Adhyaya 8

Verse 1

श्रीब्राह्मण उवाच सुखमैन्द्रियकं राजन् स्वर्गे नरक एव च । देहिनां यद् यथा दु:खं तस्मान्नेच्छेत तद् बुध: ॥ १ ॥

ஸ்ரீ பிராமணர் கூறினார்: அரசே, உடலுடைய ஜீவன் சொர்க்கத்திலும் நரகத்திலும் தத்தம் விதிப்படி துன்பத்தைத் தானாகவே அனுபவிக்கிறது; அதுபோல இன்பமும் தேடாமலே கிடைக்கிறது. ஆகவே விவேகி இவ்வுலக இன்பத்திற்காக முயலான்.

Verse 2

ग्रासं सुमृष्टं विरसं महान्तं स्तोकमेव वा । यद‍ृच्छयैवापतितं ग्रसेदाजगरोऽक्रिय: ॥ २ ॥

அஜகரைப் போல உலக முயற்சிகளை விட்டுவிட்டு, தானாகக் கிடைக்கும் உணவை—சுவையானதோ சுவையற்றதோ, அதிகமோ குறையோ—அதையே ஏற்று வாழ வேண்டும்.

Verse 3

शयीताहानि भूरीणि निराहारोऽनुपक्रम: । यदि नोपनयेद् ग्रासो महाहिरिव दिष्टभुक् ॥ ३ ॥

எப்போதாவது உணவு வராவிட்டால், சாதுவன் முயற்சி செய்யாமல் பல நாட்கள் உண்ணாவிரதம் இருக்க வேண்டும். இது பகவானின் ஏற்பாடு என உணர்ந்து, அஜகரைப் போல அமைதியும் பொறுமையும் காக்க வேண்டும்.

Verse 4

ओज:सहोबलयुतं बिभ्रद् देहमकर्मकम् । शयानो वीतनिद्रश्च नेहेतेन्द्रियवानपि ॥ ४ ॥

சாதுவன் ஓஜஸ், பொறுமை, வலிமை இருந்தாலும் மிகுந்த முயற்சியின்றி உடலைப் பேணிக் கொண்டு அமைதியாய் இருக்க வேண்டும்; பொருட் லாபத்திற்காகச் செயல்படாமல் தன் உண்மையான நலனில் எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும்।

Verse 5

मुनि: प्रसन्नगम्भीरो दुर्विगाह्यो दुरत्यय: । अनन्तपारो ह्यक्षोभ्य: स्तिमितोद इवार्णव: ॥ ५ ॥

முனி வெளிப்புற நடத்தையில் மகிழ்ச்சியுடனும் இனிமையுடனும் இருப்பார்; உள்ளார்ந்த நிலையில் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடனும் கனத்த தன்மையுடனும் இருப்பார். அவரது ஞானம் அளவற்றதாய் இருப்பதால் அவர் கலங்கார்; அவர் அளவிட முடியாத அமைதிக் கடலைப் போன்றவர்।

Verse 6

समृद्धकामोहीनो वा नारायणपरो मुनि: । नोत्सर्पेत न शुष्येत सरिद्भ‍िरिव सागर: ॥ ६ ॥

நாராயணனை இலக்காகக் கொண்ட முனி சில நேரம் செல்வம் பெறினும், சில நேரம் வறுமை அடைந்தினும், அவர் மகிழ்ச்சியில் பெருகவும் மாட்டார், துயரில் சுருங்கவும் மாட்டார்; மழைக்காலத்தில் நதிகள் கடலில் பெருகினும் கடல் உயராது, கோடையில் குறைந்தினும் கடல் வறளாது.

