Adhyaya 8

Verse 1

श्रीशौनक उवाच सूत जीव चिरं साधो वद नो वदतां वर । तमस्यपारे भ्रमतां नृणां त्वं पारदर्शन: ॥ १ ॥

ஸ்ரீ ஷௌனகர் கூறினார்—ஓ சூதரே, சாதுவே, நீ நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்க. பேச்சாளர்களில் சிறந்தவனே, எங்களுக்கு தொடர்ந்து உரையாற்று. அறியாமையின் இருளில் அலைகிற மனிதர்களுக்கு கரை காட்ட வல்லவன் நீயே.

Verse 2

आहुश्चिरायुषमृषिं मृकण्डतनयं जना: । य: कल्पान्ते ह्युर्वरितो येन ग्रस्तमिदं जगत् ॥ २ ॥ स वा अस्मत्कुलोत्पन्न: कल्पेऽस्मिन् भार्गवर्षभ: । नैवाधुनापि भूतानां सम्प्लव: कोऽपि जायते ॥ ३ ॥ एक एवार्णवे भ्राम्यन् ददर्श पुरुषं किल । वटपत्रपुटे तोकं शयानं त्वेकमद्भ‍ुतम् ॥ ४ ॥ एष न: संशयो भूयान् सूत कौतूहलं यत: । तं नश्छिन्धि महायोगिन् पुराणेष्वपि सम्मत: ॥ ५ ॥

அதிகாரிகள் கூறுகின்றனர்: ம்ருகண்டு முனிவரின் புதல்வன் மார்கண்டேய ரிஷி மிக நீண்ட ஆயுளுடையவர்; கல்பத்தின் முடிவில் பிரளய வெள்ளத்தில் இந்த உலகம் முழுதும் மூழ்கியபோது அவர் ஒருவரே மீந்தார். ஆனால் அதே ப்ருகுவம்சச் சிறந்த மார்கண்டேயர் இக்கல்பத்தில் எங்கள் குலத்திலேயே பிறந்துள்ளார்; இக்கல்பத்தில் இன்னும் முழுப் பிரளயம் எதையும் நாம் காணவில்லை. மேலும் புகழ்பெற்றது: பிரளயத்தின் மகாசமுத்திரத்தில் உதவியின்றி அலைந்தபோது, அந்த பயங்கர நீரில் வட்டப்பத்திரத்தின் மடியில் தனியே படுத்திருந்த ஒரு அதிசயமான குழந்தை-புருஷனை அவர் தரிசித்தார். ஓ சூதரே! இதுவே எங்கள் பெரும் சந்தேகமும் ஆவலும். ஓ மகாயோகியே, புராணங்களிலும் பிரமாணமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவரே, தயை செய்து எங்கள் மயக்கத்தை நீக்குங்கள்.

Verse 3

आहुश्चिरायुषमृषिं मृकण्डतनयं जना: । य: कल्पान्ते ह्युर्वरितो येन ग्रस्तमिदं जगत् ॥ २ ॥ स वा अस्मत्कुलोत्पन्न: कल्पेऽस्मिन् भार्गवर्षभ: । नैवाधुनापि भूतानां सम्प्लव: कोऽपि जायते ॥ ३ ॥ एक एवार्णवे भ्राम्यन् ददर्श पुरुषं किल । वटपत्रपुटे तोकं शयानं त्वेकमद्भ‍ुतम् ॥ ४ ॥ एष न: संशयो भूयान् सूत कौतूहलं यत: । तं नश्छिन्धि महायोगिन् पुराणेष्वपि सम्मत: ॥ ५ ॥

அதிகாரிகள் கூறுகின்றனர்: ம்ருகண்டு முனிவரின் புதல்வன் மார்கண்டேய ரிஷி மிக நீண்ட ஆயுளுடையவர்; கல்பத்தின் முடிவில் பிரளய வெள்ளத்தில் இந்த உலகம் முழுதும் மூழ்கியபோது அவர் ஒருவரே மீந்தார். ஆனால் அதே ப்ருகுவம்சச் சிறந்த மார்கண்டேயர் இக்கல்பத்தில் எங்கள் குலத்திலேயே பிறந்துள்ளார்; இக்கல்பத்தில் இன்னும் முழுப் பிரளயம் எதையும் நாம் காணவில்லை. மேலும் புகழ்பெற்றது: பிரளயத்தின் மகாசமுத்திரத்தில் உதவியின்றி அலைந்தபோது, அந்த பயங்கர நீரில் வட்டப்பத்திரத்தின் மடியில் தனியே படுத்திருந்த ஒரு அதிசயமான குழந்தை-புருஷனை அவர் தரிசித்தார். ஓ சூதரே! இதுவே எங்கள் பெரும் சந்தேகமும் ஆவலும். ஓ மகாயோகியே, புராணங்களிலும் பிரமாணமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவரே, தயை செய்து எங்கள் மயக்கத்தை நீக்குங்கள்.

