ்வுரை தன்னறிவு பெற்ற ஹிரண்யகர்பர் (பிரம்மா) கூறியது— இறுதிக்காலத்தில் யோகிகள் இவ்வுடலைத் துறந்து, நிர்குணனான உம்மிடமே பக்தியால் மனத்தை நிலைநிறுத்துவர்; அதுவே யோகத்தின் பரிபூரண சித்தி।

Verse 14

यथैहिकामुष्मिककामलम्पट: सुतेषु दारेषु धनेषु चिन्तयन् । शङ्केत विद्वान् कुकलेवरात्ययाद् यस्तस्य यत्न: श्रम एव केवलम् ॥ १४ ॥

இவ்வுலக மற்றும் மறுவுலக இன்பங்களில் பற்றுக்கொண்டு, மனைவி, மக்கள், செல்வம் ஆகியவற்றிலேயே மூழ்கி, அழியும் உடலைத் துறக்க அஞ்சும் ஒரு கற்றறிந்தவரின் முயற்சிகள் அனைத்தும் வீணான உழைப்பே ஆகும்.

Verse 15

तन्न: प्रभो त्वं कुकलेवरार्पितां त्वन्माययाहंममतामधोक्षज । भिन्द्याम येनाशु वयं सुदुर्भिदां विधेहि योगं त्वयि न: स्वभावमिति ॥ १५ ॥

இறைவா! அதோக்ஷஜரே! உமது மாயையினால் நாங்கள் இந்த உடலில் 'நான்', 'எனது' என்ற பற்றில் சிக்கியுள்ளோம். இப்பற்றை அறுத்து, உம்மில் மனதை நிலைநிறுத்தும் பக்தி யோகத்தை எங்களுக்கு அருளுவீராக.

Verse 16

भारतेऽप्यस्मिन्वर्षे सरिच्छैला: सन्ति बहवो मलयो मङ्गलप्रस्थो मैनाकस्त्रिकूट ऋषभ: कूटक: कोल्लक: सह्यो देवगिरिऋर्ष्यमूक: श्रीशैलो वेङ्कटो महेन्द्रो वारिधारो विन्ध्य: शुक्तिमानृक्षगिरि: पारियात्रो द्रोणश्चित्रकूटो गोवर्धनो रैवतक: ककुभो नीलो गोकामुख इन्द्रकील: कामगिरिरिति चान्ये च शतसहस्रश: शैलास्तेषां नितम्बप्रभवा नदा नद्यश्च सन्त्यसङ्ख्याता: ॥ १६ ॥

பாரத வர்ஷத்தில் பல மலைகளும் ஆறுகளும் உள்ளன. மலையம், மங்களப்ரஸ்தம், மைனாகம், திரிகூடம், ரிஷபம், கூடகம், கொல்லகம், சஹ்யம், தேவகிரி, ரிஷ்யமூகம், ஸ்ரீசைலம், வேங்கடம், மகேந்திரம், வாரிதாரம், விந்தியம், சுக்திமான், ரிக்ஷகிரி, பாரியாத்ரம், துரோணம், சித்திரகூடம், கோவர்தனம், ரைவதகம், ககுபம், நீலம், கோகாமுகம், இந்திரகீலம், காமகிரி போன்ற பல மலைகளும், அவற்றிலிருந்து பாயும் எண்ணற்ற நதிகளும் உள்ளன.

Verse 17

एतासामपो भारत्य: प्रजा नामभिरेव पुनन्तीनामात्मना चोपस्पृशन्ति ॥ १७ ॥ चन्द्रवसा ताम्रपर्णी अवटोदा कृतमाला वैहायसी कावेरी वेणी पयस्विनी शर्करावर्ता तुङ्गभद्रा कृष्णा वेण्या भीमरथी गोदावरी निर्विन्ध्या पयोष्णी तापी रेवा सुरसा नर्मदा चर्मण्वती सिन्धुरन्ध: शोणश्च नदौ महानदी वेदस्मृतिऋर्षिकुल्या त्रिसामा कौशिकी मन्दाकिनी यमुना सरस्वती द‍ृषद्वती गोमती सरयू रोधस्वती सप्तवती सुषोमा शतद्रूश्चन्द्रभागा मरुद्‍वृधा वितस्ता असिक्नी विश्‍वेति महानद्य: ॥ १८ ॥