Verse 7

द‍ृष्ट्वा स्त्रियं देवमायां तद्भ‍ावैरजितेन्द्रिय: । प्रलोभित: पतत्यन्धे तमस्यग्नौ पतङ्गवत् ॥ ७ ॥

புலன்களை அடக்காதவன், இறைவனின் மாயையால் உருவான பெண்ணின் வடிவைக் கண்டவுடன் ஈர்க்கப்படுகிறான். அவளின் கவர்ச்சியான சொற்கள், சிரிப்பு, உடல் அசைவுகள் மனத்தைப் பிடித்தவுடன், தீயை நோக்கிப் பாயும் பட்டாம்பூச்சிபோல் அவன் அறியாமையின் இருளான பொருட் வாழ்வில் வீழ்கிறான்।

Verse 8

योषिद्धिरण्याभरणाम्बरादि- द्रव्येषु मायारचितेषु मूढ: । प्रलोभितात्मा ह्युपभोगबुद्ध्या पतङ्गवन्नश्यति नष्टद‍ृष्टि: ॥ ८ ॥

தங்க ஆபரணங்கள், நுண்ணிய ஆடைகள் முதலியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்ட காமினியைப் பார்த்தவுடன் மூடன் ஆசையால் தூண்டப்படுகிறான். இன்பநுகர்வு எண்ணத்தால் அவன் அறிவுத் தெளிவு அழிந்து, தீயில் பாயும் பட்டாம்பூச்சிபோல் அவன் நாசமடைகிறான்।

Verse 9

स्तोकं स्तोकं ग्रसेद् ग्रासं देहो वर्तेत यावता । गृहानहिंसन्नातिष्ठेद् वृत्तिं माधुकरीं मुनि: ॥ ९ ॥

சாதுவானவர் உடல் நிலைக்கத் தேவையான அளவு மட்டும் உணவை ஏற்க வேண்டும். வீடு வீடாகச் சென்று ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் சிறிது சிறிதாகப் பெற்று, தேனீ போல ‘மாதுகரி’ வாழ்வை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 10

अणुभ्यश्च महद्भ्यश्च शास्त्रेभ्य: कुशलो नर: । सर्वत: सारमादद्यात् पुष्पेभ्य इव षट्पद: ॥ १० ॥

தேனீ சிறிய பெரிய எல்லா மலர்களிலிருந்தும் தேனை எடுப்பதுபோல், அறிவுடைய மனிதன் எல்லா சாஸ்திரங்களிலிருந்தும் சாரத்தை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 11

सायन्तनं श्वस्तनं वा न सङ्गृह्णीत भिक्षितम् । पाणिपात्रोदरामत्रो मक्षिकेव न सङ्ग्रही ॥ ११ ॥

சாதுவானவர் ‘இது இன்றிரவுக்காக வைத்துக் கொள்வேன்’ அல்லது ‘இது நாளைக்காகச் சேமிப்பேன்’ என்று எண்ணக் கூடாது. பிச்சையால் பெற்ற உணவைச் சேமிக்காமல், கைகளையே பாத்திரமாகவும் வயிற்றையே களஞ்சியமாகவும் கொண்டு, பேராசைத் தேனீ போலச் சேர்க்கக் கூடாது.

Verse 12

सायन्तनं श्वस्तनं वा न सङ्गृह्णीत भिक्षुक: । मक्षिका इव सङ्गृह्णन् सह तेन विनश्यति ॥ १२ ॥

பிச்சை வாழும் சாதுவானவர் அந்த நாளுக்கோ மறுநாளுக்கோ உணவைச் சேமிக்கக் கூடாது. தேனீ போல சுவையானவற்றைச் சேர்த்துக் கொண்டால், அந்தச் சேமிப்பே அவனை அழிக்கும்.

Verse 13

पदापि युवतीं भिक्षुर्न स्पृशेद् दारवीमपि । स्पृशन् करीव बध्येत करिण्या अङ्गसङ्गत: ॥ १३ ॥

பிச்சை வாழும் துறவி இளம்பெண்ணை ஒருபோதும் தொடக்கூடாது; பெண் வடிவ மரப்பொம்மையைக் கூட காலால் தொடக்கூடாது. பெண்ணின் உடல்-தொடர்பால் அவன் மாயையில் கட்டுப்படுவான்; பெண் யானையின் உடல்-தொடுதலுக்காக ஆண் யானை பிடிபடுவது போல.