Verse 4

आहुश्चिरायुषमृषिं मृकण्डतनयं जना: । य: कल्पान्ते ह्युर्वरितो येन ग्रस्तमिदं जगत् ॥ २ ॥ स वा अस्मत्कुलोत्पन्न: कल्पेऽस्मिन् भार्गवर्षभ: । नैवाधुनापि भूतानां सम्प्लव: कोऽपि जायते ॥ ३ ॥ एक एवार्णवे भ्राम्यन् ददर्श पुरुषं किल । वटपत्रपुटे तोकं शयानं त्वेकमद्भ‍ुतम् ॥ ४ ॥ एष न: संशयो भूयान् सूत कौतूहलं यत: । तं नश्छिन्धि महायोगिन् पुराणेष्वपि सम्मत: ॥ ५ ॥

மிருகண்டு முனிவரின் புதல்வன் மார்கண்டேய ரிஷி மிக நீண்ட ஆயுளுடையவர்; பிரம்மாவின் நாளின் முடிவில் பிரளய வெள்ளத்தில் உலகமெல்லாம் லயித்தபோது அவரே ஒரே உயிர்வாழ்ந்தவர் என்று அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். ஆனால் அதே ப்ருகுவம்சச் சிறந்தவர் இக்கல்பத்தில் எங்கள் குலத்தில் பிறந்துள்ளார்; இன்னும் இக்கல்பத்தில் முழுப் பிரளயம் எதுவும் நிகழவில்லை. மேலும், பிரளயப் பெருங்கடலில் உதவியின்றி அலைந்தபோது, வட்டபத்திரத்தின் மடியில் தனியே படுத்திருந்த அதிசயக் குழந்தை-புருஷனை அவர் கண்டார் என்பதும் புகழ்பெற்றது. ஓ சூதா, என் பெருஞ்சந்தேகமும் ஆவலும் நீங்குமாறு விளக்குக; நீர் மகாயோகி, புராணங்களில் அதிகாரமாக ஏற்றவர்.

Verse 5

आहुश्चिरायुषमृषिं मृकण्डतनयं जना: । य: कल्पान्ते ह्युर्वरितो येन ग्रस्तमिदं जगत् ॥ २ ॥ स वा अस्मत्कुलोत्पन्न: कल्पेऽस्मिन् भार्गवर्षभ: । नैवाधुनापि भूतानां सम्प्लव: कोऽपि जायते ॥ ३ ॥ एक एवार्णवे भ्राम्यन् ददर्श पुरुषं किल । वटपत्रपुटे तोकं शयानं त्वेकमद्भ‍ुतम् ॥ ४ ॥ एष न: संशयो भूयान् सूत कौतूहलं यत: । तं नश्छिन्धि महायोगिन् पुराणेष्वपि सम्मत: ॥ ५ ॥

மிருகண்டு முனிவரின் மகன் மார்கண்டேய ரிஷி மிக நீண்ட ஆயுளுடையவர்; கல்பாந்தத்தில் பிரளய நீர் உலகமெங்கும் பரவி இதை விழுங்கியபோது அவரே ஒரே உயிர்வாழ்ந்தவர் என்று மக்கள் கூறுகின்றனர். ஆனால் அதே ப்ருகுவம்சச் சிறந்தவர் இக்கல்பத்தில் எங்கள் குலத்தில் பிறந்துள்ளார்; இன்னும் முழுப் பிரளயம் எதுவும் நிகழவில்லை. மேலும் பிரளயப் பெருங்கடலில் அலைந்தபோது, வட்டபத்திரத்தின் மடியில் தனியே படுத்திருந்த அதிசயக் குழந்தை-புருஷனை அவர் கண்டார் என்பதும் பிரசித்தம். ஓ சூதா, எங்கள் சந்தேகமும் ஆவலும் நீங்குமாறு விளக்குக; நீர் மகாயோகி, புராணங்களில் அதிகாரம் பெற்றவர்.

Verse 6

सूत उवाच प्रश्न‍स्त्वया महर्षेऽयं कृतो लोकभ्रमापह: । नारायणकथा यत्र गीता कलिमलापहा ॥ ६ ॥

சூதர் கூறினார்—ஓ மகரிஷி ஷௌனகா, நீர் கேட்ட இந்தக் கேள்வி அனைவரின் மயக்கத்தையும் நீக்கும்; ஏனெனில் இதில் நாராயணனின் கதைகள் பாடப்படுகின்றன, அவை கலியுகக் கல்மஷத்தை அகற்றுகின்றன.

Verse 7

प्राप्तद्विजातिसंस्कारो मार्कण्डेय: पितु: क्रमात् । छन्दांस्यधीत्य धर्मेण तप:स्वाध्यायसंयुत: ॥ ७ ॥ बृहद्‌व्रतधर: शान्तो जटिलो वल्कलाम्बर: । बिभ्रत् कमण्डलुं दण्डमुपवीतं समेखलम् ॥ ८ ॥ कृष्णाजिनं साक्षसूत्रं कुशांश्च नियमर्द्धये । अग्‍न्यर्कगुरुविप्रात्मस्वर्चयन् सन्ध्ययोर्हरिम् ॥ ९ ॥ सायं प्रात: स गुरवे भैक्ष्यमाहृत्य वाग्यत: । बुभुजे गुर्वनुज्ञात: सकृन्नो चेदुपोषित: ॥ १० ॥ एवं तप:स्वाध्यायपरो वर्षाणामयुतायुतम् । आराधयन् हृषीकेशं जिग्ये मृत्युं सुदुर्जयम् ॥ ११ ॥