பிரம்மபுத்திரா மற்றும் சோணை ஆகியவை நதங்கள் எனப்படுகின்றன. சந்திரவசா, தாமிரபரணி, அவடோதா, கிருதமாலா, வைஹாயசி, காவேரி, வேணி, பயஸ்வினி, சர்க்கராவர்த்தா, துங்கபத்ரா, கிருஷ்ணவேணி, பீமரதி, கோதாவரி, நிர்விந்தியா, பயோஷ்ணி, தாபி, ரேவா, சுரசா, நர்மதா, சர்மண்வதி, மகாநதி, வேதஸ்மிருதி, ரிஷிகுல்யா, திரிசாமா, கௌஷிகி, மந்தாகினி, யமுனா, சரஸ்வதி, திருஷத்வதி, கோமதி, சரயு, ரோதஸ்வதி, சப்தவதி, சுஷோமா, சதத்ரு, சந்திரபாகா, மருத்விருதா, விதஸ்தா, அஸிக்னி மற்றும் விஸ்வா ஆகியவை பிற முக்கிய நதிகள். பாரத வர்ஷ மக்கள் இந்நதிகளை நினைப்பதாலும், தொடுவதாலும், நீராடுவதாலும் தூய்மையடைகிறார்கள்.

Verse 18

एतासामपो भारत्य: प्रजा नामभिरेव पुनन्तीनामात्मना चोपस्पृशन्ति ॥ १७ ॥ चन्द्रवसा ताम्रपर्णी अवटोदा कृतमाला वैहायसी कावेरी वेणी पयस्विनी शर्करावर्ता तुङ्गभद्रा कृष्णा वेण्या भीमरथी गोदावरी निर्विन्ध्या पयोष्णी तापी रेवा सुरसा नर्मदा चर्मण्वती सिन्धुरन्ध: शोणश्च नदौ महानदी वेदस्मृतिऋर्षिकुल्या त्रिसामा कौशिकी मन्दाकिनी यमुना सरस्वती द‍ृषद्वती गोमती सरयू रोधस्वती सप्तवती सुषोमा शतद्रूश्चन्द्रभागा मरुद्‍वृधा वितस्ता असिक्नी विश्‍वेति महानद्य: ॥ १८ ॥

பிரம்மபுத்திரா மற்றும் சோணை ஆகியவை நதங்கள் எனப்படுகின்றன. சந்திரவசா, தாமிரபரணி, அவடோதா, கிருதமாலா, வைஹாயசி, காவேரி, வேணி, பயஸ்வினி, சர்க்கராவர்த்தா, துங்கபத்ரா, கிருஷ்ணவேணி, பீமரதி, கோதாவரி, நிர்விந்தியா, பயோஷ்ணி, தாபி, ரேவா, சுரசா, நர்மதா, சர்மண்வதி, மகாநதி, வேதஸ்மிருதி, ரிஷிகுல்யா, திரிசாமா, கௌஷிகி, மந்தாகினி, யமுனா, சரஸ்வதி, திருஷத்வதி, கோமதி, சரயு, ரோதஸ்வதி, சப்தவதி, சுஷோமா, சதத்ரு, சந்திரபாகா, மருத்விருதா, விதஸ்தா, அஸிக்னி மற்றும் விஸ்வா ஆகியவை பிற முக்கிய நதிகள். பாரத வர்ஷ மக்கள் இந்நதிகளை நினைப்பதாலும், தொடுவதாலும், நீராடுவதாலும் தூய்மையடைகிறார்கள்.