Verse 14

नाधिगच्छेत् स्त्रियं प्राज्ञ: कर्हिचिन्मृत्युमात्मन: । बलाधिकै: स हन्येत गजैरन्यैर्गजो यथा ॥ १४ ॥

விவேகமுள்ளவன் எந்த நிலையிலும் பெண்ணின் அழகுருவை இంద్రிய இன்பத்திற்காக அனுபவிக்க முயலக்கூடாது. பெண் யானையின் சங்கத்தை நாடும் யானை மற்ற வலிமைமிக்க யானைகளால் கொல்லப்படுவது போல, பெண் சங்கத்தை நாடுபவன் அவளின் வலிமைமிக்க பிற காதலர்களால் எந்நேரமும் கொல்லப்படலாம்.

Verse 15

न देयं नोपभोग्यं च लुब्धैर्यद् दु:खसञ्चितम् । भुङ्क्ते तदपि तच्चान्यो मधुहेवार्थविन्मधु ॥ १५ ॥

லோபி மிகுந்த துயரமும் உழைப்பும் கொண்டு செல்வத்தைச் சேர்த்தாலும், அதைத் தானமாக வழங்கவும் முடியாது; தானே அனுபவிக்கவும் முடியாது. தேனீகள் உழைத்து தேனைச் சேர்க்க, அதை அறிந்தவன் திருடி அனுபவிப்பது அல்லது விற்பது போல, லோபியின் சேர்த்த செல்வமும் பிறரால் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது.

Verse 16

सुदु:खोपार्जितैर्वित्तैराशासानां गृहाशिष: । मधुहेवाग्रतो भुङ्क्ते यतिर्वै गृहमेधिनाम् ॥ १६ ॥

குடும்ப இன்பத்தின் ஆசையால் இல்லறத்தார் மிகுந்த துயரத்துடன் செல்வத்தைச் சேர்க்கிறார்கள்; ஆனால் வேட்டைக்காரன் தேனீகள் உழைத்து செய்த தேனை எடுத்துச் செல்வது போல, பிரம்மச்சாரி, சந்நியாசி போன்ற யதிகள் இல்லறத்தாரின் உழைப்பால் சேர்த்த சொத்தைப் பெற உரிமையுடையவர்கள்.

Verse 17

ग्राम्यगीतं न श‍ृणुयाद् यतिर्वनचर: क्व‍‍चित् । शिक्षेत हरिणाद् बद्धान्मृगयोर्गीतमोहितात् ॥ १७ ॥

வனத்தில் வாழும் துறவி எப்போதும் உலக இன்பத்தைத் தூண்டும் கிராமியப் பாடல்களை கேட்கக் கூடாது. வேட்டைக்காரனின் இனிய கொம்பிசை மீது மயங்கி வலையில் சிக்கி கொல்லப்படும் மானின் உதாரணத்திலிருந்து பாடம் கற்க வேண்டும்.

Verse 18

नृत्यवादित्रगीतानि जुषन् ग्राम्याणि योषिताम् । आसां क्रीडनको वश्य ऋष्यश‍ृङ्गो मृगीसुत: ॥ १८ ॥

அழகிய பெண்களின் உலகியலான நடனம், இசைக்கருவி, பாடல் ஆகியவற்றில் ஈர்க்கப்பட்டு, மானின் மகனான மகரிஷி ரிஷ்யஷ்ருங்கனும் ஒரு செல்லப் பிராணிபோல் அவர்களின் கட்டுப்பாட்டில் விழுந்தான்.