தந்தை முறையாகச் செய்த த்விஜாதி-ஸம்ஸ்காரத்தால் தூய்மையடைந்த மார்கண்டேயர், காலक्रमமாக வேதச் சந்தங்களைப் பயின்று தர்மப்படி நியமங்களைப் பின்பற்றினார்; தவமும் சுவாத்யாயமும் இணைந்து வாழ்நாள் முழுதும் நைஷ்டிக பிரம்மச்சாரியாக இருந்தார். அவர் மிக அமைதியானவர், ஜடாதாரி, வல்கல ஆடையணிந்தவர்; கமண்டலு, தண்டு, யஜ்ஞோபவீதம், மேகலா ஆகியவற்றைத் தாங்கி, நியமவிருத்திக்காக கருப்புமான் தோல், ஜபமாலை, குசா புல் கட்டுகளையும் வைத்திருந்தார். சந்த்யாகாலங்களில் அக்னி, சூரியன், குரு, பிராமணர்கள், இதயத்திலுள்ள பரமாத்மா—இவ்வைந்து ரூபங்களிலும் ஹரியை நித்யம் ஆராதித்தார். காலை மாலை பிச்சை எடுத்து மௌனமாக குருவுக்கு அர்ப்பணித்து, குருவின் அனுமதி இருந்தால் நாளில் ஒருமுறை மட்டும் உண்டார்; இல்லையெனில் உபவாசம். இவ்வாறு எண்ணற்ற கோடி ஆண்டுகள் ஹ்ருஷீகேச பகவானை வழிபட்டு, வெல்ல முடியாத மரணத்தையும் வென்றார்.

Verse 8

प्राप्तद्विजातिसंस्कारो मार्कण्डेय: पितु: क्रमात् । छन्दांस्यधीत्य धर्मेण तप:स्वाध्यायसंयुत: ॥ ७ ॥ बृहद्‌व्रतधर: शान्तो जटिलो वल्कलाम्बर: । बिभ्रत् कमण्डलुं दण्डमुपवीतं समेखलम् ॥ ८ ॥ कृष्णाजिनं साक्षसूत्रं कुशांश्च नियमर्द्धये । अग्‍न्यर्कगुरुविप्रात्मस्वर्चयन् सन्ध्ययोर्हरिम् ॥ ९ ॥ सायं प्रात: स गुरवे भैक्ष्यमाहृत्य वाग्यत: । बुभुजे गुर्वनुज्ञात: सकृन्नो चेदुपोषित: ॥ १० ॥ एवं तप:स्वाध्यायपरो वर्षाणामयुतायुतम् । आराधयन् हृषीकेशं जिग्ये मृत्युं सुदुर्जयम् ॥ ११ ॥

தந்தை முறையாகச் செய்த த்விஜாதி-ஸம்ஸ்காரத்தால் தூய்மையடைந்து மார்கண்டேயர் வேதச் சந்தங்களைப் பயின்று தர்மப்படி நியம-விரதங்களை ஆற்றினார்; தவமும் சுவாத்யாயமும் நிறைந்தவராய் வாழ்நாள் முழுதும் நைஷ்டிக பிரம்மச்சாரியாக இருந்தார். அவர் அமைதியானவர், ஜடாதாரி, வல்கல ஆடையணிந்தவர்; கமண்டலு, தண்டு, யஜ்ஞோபவீதம், மேகலா ஆகியவற்றைத் தாங்கி, கருப்புமான் தோல், ஜபமாலை, குசா புல் ஆகியவற்றையும் வைத்திருந்தார். சந்த்யாகாலங்களில் அக்னி, சூரியன், குரு, பிராமணர்கள், இதயத்திலுள்ள பரமாத்மா—இவ்வாறு ஹரியை நித்யம் ஆராதித்தார். காலை மாலை பிச்சை எடுத்து மௌனமாக குருவுக்கு அர்ப்பணித்து, குருவின் அனுமதி இருந்தால் நாளில் ஒருமுறை மட்டும் உண்டார்; இல்லையெனில் உபவாசம். இவ்வாறு எண்ணற்ற கோடி ஆண்டுகள் ஹ்ருஷீகேச பகவானை வழிபட்டு, அஜேயமான மரணத்தையும் வென்றார்.

Verse 9

प्राप्तद्विजातिसंस्कारो मार्कण्डेय: पितु: क्रमात् । छन्दांस्यधीत्य धर्मेण तप:स्वाध्यायसंयुत: ॥ ७ ॥ बृहद्‌व्रतधर: शान्तो जटिलो वल्कलाम्बर: । बिभ्रत् कमण्डलुं दण्डमुपवीतं समेखलम् ॥ ८ ॥ कृष्णाजिनं साक्षसूत्रं कुशांश्च नियमर्द्धये । अग्‍न्यर्कगुरुविप्रात्मस्वर्चयन् सन्ध्ययोर्हरिम् ॥ ९ ॥ सायं प्रात: स गुरवे भैक्ष्यमाहृत्य वाग्यत: । बुभुजे गुर्वनुज्ञात: सकृन्नो चेदुपोषित: ॥ १० ॥ एवं तप:स्वाध्यायपरो वर्षाणामयुतायुतम् । आराधयन् हृषीकेशं जिग्ये मृत्युं सुदुर्जयम् ॥ ११ ॥

