Srimad Bhagavatam — Panchama Skandha, Shloka 23
Devotion in Kimpuruṣa-varṣa and the Glory of Bhārata-varṣa
Rāmacandra & Nara-Nārāyaṇa; Rivers, Varṇāśrama, and Liberation
कल्पायुषां स्थानजयात्पुनर्भवात् क्षणायुषां भारतभूजयो वरम् । क्षणेन मर्त्येन कृतं मनस्विन: सन्न्यस्य संयान्त्यभयं पदं हरे: ॥ २३ ॥
kalpāyuṣāṁ sthānajayāt punar-bhavāt kṣaṇāyuṣāṁ bhārata-bhūjayo varam kṣaṇena martyena kṛtaṁ manasvinaḥ sannyasya saṁyānty abhayaṁ padaṁ hareḥ
கற்பகாலம் வாழும் பிரம்மலோகப் பதவியும் மறுபிறப்பிலிருந்து விடுபடாது; ஆகவே क्षணாயுள் என்றாலும் பாரதப் பூமியில் வாழ்வு மேலானது. ஏனெனில் இங்கே குறுகிய காலத்திலேயே மனவலிமை உடையவன் அனைத்தையும் துறந்து ஹரியின் தாமரைத் திருவடிகளில் முழு சரணாகதி செய்து, அச்சமற்ற பதமான வைகுண்டத்தை அடைகிறான்; அங்கே கவலையும் இல்லை, உடலுடன் மறுபிறப்பும் இல்லை.
This is further confirmation of the statement given by Lord Caitanya Mahāprabhu:
FAQs
Because even with a short human lifespan, one can practice renunciation and devotion and attain Lord Hari’s fearless abode—something not guaranteed by long life or heavenly achievements.
Śukadeva Gosvāmī speaks this to King Parīkṣit while describing Jambūdvīpa and emphasizing the unique spiritual opportunity available in Bhārata-varṣa.
Use the limited time of human life for sincere spiritual practice—detachment from temporary status and pleasures, and steady devotion to Hari—rather than postponing inner transformation.