Verse 19

जिह्वयातिप्रमाथिन्या जनो रसविमोहित: । मृत्युमृच्छत्यसद्बुद्धिर्मीनस्तु बडिशैर्यथा ॥ १९ ॥

நாவின்பத்தின் ஆசையால் தூண்டப்பட்ட மீன் மீனவரின் கொக்கியில் சிக்கி உயிரிழப்பதுபோல், நாவின் மிகக் கலக்கமூட்டும் வேட்கைகளால் மயங்கிய மூடன் அழிவை அடைகிறான்।

Verse 20

इन्द्रियाणि जयन्त्याशु निराहारा मनीषिण: । वर्जयित्वा तु रसनं तन्निरन्नस्य वर्धते ॥ २० ॥

உண்ணாவிரதம் மேற்கொள்ளும் ஞானிகள் பிற புலன்களை விரைவில் அடக்குவர்; ஆனால் நாவைத் தவிர, உணவைத் தவிர்ப்பதால் சுவைத் தாகம் மேலும் பெருகுகிறது।

Verse 21

तावज्जितेन्द्रियो न स्याद् विजितान्येन्द्रिय: पुमान् । न जयेद् रसनं यावज्जितं सर्वं जिते रसे ॥ २१ ॥

மற்ற புலன்களை வென்றாலும், நாவை வெல்லாதவரை அவன் புலனடக்கமுடையவன் அல்ல; ஆனால் சுவையை வென்றால் அனைத்தும் வென்றதாகும்।

Verse 22

पिङ्गला नाम वेश्यासीद् विदेहनगरे पुरा । तस्या मे शिक्षितं किञ्चिन्निबोध नृपनन्दन ॥ २२ ॥

அரசகுமாரனே! முன்பு விதேஹ நகரத்தில் பிங்கலா என்றொரு வணிகவதி (வெசி) இருந்தாள். அவளிடமிருந்து நான் கற்றதை இப்போது கேள்।

Verse 23

सा स्वैरिण्येकदा कान्तं सङ्केत उपनेष्यती । अभूत् काले बहिर्द्वारे बिभ्रती रूपमुत्तमम् ॥ २३ ॥

ஒருமுறை அந்தச் சுதந்திரவதி காதலனைச் சந்திப்பு இடத்துக்கு வரவழைத்து வீட்டுக்குள் அழைத்துவர விரும்பி, இரவில் வாசலின் வெளியே தன் அழகிய உருவை வெளிப்படுத்தி நின்றாள்।

Verse 24

मार्ग आगच्छतो वीक्ष्य पुरुषान् पुरुषर्षभ । तान् शुल्कदान् वित्तवत: कान्तान् मेनेऽर्थकामुकी ॥ २४ ॥

ஆண் சிறந்தவரே! பண ஆசையால் கலங்கிய அந்த வணிகவதி இரவில் தெருவில் நின்று போகும் ஆண்களை நோக்கி—“இவன் பணக்காரன்; கூலி தருவான்; என் சங்கத்தையும் நிச்சயம் இன்புறுவான்” என்று எண்ணினாள்.

Verse 25

आगतेष्वपयातेषु सा सङ्केतोपजीविनी । अप्यन्यो वित्तवान् कोऽपि मामुपैष्यति भूरिद: ॥ २५ ॥ एवं दुराशया ध्वस्तनिद्रा द्वार्यवलम्बती । निर्गच्छन्ती प्रविशती निशीथं समपद्यत ॥ २६ ॥

வருவோரும் போவோரும் இடையில், வணிகவதியாக வாழ்ந்த அவள்—“வேறொருவன் பணக்காரன் வந்து எனக்கு மிகுதியாகத் தருவானோ” என்று எண்ணினாள். வீண் நம்பிக்கையால் தூக்கம் கெட்டு, வாசலில் சாய்ந்து, சிலவேளை தெருவிற்கு சென்று, சிலவேளை வீட்டிற்குள் திரும்பி—இவ்வாறு நள்ளிரவு வந்தடைந்தது.

Verse 26

आगतेष्वपयातेषु सा सङ्केतोपजीविनी । अप्यन्यो वित्तवान् कोऽपि मामुपैष्यति भूरिद: ॥ २५ ॥ एवं दुराशया ध्वस्तनिद्रा द्वार्यवलम्बती । निर्गच्छन्ती प्रविशती निशीथं समपद्यत ॥ २६ ॥

வருவோரும் போவோரும் இடையில், வணிகவதியாக வாழ்ந்த அவள்—“வேறொருவன் பணக்காரன் வந்து எனக்கு மிகுதியாகத் தருவானோ” என்று எண்ணினாள். வீண் நம்பிக்கையால் தூக்கம் கெட்டு, வாசலில் சாய்ந்து, சிலவேளை தெருவிற்கு சென்று, சிலவேளை வீட்டிற்குள் திரும்பி—இவ்வாறு நள்ளிரவு வந்தடைந்தது.