தந்தை செய்த த்விஜாதி-ஸம்ஸ்காரத்தால் தூய்மையடைந்த மார்கண்டேயர் வேதச் சந்தஸ்களைப் பயின்று, தர்மப்படி நியமங்களை உறுதியாகக் கடைப்பிடித்தார். தவம், ஸ்வாத்யாயம், ஆயுள் முழுதும் பிரம்மச்சரியம் ஆகியவற்றில் நிலைத்தார். ஜடையுடன் வல்கல ஆடை அணிந்து, கமண்டலம், தண்டம், யஜ்ஞோபவீதம், மேகலா, கருப்பு மான் தோல், ஜபமாலை, குசா புல் ஆகியவற்றைத் தாங்கி, சந்தியைகளில் அக்னி, சூரியன், குரு, பிராமணர், உள்ளார்ந்த பரமாத்மா எனும் ஐந்து ரூபங்களில் ஸ்ரீஹரியை வழிபட்டார்.

Verse 10

प्राप्तद्विजातिसंस्कारो मार्कण्डेय: पितु: क्रमात् । छन्दांस्यधीत्य धर्मेण तप:स्वाध्यायसंयुत: ॥ ७ ॥ बृहद्‌व्रतधर: शान्तो जटिलो वल्कलाम्बर: । बिभ्रत् कमण्डलुं दण्डमुपवीतं समेखलम् ॥ ८ ॥ कृष्णाजिनं साक्षसूत्रं कुशांश्च नियमर्द्धये । अग्‍न्यर्कगुरुविप्रात्मस्वर्चयन् सन्ध्ययोर्हरिम् ॥ ९ ॥ सायं प्रात: स गुरवे भैक्ष्यमाहृत्य वाग्यत: । बुभुजे गुर्वनुज्ञात: सकृन्नो चेदुपोषित: ॥ १० ॥ एवं तप:स्वाध्यायपरो वर्षाणामयुतायुतम् । आराधयन् हृषीकेशं जिग्ये मृत्युं सुदुर्जयम् ॥ ११ ॥

மாலைவும் காலையும் அவர் வாக்கை அடக்கி பிச்சை எடுத்து வந்து குருவிற்கு அர்ப்பணித்தார். குரு அனுமதித்தால் மட்டுமே நாளில் ஒருமுறை மௌனமாக உண்டார்; இல்லையெனில் உபவாசமே இருந்தார்.

Verse 11

प्राप्तद्विजातिसंस्कारो मार्कण्डेय: पितु: क्रमात् । छन्दांस्यधीत्य धर्मेण तप:स्वाध्यायसंयुत: ॥ ७ ॥ बृहद्‌व्रतधर: शान्तो जटिलो वल्कलाम्बर: । बिभ्रत् कमण्डलुं दण्डमुपवीतं समेखलम् ॥ ८ ॥ कृष्णाजिनं साक्षसूत्रं कुशांश्च नियमर्द्धये । अग्‍न्यर्कगुरुविप्रात्मस्वर्चयन् सन्ध्ययोर्हरिम् ॥ ९ ॥ सायं प्रात: स गुरवे भैक्ष्यमाहृत्य वाग्यत: । बुभुजे गुर्वनुज्ञात: सकृन्नो चेदुपोषित: ॥ १० ॥ एवं तप:स्वाध्यायपरो वर्षाणामयुतायुतम् । आराधयन् हृषीकेशं जिग्ये मृत्युं सुदुर्जयम् ॥ ११ ॥

இவ்வாறு தவமும் ஸ்வாத்யாயமும் நிறைந்தவராக மார்கண்டேயர் எண்ணிலடங்கா கோடி ஆண்டுகள் இంద్రியங்களின் அதிபதி பகவான் ஹ்ருஷீகேசனை ஆராதித்து, வெல்ல முடியாத மரணத்தையும் வென்றார்.

Verse 12

ब्रह्मा भृगुर्भवो दक्षो ब्रह्मपुत्राश्च येऽपरे । नृदेवपितृभूतानि तेनासन्नतिविस्मिता: ॥ १२ ॥

பிரம்மா, ப்ருகு முனி, பகவான் சிவன், பிரஜாபதி தக்ஷன், பிரம்மாவின் மகத்தான புதல்வர்கள், மேலும் மனிதர், தேவர்கள், பித்ருக்கள், பூத-ப்ரேதங்கள் ஆகிய அனைவரும் மார்கண்டேயரின் சாதனையால் மிகுந்த வியப்புற்றனர்.

Verse 13

इत्थं बृहद्‌व्रतधरस्तप:स्वाध्यायसंयमै: । दध्यावधोक्षजं योगी ध्वस्तक्लेशान्तरात्मना ॥ १३ ॥

இவ்வாறு பெருவிரதம் கொண்ட யோகி மார்கண்டேயர் தவம், ஸ்வாத்யாயம், சுயக்கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றால் கடுமையான பிரம்மச்சரியத்தைப் பேணினார். உள்ளத்தின் எல்லாக் கலக்கங்களும் அழிந்தபின், மனத்தை உள்ளே திருப்பி, புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட அதோக்ஷஜ பகவானை தியானித்தார்.

