Srimad Bhagavatam — Panchama Skandha, Shloka 21
Devotion in Kimpuruṣa-varṣa and the Glory of Bhārata-varṣa
Rāmacandra & Nara-Nārāyaṇa; Rivers, Varṇāśrama, and Liberation
एतदेव हि देवा गायन्ति— अहो अमीषां किमकारि शोभनं प्रसन्न एषां स्विदुत स्वयं हरि: । यैर्जन्म लब्धं नृषु भारताजिरे मुकुन्दसेवौपयिकं स्पृहा हि न: ॥ २१ ॥
etad eva hi devā gāyanti — aho amīṣāṁ kim akāri śobhanaṁ prasanna eṣāṁ svid uta svayaṁ hariḥ yair janma labdhaṁ nṛṣu bhāratājire mukunda-sevaupayikaṁ spṛhā hi naḥ
தேவர்கள் பாடுகின்றனர்—அஹோ! இவர்கள் எத்தனை நற்கர்மங்கள் செய்திருப்பார்கள், அல்லது ஹரியே இவர்கள்மேல் பிரசன்னமானாரோ; அதனால் தான் பாரதப் பூமியில் மனிதப் பிறவி கிடைத்தது, இது முகுந்த சேவைக்கு ஏற்றது. நாங்களும் தேவர்களாகிய நாம் பாரதவர்ஷத்தில் மனிதப் பிறவி பெற்று பக்தி செய்ய ஆசைப்படுகிறோம்; ஆனால் இவர்கள் ஏற்கனவே அங்கே சேவையில் ஈடுபட்டுள்ளனர்.
These facts are further explained in Caitanya-caritāmṛta ( Ādi 9.41) :
FAQs
Because human birth in Bhārata-varṣa is especially conducive to Mukunda-sevā—devotional service to the Supreme Lord—which even the demigods aspire for.
Shukadeva Gosvami speaks this to King Parikshit while describing the unique spiritual opportunity available in Bhārata-varṣa.
It urges us to value human life as a rare chance for bhakti—using time, abilities, and daily duties to serve Mukunda through remembrance, worship, and ethical living.