Verse 27

तस्या वित्ताशया शुष्यद्वक्त्राया दीनचेतस: । निर्वेद: परमो जज्ञे चिन्ताहेतु: सुखावह: ॥ २७ ॥

பண ஆசையால் அவளின் முகம் வறண்டு, மனம் தளர்ந்தது. பணச் சிந்தையே காரணமாக அவளுக்குப் பேர்நிர்வேதம் (விரக்தி) எழுந்தது; அதுவே அவள் உள்ளத்தில் இன்பத்தை உண்டாக்கியது.

Verse 28

तस्या निर्विण्णचित्ताया गीतं श‍ृणु यथा मम । निर्वेद आशापाशानां पुरुषस्य यथा ह्यसि: ॥ २८ ॥

அவளின் உள்ளம் உலகியலிலிருந்து விரக்தியடைந்தது; இப்போது என் வாயிலாக அவள் பாடிய பாடலைக் கேள். ஆசை என்னும் பாசவலைகளை வெட்டித் துண்டாக்க விரக்தி மனிதனுக்குக் கத்தியைப் போன்றது.

Verse 29

न ह्यङ्गाजातनिर्वेदो देहबन्धं जिहासति । यथा विज्ञानरहितो मनुजो ममतां नृप ॥ २९ ॥

அரசே, ஆன்ம ஞானமற்ற மனிதன் பல பொருட்கள்மீது கொண்ட மமதையை விட விரும்பாததுபோல், வைராக்யமற்றவன் உடல்-பந்தத்தை விட்டொழிக்க விரும்பான்।

Verse 30

पिङ्गलोवाच अहो मे मोहविततिं पश्यताविजितात्मन: । या कान्तादसत: कामं कामये येन बालिशा ॥ ३० ॥

பிங்கலா கூறினாள்—அய்யோ, என் மோகத்தின் விரிவை பாருங்கள்! மனத்தை அடக்க இயலாமல், மூடையாக நான் ஒரு அற்ப மனிதனிடமிருந்து காம இன்பத்தை நாடுகிறேன்.

Verse 31

सन्तं समीपे रमणं रतिप्रदं वित्तप्रदं नित्यमिमं विहाय । अकामदं दु:खभयाधिशोक- मोहप्रदं तुच्छमहं भजेऽज्ञा ॥ ३१ ॥

நான் எத்தனை அறியாமை! என் இதயத்தில் நித்தம் அருகிலிருக்கும், எனக்கு மிகப் பிரியமான, உண்மையான அன்பும் ஆனந்தமும் செல்வமும் அருளும் ஜகதீசனை விட்டுவிட்டு, ஆசையை நிறைவேற்றாததும் துக்கம், பயம், கவலை, சோகம், மயக்கம் தருவதுமான அற்ப மனிதர்களை நான் சேவித்தேன்.

Verse 32

अहो मयात्मा परितापितो वृथा साङ्केत्यवृत्त्यातिविगर्ह्यवार्तया । स्त्रैणान्नराद् यार्थतृषोऽनुशोच्यात् क्रीतेन वित्तं रतिमात्मनेच्छती ॥ ३२ ॥

அய்யோ, நான் வீணாக என் ஆன்மாவை வதைத்தேன்! மிகக் கண்டிக்கத்தக்க வेश्यாவృத்தியில், காமமும் பேராசையும் கொண்ட ஆண்களுக்கு உடலை விற்று, பணமும் ரதி இன்பமும் நாடினேன்; இப்போது நான் வருந்துகிறேன்.