Verse 14

तस्यैवं युञ्जतश्चित्तं महायोगेन योगिन: । व्यतीयाय महान् कालो मन्वन्तरषडात्मक: ॥ १४ ॥

இவ்வாறு மகாயோகத்தால் யோகி தன் சித்தத்தை ஒருமுகப்படுத்தியபோது, ஆறு மன்வந்தரங்களுக்குச் சமமான மாபெரும் காலம் கடந்தது।

Verse 15

एतत् पुरन्दरो ज्ञात्वा सप्तमेऽस्मिन् किलान्तरे । तपोविशङ्कितो ब्रह्मन्नारेभे तद्विघातनम् ॥ १५ ॥

ஓ பிராமணரே! இவ்வேழாம் மன்வந்தரமான இக்காலத்தில், புரந்தரன் இந்திரன் மார்கண்டேயரின் தவத்தை அறிந்து அஞ்சித், அதைத் தடுக்க முயன்றான்।

Verse 16

गन्धर्वाप्सरस: कामं वसन्तमलयानिलौ । मुनये प्रेषयामास रजस्तोकमदौ तथा ॥ १६ ॥

முனியின் சாதனையைச் சிதைக்க இந்திரன் காமதேவன், கந்தர்வர்-அப்சரைகள், வசந்தம், மலையமலைச் சந்தன மணம் கொண்ட தென்றல், மேலும் லோபமும் மதமும் ஆகியவற்றை அனுப்பினான்।

Verse 17

ते वै तदाश्रमं जग्मुर्हिमाद्रे: पार्श्व उत्तरे । पुष्पभद्रा नदी यत्र चित्राख्या च शिला विभो ॥ १७ ॥

மிக வல்லமைமிக்க சௌனகரே! அவர்கள் இமயத்தின் வடபுறத்தில் உள்ள அந்த ஆசிரமத்திற்குச் சென்றனர்; அங்கு புஷ்பபத்ரா நதி ஓடுகிறது, ‘சித்ரா’ எனப் புகழ்பெற்ற பாறைச் சிகரம் உள்ளது।

Verse 18

तदाश्रमपदं पुण्यं पुण्यद्रुमलताञ्चितम् । पुण्यद्विजकुलाकीर्णं पुण्यामलजलाशयम् ॥ १८ ॥ मत्तभ्रमरसङ्गीतं मत्तकोकिलकूजितम् । मत्तबर्हिनटाटोपं मत्तद्विजकुलाकुलम् ॥ १९ ॥ वायु: प्रविष्ट आदाय हिमनिर्झरशीकरान् । सुमनोभि: परिष्वक्तो ववावुत्तम्भयन् स्मरम् ॥ २० ॥

அந்த ஆசிரமம் புனிதமானது—புண்ணிய மரங்களும் கொடிகளும் அலங்கரித்தது; புனிதமான இருவேதப் பிராமணக் குடும்பங்கள் நிறைந்தது; தூய, புனித நீர்நிலைகள் வளமுடையது. அங்கே மயங்கிய தேனீக்களின் இசைமிகு மும்முரம், உற்சாகக் குயில்களின் கூவல், மகிழ்ந்து ஆடும் மயில்களின் நடனக் கோலம், பறவைக் கூட்டங்களின் கலகலம் ஒலித்தன. இந்திரன் அனுப்பிய வசந்தத் தென்றல் உள்ளே புகுந்து, பனிச்சரிவுகளின் குளிர்ந்த துளிகளை ஏந்தி வந்தது; காட்டுப் பூக்களின் மணம் அணைத்த அந்த காற்று காமதேவனின் காம உணர்வைத் தூண்டத் தொடங்கியது।

Verse 19

तदाश्रमपदं पुण्यं पुण्यद्रुमलताञ्चितम् । पुण्यद्विजकुलाकीर्णं पुण्यामलजलाशयम् ॥ १८ ॥ मत्तभ्रमरसङ्गीतं मत्तकोकिलकूजितम् । मत्तबर्हिनटाटोपं मत्तद्विजकुलाकुलम् ॥ १९ ॥ वायु: प्रविष्ट आदाय हिमनिर्झरशीकरान् । सुमनोभि: परिष्वक्तो ववावुत्तम्भयन् स्मरम् ॥ २० ॥

மார்கண்டேய முனிவரின் அந்தப் புனித ஆசிரமம் புண்ணிய மரங்களும் கொடிகளும் அலங்கரித்ததாக இருந்தது. அங்கே பல சாந்தமான பிராமணர்கள் வாழ்ந்து, தூய்மையான புனித நீர்நிலைகளின் இன்பத்தை அனுபவித்தனர். மயங்கிய தேனீக்களின் முரசொலி, உற்சாகக் குயில்களின் கூவல் ஆசிரமத்தை முழங்கச் செய்தது; மகிழ்ந்த மயில்கள் நடனமாடின, மயங்கிய பறவைக் கூட்டங்கள் அங்கு நிரம்பின. இந்திரன் அனுப்பிய வசந்தக் காற்று அருகிலுள்ள அருவிகளின் குளிர்ந்த துளிகளை ஏந்தி வந்தது; காட்டு மலர்களின் மணம் தழுவிய அந்தக் காற்று மன்மதனின் வேட்கையைத் தூண்டத் தொடங்கியது।