Verse 19

अस्मिन्नेव वर्षे पुरुषैर्लब्धजन्मभि: शुक्ललोहितकृष्णवर्णेन स्वारब्धेन कर्मणा दिव्यमानुषनारकगतयो बह्व्य: आत्मन आनुपूर्व्येण सर्वा ह्येव सर्वेषां विधीयन्ते यथावर्णविधानमपवर्गश्चापि भवति ॥ १९ ॥

இந்த பாரதவர்ஷத்தில் பிறப்பெடுப்போர் தம் முன்கர்மத்தின்படி சத்த்வம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற குண வேறுபாடுகளால் வெண்மை, செம்மை, கருமை இயல்புகளை அடைகின்றனர். சிலர் தெய்வீக நிலை, சிலர் மனித நிலை, சிலர் நரககதி பெறுவர். சத்குரு நிலையை நிர்ணயித்து, நான்கு வர்ணம் மற்றும் நான்கு ஆசிரமம் முறையின்படி விஷ்ணு சேவையில் பயிற்றுவித்தால் வாழ்க்கை பரிபூரணமாய் முக்தி பெறும்.

Verse 20

योऽसौ भगवति सर्वभूतात्मन्यनात्म्येऽनिरुक्तेऽनिलयने परमात्मनि वासुदेवेऽनन्यनिमित्तभक्तियोगलक्षणो नानागतिनिमित्ताविद्याग्रन्थिरन्धनद्वारेण यदा हि महापुरुषपुरुषप्रसङ्ग: ॥ २० ॥

அனைத்து உயிர்களின் ஆத்மாவான வாசுதேவ பரமாத்மா—மனம், வாக்கு, இந்திரியங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர், சொல்லரியவர், பற்றற்றவர்—அவரிடத்திலான அனன்ய பக்தியோகமே உண்மையான விடுதலைப் பாதை. பலவகை கர்மகதிகளால் கட்டப்பட்ட அவித்யா முடிச்சு, மகாபுருஷ பக்தர்களின் சத்சங்கத்தால் அறுந்தபோது, சாதகன் படிப்படியாக இறைவன் சேவையில் ஈடுபட்டு முக்தியை அடைகிறான்.

Verse 21

एतदेव हि देवा गायन्ति— अहो अमीषां किमकारि शोभनं प्रसन्न एषां स्विदुत स्वयं हरि: । यैर्जन्म लब्धं नृषु भारताजिरे मुकुन्दसेवौपयिकं स्पृहा हि न: ॥ २१ ॥

தேவர்கள் பாடுகின்றனர்—அஹோ! இவர்கள் எத்தனை நற்கர்மங்கள் செய்திருப்பார்கள், அல்லது ஹரியே இவர்கள்மேல் பிரசன்னமானாரோ; அதனால் தான் பாரதப் பூமியில் மனிதப் பிறவி கிடைத்தது, இது முகுந்த சேவைக்கு ஏற்றது. நாங்களும் தேவர்களாகிய நாம் பாரதவர்ஷத்தில் மனிதப் பிறவி பெற்று பக்தி செய்ய ஆசைப்படுகிறோம்; ஆனால் இவர்கள் ஏற்கனவே அங்கே சேவையில் ஈடுபட்டுள்ளனர்.

Verse 22

किं दुष्करैर्न: क्रतुभिस्तपोव्रतै- र्दानादिभिर्वा द्युजयेन फल्गुना । न यत्र नारायणपादपङ्कज- स्मृति: प्रमुष्टातिशयेन्द्रियोत्सवात् ॥ २२ ॥

தேவர்கள் கூறுகின்றனர்—கடின யாகங்கள், தவங்கள், விரதங்கள், தானங்கள் முதலியவற்றால் நாம் இந்த ஸ்வர்கப் பதவியை அடைந்தோம்; ஆனால் இதன் பயன் என்ன? இங்கே மிகுதியான இந்திரிய இன்பக் கொண்டாட்டத்தால் நாராயணனின் தாமரைத் திருவடிகளை நினைவு கொள்ளுதல் கூட கிட்டத்தட்ட மறந்துவிட்டது.