Verse 33

यदस्थिभिर्निर्मितवंशवंश्य- स्थूणं त्वचा रोमनखै: पिनद्धम् । क्षरन्नवद्वारमगारमेतद् विण्मूत्रपूर्णं मदुपैति कान्या ॥ ३३ ॥

இந்த உடல் ஒரு வீட்டைப் போன்றது—முதுகெலும்பு, விலா எலும்புகள், கை-கால் எலும்புகள் அதன் கம்பிகளும் தூண்களும்; தோல், முடி, நகங்களால் மூடப்பட்டுள்ளது; ஒன்பது வாசல்களிலிருந்து எப்போதும் அசுத்தச் சுரப்புகள் வழிகின்றன; உள்ளே மலம்-மூத்திரம் நிறைந்தது. என்னைத் தவிர எந்தப் பெண் இவ்வளவு மூடையாக இதில் இன்பமும் அன்பும் கிடைக்கும் என்று எண்ணி இந்த உடலையே பற்றிக் கொள்வாள்?

Verse 34

विदेहानां पुरे ह्यस्मिन्नहमेकैव मूढधी: । यान्यमिच्छन्त्यसत्यस्मादात्मदात् काममच्युतात् ॥ ३४ ॥

உண்மையாகவே இந்த விதேஹ நகரத்தில் நான் ஒருத்தியே முழு மூடபுத்தியாய் இருந்தேன். அனைத்தையும், தம் ஆன்மசுரூபத்தையும் கூட அளிக்கும் அச்யுத பகவானை புறக்கணித்து, பல ஆண்களுடன் இந்திரிய இன்பத்தை நாடினேன்.

Verse 35

सुहृत् प्रेष्ठतमो नाथ आत्मा चायं शरीरिणाम् । तं विक्रीयात्मनैवाहं रमेऽनेन यथा रमा ॥ ३५ ॥

பகவானே எல்லா ஜீவர்களுக்கும் மிகப் பிரியமான நல்வாழ்த்துநர், நாதன்; அவரே அனைவரின் இதயத்தில் உறையும் பரமாத்மா. ஆகவே இப்போது நான் முழுச் சரணாகதியின் விலையைச் செலுத்தி, அவரை அடைந்தவளாய், லக்ஷ்மீதேவியைப் போல அவருடன் இன்புறுவேன்.

Verse 36

कियत् प्रियं ते व्यभजन् कामा ये कामदा नरा: । आद्यन्तवन्तो भार्याया देवा वा कालविद्रुता: ॥ ३६ ॥

பெண்களுக்கு ஆண்கள் இந்திரிய இன்பம் தரலாம்; ஆனால் அந்த ஆண்களும்—சுவர்க்க தேவர்களும் கூட—ஆதி முடிவுடையவர்கள்; காலம் அவர்களை இழுத்துச் செல்கிறது. அப்படிப் பாழ்படும் நிலையற்றவர்கள் மனைவிகளுக்கு எவ்வளவு உண்மையான மகிழ்ச்சி தர முடியும்?

Verse 37

नूनं मे भगवान् प्रीतो विष्णु: केनापि कर्मणा । निर्वेदोऽयं दुराशाया यन्मे जात: सुखावह: ॥ ३७ ॥

எதோ ஒரு கர்மத்தால் பகவான் விஷ்ணு என்மேல் பிரசன்னமாக இருக்க வேண்டும். பொருட்போகத்தைப் பிடிவாதமாக நாடினாலும் என் இதயத்தில் வைராக்யம் எழுந்து, அதுவே எனக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது.

Verse 38

मैवं स्युर्मन्दभाग्याया: क्लेशा निर्वेदहेतव: । येनानुबन्धं निर्हृत्य पुरुष: शममृच्छति ॥ ३८ ॥

வைராக்யத்திற்குக் காரணமான துன்பங்கள் துரதிர்ஷ்டவாளருக்கே என்று அல்ல. பற்றின் பந்தத்தை அறுத்து மனிதனை அமைதிக்குக் கொண்டு செல்லும் வேதனையும் அருளாகும். என் பெருந்துன்பத்தால் வைராக்யம் விழித்தது; அப்படியிருக்க நான் துரதிர்ஷ்டவதி எப்படிச் சொல்வது? இது ஆண்டவரின் கருணை; அவர் என்மேல் பிரசன்னம் கொண்டுள்ளார்.