Verse 20

तदाश्रमपदं पुण्यं पुण्यद्रुमलताञ्चितम् । पुण्यद्विजकुलाकीर्णं पुण्यामलजलाशयम् ॥ १८ ॥ मत्तभ्रमरसङ्गीतं मत्तकोकिलकूजितम् । मत्तबर्हिनटाटोपं मत्तद्विजकुलाकुलम् ॥ १९ ॥ वायु: प्रविष्ट आदाय हिमनिर्झरशीकरान् । सुमनोभि: परिष्वक्तो ववावुत्तम्भयन् स्मरम् ॥ २० ॥

இந்திரன் அனுப்பிய வசந்தக் காற்று அந்த ஆசிரமத்துள் நுழைந்து, அருகிலுள்ள அருவிகளின் குளிர்ந்த துளிகளை ஏந்தி வந்தது. காட்டு மலர்களின் மணம் தழுவிய அந்தக் காற்று வீசி, மன்மதனின் உணர்வை உள்ளத்தில் எழுப்பத் தொடங்கியது।

Verse 21

उद्यच्चन्द्रनिशावक्त्र: प्रवालस्तबकालिभि: । गोपद्रुमलताजालैस्तत्रासीत् कुसुमाकर: ॥ २१ ॥

அங்கே வசந்தம் தோன்றியது. எழும் நிலவின் ஒளியால் பிரகாசித்த மாலை வானம் வசந்தத்தின் முகம்போல் ஆனது; இளங்கிளைகள் மற்றும் புதிய மலர்கள் மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்த வலையைக் கிட்டத்தட்ட மூடின।

Verse 22

अन्वीयमानो गन्धर्वैर्गीतवादित्रयूथकै: । अद‍ृश्यतात्तचापेषु: स्व:स्त्रीयूथपति: स्मर: ॥ २२ ॥

அப்போது விண்ணுலகப் பெண்குழுக்களின் தலைவனான மன்மதன் வில்-அம்புகளைத் தாங்கி அங்கே வந்தான். அவனைத் தொடர்ந்து கந்தர்வக் குழுக்கள் பாடல்பாடி வாத்தியங்கள் இசைத்தபடி வந்தன।

Verse 23

हुत्वाग्निं समुपासीनं दद‍ृशु: शक्रकिङ्करा: । मीलिताक्षं दुराधर्षं मूर्तिमन्तमिवानलम् ॥ २३ ॥

சக்ரனின் சேவகர்கள், முனிவர் யாகஅக்னியில் விதிப்படி ஆஹுதிகளைச் செலுத்தி தியானத்தில் அமர்ந்திருப்பதை கண்டனர். சமாதியில் அவரது கண்கள் மூடியிருந்தன; அவர் உருவமெடுத்த அக்னிபோல் அணுக முடியாத அஜேயராகத் தோன்றினார்।

Verse 24

ननृतुस्तस्य पुरत: स्त्रियोऽथो गायका जगु: । मृदङ्गवीणापणवैर्वाद्यं चक्रुर्मनोरमम् ॥ २४ ॥

அந்த முனிவின் முன்னிலையில் பெண்கள் நடனம் ஆடினர்; பாடகர்கள் பாடினர்; மிருதங்கம், வீணை, பாணவம் முதலிய வாத்தியங்களின் இனிய ஒலியால் சூழல் மனோஹரமாயிற்று।

Verse 25

सन्दधेऽस्त्रं स्वधनुषि काम: पञ्चमुखं तदा । मधुर्मनो रजस्तोक इन्द्रभृत्या व्यकम्पयन् ॥ २५ ॥

அப்போது காமதேவன் தன் வில்லில் ஐந்து முகங்களுடைய அம்பை ஏற்றினான்; வசந்தம், மது முதலியோர் மற்றும் இந்திரனின் பணியாளர்கள் முனிவின் மனத்தை அசைக்க முயன்றனர்।

Verse 26

क्रीडन्त्या: पुञ्जिकस्थल्या: कन्दुकै: स्तनगौरवात् । भृशमुद्विग्नमध्याया: केशविस्रंसितस्रज: ॥ २६ ॥ इतस्ततोभ्रमद्‌‌दृष्टेश्चलन्त्या अनुकन्दुकम् । वायुर्जहार तद्वास: सूक्ष्मं त्रुटितमेखलम् ॥ २७ ॥

அப்சரை புஞ்ஜிகஸ்தலீ பல பந்துகளுடன் விளையாடுவது போலக் காட்டினாள். கனமான மார்பின் பாரத்தால் அவளின் இடை பதற்றமுற்றது; தலைமுடியிலிருந்த மலர்மாலை சிதறியது. பந்துகளைத் தொடர்ந்து ஓடி, இங்கும் அங்கும் பார்வை சுழல, அவளின் மெல்லிய ஆடையின் இடைக்கட்டு தளர்ந்தது; உடனே காற்று அவளது ஆடையைப் பறித்துச் சென்றது।

Verse 27

क्रीडन्त्या: पुञ्जिकस्थल्या: कन्दुकै: स्तनगौरवात् । भृशमुद्विग्नमध्याया: केशविस्रंसितस्रज: ॥ २६ ॥ इतस्ततोभ्रमद्‌‌दृष्टेश्चलन्त्या अनुकन्दुकम् । वायुर्जहार तद्वास: सूक्ष्मं त्रुटितमेखलम् ॥ २७ ॥