Verse 23

कल्पायुषां स्थानजयात्पुनर्भवात् क्षणायुषां भारतभूजयो वरम् । क्षणेन मर्त्येन कृतं मनस्विन: सन्न्यस्य संयान्त्यभयं पदं हरे: ॥ २३ ॥

கற்பகாலம் வாழும் பிரம்மலோகப் பதவியும் மறுபிறப்பிலிருந்து விடுபடாது; ஆகவே क्षணாயுள் என்றாலும் பாரதப் பூமியில் வாழ்வு மேலானது. ஏனெனில் இங்கே குறுகிய காலத்திலேயே மனவலிமை உடையவன் அனைத்தையும் துறந்து ஹரியின் தாமரைத் திருவடிகளில் முழு சரணாகதி செய்து, அச்சமற்ற பதமான வைகுண்டத்தை அடைகிறான்; அங்கே கவலையும் இல்லை, உடலுடன் மறுபிறப்பும் இல்லை.

Verse 24

न यत्र वैकुण्ठकथासुधापगा न साधवो भागवतास्तदाश्रया: । न यत्र यज्ञेशमखा महोत्सवा: सुरेशलोकोऽपि न वै स सेव्यताम् ॥ २४ ॥

எங்கே வைகுண்டக் கதைகளின் அமுதநதி ஓடாதோ, எங்கே அந்தப் புண்ணியப் பெருக்கின் கரையில் சாதுப் பாகவத பக்தர்கள் இல்லையோ, மேலும் யஜ்ஞேசனான ஆண்டவனைத் திருப்திப்படுத்தும் சங்கீர்த்தன யஜ்ஞ மகோৎসவங்கள் இல்லையோ—அந்த இடம், தேவருலகமாயினும், அறிவாளர் சேவிக்கத் தகாதது।

Verse 25

प्राप्ता नृजातिं त्विह ये च जन्तवो ज्ञानक्रियाद्रव्यकलापसम्भृताम् । न वै यतेरन्नपुनर्भवाय ते भूयो वनौका इव यान्ति बन्धनम् ॥ २५ ॥

இங்கே மனிதப் பிறவி பெற்ற உயிர்கள், ஞான-கர்ம சாதனங்கள் நிறைந்த வாய்ப்பைப் பெற்றும், அபுனர்பவம் (மீள்பிறவியின்மை) பெற பக்தியில் முயலாவிடில்—அவர்கள் கவனமற்ற காட்டுயிர்கள் போல மீண்டும் பந்தத்தில் அகப்படுவர்।

Verse 26

यै: श्रद्धया बर्हिषि भागशो हवि- र्निरुप्तमिष्टं विधिमन्त्रवस्तुत: । एक: पृथङ्‌नामभिराहुतो मुदा गृह्णाति पूर्ण: स्वयमाशिषां प्रभु: ॥ २६ ॥

விதி, மந்திரம், திரவியம் ஆகியவற்றின்படி யஜ்ஞவேதியில் தேவர்களின் பெயர்களால் பகுதி பகுதியாய் ஹவியை அர்ப்பணிப்போர், உண்மையில் அந்த ஒரே பரிபூரண ஆண்டவனின் அங்கங்களையே வழிபடுகின்றனர். அவர் பல நாமங்களால் அழைக்கப்பட்டு மகிழ்ச்சியுடன் அவற்றை ஏற்று, தாமே வேண்டிய வரங்களை அளிக்கிறார்।

Verse 27

सत्यं दिशत्यर्थितमर्थितो नृणां नैवार्थदो यत्पुनरर्थिता यत: । स्वयं विधत्ते भजतामनिच्छता- मिच्छापिधानं निजपादपल्लवम् ॥ २७ ॥

மனிதன் வேண்டினதை ஆண்டவன் உண்மையாய் அளிப்பான்; ஆனால் மீண்டும் மீண்டும் வேண்டச் செய்யும் வரத்தை அளிக்கமாட்டான். ஆனால் பக்தன் விரும்பாவிட்டாலும், அவர் தாமே தமது தாமரைத் திருவடிகளின் அடைக்கலத்தை அளிப்பார்—அது எல்லா ஆசைகளையும் நிறைவு செய்கிறது. இதுவே அவரின் விசேஷ கருணை।