Verse 39

तेनोपकृतमादाय शिरसा ग्राम्यसङ्गता: । त्यक्त्वा दुराशा: शरणं व्रजामि तमधीश्वरम् ॥ ३९ ॥

என் மீது ஆண்டவன் அருளிய மகத்தான உபகாரத்தை நான் பக்தியுடன் தலைமேல் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். சாதாரண இంద్రியபோகத்தின் தீய ஆசைகளை விட்டுவிட்டு, இப்போது அந்த பரமேஸ்வரன், பரமபுருஷனின் சரணை அடைகிறேன்.

Verse 40

सन्तुष्टा श्रद्दधत्येतद्यथालाभेन जीवती । विहराम्यमुनैवाहमात्मना रमणेन वै ॥ ४० ॥

இப்போது நான் முழுமையாகத் திருப்தியடைந்தேன்; ஆண்டவனின் கருணையில் எனக்கு உறுதியான நம்பிக்கை உள்ளது. ஆகவே தானாகக் கிடைப்பதையே கொண்டு நான் வாழ்வேன். அன்பும் ஆனந்தமும் தரும் உண்மையான மூலமான ஆண்டவனோடு மட்டுமே நான் வாழ்வை ரசிப்பேன்.

Verse 41

संसारकूपे पतितं विषयैर्मुषितेक्षणम् । ग्रस्तं कालाहिनात्मानं कोऽन्यस्त्रातुमधीश्वर: ॥ ४१ ॥

இంద్రியபோகச் செயல்களால் ஜீவனின் அறிவு கவரப்பட்டு, அவன் சம்சாரமெனும் இருண்ட கிணற்றில் விழுகிறான். அந்தக் கிணற்றில் காலமெனும் மரணப் பாம்பு அவனை விழுங்குகிறது. இத்தகைய நம்பிக்கையற்ற நிலையிலிருந்து அந்த ஏழை ஜீவனை பரமேஸ்வரனைத் தவிர வேறு யார் காப்பாற்ற முடியும்?

Verse 42

आत्मैव ह्यात्मनो गोप्ता निर्विद्येत यदाखिलात् । अप्रमत्त इदं पश्येद् ग्रस्तं कालाहिना जगत् ॥ ४२ ॥

முழு உலகமும் காலமெனும் பாம்பால் விழுங்கப்பட்டிருக்கிறது என்று ஜீவன் காணும் போது, அவன் தெளிவும் விழிப்பும் பெற்று எல்லா இంద్రியபோகங்களிலிருந்தும் விலகுகிறான். அந்நிலையில் ஜீவன் தன்னையே தன் காவலனாகக் கொள்ளத் தகுதியடைகிறான்.

Verse 43

श्रीब्राह्मण उवाच एवं व्यवसितमतिर्दुराशां कान्ततर्षजाम् । छित्त्वोपशममास्थाय शय्यामुपविवेश सा ॥ ४३ ॥

ஸ்ரீபிராமணன் கூறினார்—இவ்வாறு மனத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொண்ட பிங்கலா, காதலர்களுடன் காம இன்பம் அனுபவிக்க வேண்டுமெனும் பாவமிகு தீய ஆசையை வெட்டி எறிந்து, பரிபூரண அமைதியில் நிலைத்தாள். பின்னர் அவள் தன் படுக்கையில் அமர்ந்தாள்.

Verse 44

आशा हि परमं दु:खं नैराश्यं परमं सुखम् । यथा सञ्छिद्य कान्ताशां सुखं सुष्वाप पिङ्गला ॥ ४४ ॥

ஆசை மிகப் பெரிய துயரம்; ஆசையின்மை (வைராக்யம்) மிகப் பெரிய இன்பம். பிங்கலா போலி காதலர்ப் பற்றை முற்றிலும் வெட்டி, மகிழ்ந்து உறங்கினாள்।