அப்சரை புஞ்ஜிகஸ்தலீ பல பந்துகளுடன் விளையாடுவது போலக் காட்டினாள். கனமான மார்பின் பாரத்தால் அவளின் இடை பதற்றமுற்றது; தலைமுடியிலிருந்த மலர்மாலை சிதறியது. பந்துகளைத் தொடர்ந்து ஓடி, இங்கும் அங்கும் பார்வை சுழல, அவளின் மெல்லிய ஆடையின் இடைக்கட்டு தளர்ந்தது; உடனே காற்று அவளது ஆடையைப் பறித்துச் சென்றது।

Verse 28

विससर्ज तदा बाणं मत्वा तं स्वजितं स्मर: । सर्वं तत्राभवन्मोघमनीशस्य यथोद्यम: ॥ २८ ॥

முனிவை வென்றுவிட்டேன் என எண்ணிய காமதேவன் அப்போது அம்பை எய்தான்; ஆனால் அங்கே அனைத்தும் வீணாயிற்று—இறைவனை மறுக்கும் நாத்திகனின் முயற்சி போல।

Verse 29

त इत्थमपकुर्वन्तो मुनेस्तत्तेजसा मुने । दह्यमाना निववृतु: प्रबोध्याहिमिवार्भका: ॥ २९ ॥

ஓ ஶௌனகா! காமதேவன் மற்றும் அவன் கூட்டம் முனிவனைத் தீங்கிழைக்க முயன்றபோது, முனிவரின் தேஜஸால் எரிகிறதுபோல் உணர்ந்து அவர்கள் தங்கள் குறும்பை நிறுத்தினர்—தூங்கும் பாம்பை எழுப்பிய குழந்தைகள் போல।

Verse 30

इतीन्द्रानुचरैर्ब्रह्मन् धर्षितोऽपि महामुनि: । यन्नागादहमो भावं न तच्चित्रं महत्सु हि ॥ ३० ॥

ஓ பிராமணரே! இந்திரனின் சேவகர்கள் துணிவுடன் மகாமுனி மார்கண்டேயரைத் தாக்கினாலும், அவர் அகந்தை உணர்வில் விழவில்லை; மகாத்மர்களுக்கு இத்தகைய பொறுமை வியப்பல்ல।

Verse 31

द‍ृष्ट्वा निस्तेजसं कामं सगणं भगवान् स्वराट् । श्रुत्वानुभावं ब्रह्मर्षेर्विस्मयं समगात् परम् ॥ ३१ ॥

காமதேவன் தன் கூட்டத்துடன் சக்தியிழந்ததைப் பார்த்தும், பிரம்மரிஷி மார்கண்டேயரின் அதிசயப் பெருமையை கேட்டும், வல்லமையுடைய அரசன் இந்திரன் பேர்வியப்பில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 32

तस्यैवं युञ्जतश्चित्तं तप:स्वाध्यायसंयमै: । अनुग्रहायाविरासीन्नरनारायणो हरि: ॥ ३२ ॥

தவம், வேதஅధ్యயம், நியம-சம்யமங்களால் ஆத்மசாக்ஷாத்காரத்தில் மனத்தை முற்றிலும் நிலைநிறுத்திய மார்கண்டேய முனிவருக்கு அருள் செய்ய, ஸ்ரீஹரி நர-நாராயண ரூபங்களாகத் தாமே வெளிப்பட்டார்।

Verse 33

तौ शुक्लकृष्णौ नवकञ्जलोचनौ चतुर्भुजौ रौरववल्कलाम्बरौ । पवित्रपाणी उपवीतकं त्रिवृत् कमण्डलुं दण्डमृजुं च वैणवम् ॥ ३३ ॥ पद्माक्षमालामुत जन्तुमार्जनं वेदं च साक्षात्तप एव रूपिणौ । तपत्तडिद्वर्णपिशङ्गरोचिषा प्रांशू दधानौ विबुधर्षभार्चितौ ॥ ३४ ॥

அவர்கள் இருவர்—ஒருவர் வெண்நிறம், மற்றவர் கருநிறம்—புதிய தாமரை இதழ்போன்ற கண்கள் உடைய நான்கு கரங்களுடன் இருந்தனர். மான் தோலும் மரப்பட்டையும் அணிந்து, மூன்று நூல் யஜ்ஞோபவீதம் தரித்தனர்; அவர்களின் தூய கைகளில் கமண்டலம், நேரான தண்டு, மூங்கில் வைணவம் இருந்தது।

Verse 34

तौ शुक्लकृष्णौ नवकञ्जलोचनौ चतुर्भुजौ रौरववल्कलाम्बरौ । पवित्रपाणी उपवीतकं त्रिवृत् कमण्डलुं दण्डमृजुं च वैणवम् ॥ ३३ ॥ पद्माक्षमालामुत जन्तुमार्जनं वेदं च साक्षात्तप एव रूपिणौ । तपत्तडिद्वर्णपिशङ्गरोचिषा प्रांशू दधानौ विबुधर्षभार्चितौ ॥ ३४ ॥

அவர்களில் ஒருவர் வெண்நிறம், மற்றவர் கருநிறம்; இருவரும் நான்கு கரங்களுடன், புதிதாய் மலர்ந்த தாமரை இதழ்போன்ற கண்களுடன், ரௌரவ மான் தோலும் வல்கல ஆடையும் அணிந்து, மூன்று நூல் யஜ்ஞோபவீதம் தரித்திருந்தனர். மிகப் புனிதமான அவர்களது கைகளில் கமண்டலம், நேரான தண்டம், வைணவம், பத்மாக்ஷ மாலை, ஜந்துமார்ஜனம் மற்றும் தர்பக் கட்டுகளாக வேதத்தின் சின்னம் இருந்தது; மின்னல் போன்ற மஞ்சள் ஒளியால் பிரகாசித்து, தபஸின் உருவாக உயர்ந்த தோற்றத்துடன் தேவரிஷிகளால் வணங்கப்பட்டனர்.