Verse 28

यद्यत्र न: स्वर्गसुखावशेषितं स्विष्टस्य सूक्तस्य कृतस्य शोभनम् । तेनाजनाभे स्मृतिमज्जन्म न: स्याद् वर्षे हरिर्यद्भ‍जतां शं तनोति ॥ २८ ॥

அஜனாபா! யஜ்ஞங்கள், புண்ணியச் செயல்கள், வேதப் பயிற்சி ஆகியவற்றின் பலனால் நாம் இப்போது ஸ்வர்க சுகம் அனுபவிக்கிறோம்; ஆனால் இந்த வாழ்வும் ஒருநாள் முடியும். எங்கள் புண்ணியத்தில் ஏதேனும் மீதமிருந்தால், பாரதவர்ஷத்தில் மீண்டும் மனிதப் பிறவி பெற்று ஆண்டவனின் தாமரைத் திருவடிகளை நினைக்க இயல வேண்டும் என்று வேண்டுகிறோம்; ஏனெனில் ஹரி அங்கே தாமே வந்து பக்தர்களின் நல்வாழ்வை விரிவாக்குகிறார்।

Verse 29

श्रीशुक उवाच जम्बूद्वीपस्य च राजन्नुपद्वीपानष्टौ हैक उपदिशन्ति सगरात्मजैरश्‍वान्वेषण इमां महीं परितो निखनद्भ‍िरुपकल्पितान् ॥ २९ ॥ तद्यथा स्वर्णप्रस्थश्चन्द्रशुक्ल आवर्तनो रमणको मन्दरहरिण: पाञ्चजन्य: सिंहलो लङ्केति ॥ ३० ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—அரசே, சில பண்டிதர்கள் கருத்துப்படி ஜம்பூத்வீபத்தைச் சுற்றி எட்டு உபத்வீபங்கள் உள்ளன. மகாராஜா சகரரின் புதல்வர்கள் இழந்த குதிரையைத் தேடி உலகமெங்கும் மண்ணைத் தோண்டியதால் அந்த எட்டு அண்டைத் தீவுகள் தோன்றின. அவற்றின் பெயர்கள்—ஸ்வர்ணப்ரஸ்த, சந்த்ரசுக்ல, ஆவர்த்தன, ரமணக, மந்தரஹரிண, பாஞ்சஜன்ய, சிம்ஹல, லங்கா।

Verse 30

श्रीशुक उवाच जम्बूद्वीपस्य च राजन्नुपद्वीपानष्टौ हैक उपदिशन्ति सगरात्मजैरश्‍वान्वेषण इमां महीं परितो निखनद्भ‍िरुपकल्पितान् ॥ २९ ॥ तद्यथा स्वर्णप्रस्थश्चन्द्रशुक्ल आवर्तनो रमणको मन्दरहरिण: पाञ्चजन्य: सिंहलो लङ्केति ॥ ३० ॥

அவற்றின் பெயர்கள் இவ்வாறு—ஸ்வர்ணப்ரஸ்த, சந்த்ரசுக்ல, ஆவர்த்தன, ரமணக, மந்தரஹரிண, பாஞ்சஜன்ய, சிம்ஹல, லங்கா; இவையே ஜம்பூத்வீபத்தைச் சூழ்ந்த உபத்வீபங்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 31

एवं तव भारतोत्तम जम्बूद्वीपवर्षविभागो यथोपदेशमुपवर्णित इति ॥ ३१ ॥

பாரத வம்சத்தில் சிறந்த பரீக்ஷித் அரசே! எனக்கு உபதேசிக்கப்பட்டபடியே ஜம்பூத்வீபத்தில் உள்ள பாரதவர்ஷமும் அதனை ஒட்டிய தீவுகளின் பிரிவும் இவ்வாறு உனக்கு விளக்கப்பட்டன।