Verse 35

ते वै भगवतो रूपे नरनारायणावृषी । द‍ृष्ट्वोत्थायादरेणोच्चैर्ननामाङ्गेन दण्डवत् ॥ ३५ ॥

அந்த இரு முனிவர்கள்—நரரும் நாராயணரும்—பரமபகவானின் நேரடியான ரூபங்களே. அவர்களைப் பார்த்தவுடன் மார்கண்டேயர் எழுந்து, மிகுந்த மரியாதையுடன் தண்டவத் நமஸ்காரம் செய்தார்.

Verse 36

स तत्सन्दर्शनानन्दनिर्वृतात्मेन्द्रियाशय: । हृष्टरोमाश्रुपूर्णाक्षो न सेहे तावुदीक्षितुम् ॥ ३६ ॥

அவர்களைத் தரிசித்த ஆனந்தம் மார்கண்டேயரின் உடல், மனம், இந்திரியங்களை முழுமையாக நிறைவு செய்தது. உடலில் ரோமாஞ்சம் எழ, கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின; பரவசத்தில் அவர் அவர்களைத் திடமாக நோக்க இயலவில்லை.

Verse 37

उत्थाय प्राञ्जलि: प्रह्व औत्सुक्यादाश्लिषन्निव । नमो नम इतीशानौ बभाशे गद्गदाक्षरम् ॥ ३७ ॥

பின்னர் அவர் எழுந்து, கைகளை கூப்பி, தலை தாழ்த்தி, இரு ஈசர்களையும் அணைத்துக் கொள்கிறேன் என எண்ணும் அளவுக்கு ஆவலுடன் நின்றார். பரவசத்தால் குரல் தடுக்க, “நமோ நமः” என்று மீண்டும் மீண்டும் சொன்னார்.

Verse 38

तयोरासनमादाय पादयोरवनिज्य च । अर्हणेनानुलेपेन धूपमाल्यैरपूजयत् ॥ ३८ ॥

அவர் அவர்களுக்கு ஆசனங்களை அளித்து, அவர்களது பாதங்களைத் துவைத்தார். பின்னர் அர்க்யம், சந்தனக் களிம்பு, மணமுள்ள எண்ணெய்கள், தூபம் மற்றும் மலர்மாலைகளால் அவர்களைப் பூஜித்தார்.

Verse 39

सुखमासनमासीनौ प्रसादाभिमुखौ मुनी । पुनरानम्य पादाभ्यां गरिष्ठाविदमब्रवीत् ॥ ३९ ॥

அந்த இரு மிகப் போற்றத்தக்க முனிவர்கள் சுகாசனத்தில் அமர்ந்து அருளை வழங்கத் தயாராக இருந்தனர். மார்கண்டேயர் மீண்டும் அவர்களின் தாமரைத் திருவடிகளில் வணங்கி இவ்வாறு கூறினார்.

Verse 40

श्रीमार्कण्डेय उवाच किं वर्णये तव विभो यदुदीरितोऽसु: संस्पन्दते तमनु वाङ्‌मनइन्द्रियाणि । स्पन्दन्ति वै तनुभृतामजशर्वयोश्च स्वस्याप्यथापि भजतामसि भावबन्धु: ॥ ४० ॥

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ விபு! உம்மை நான் எவ்வாறு வர்ணிப்பேன்? உமது தூண்டுதலால் உயிர்வாயு அசைகிறது; அதன் பின்பு வாக்கு, மனம், இந்திரியங்கள் செயல்படுகின்றன. இது சாதாரண ஜீவர்களுக்கே அல்ல, பிரம்மா, சிவன் போன்ற தேவர்களுக்கும் உண்மை; எனக்கு மேலும் உறுதி. ஆயினும் உம்மை வழிபடுவோருக்கு நீர் நெருங்கிய நண்பன், இதயப் பந்துவாகிறீர்.

Verse 41

मूर्ती इमे भगवतो भगवंस्त्रिलोक्या: क्षेमाय तापविरमाय च मृत्युजित्यै । नाना बिभर्ष्यवितुमन्यतनूर्यथेदं सृष्ट्वा पुनर्ग्रससि सर्वमिवोर्णनाभि: ॥ ४१ ॥

ஓ பகவானே! உமது இவ்விரு மூர்த்திகளும் மூன்று உலகங்களின் நலன், துன்பத் தாபங்களின் ஒழிவு, மரண வெற்றிக்காக வெளிப்பட்டன. ஆண்டவனே! நீர் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்து, அதை காக்க பல தெய்வீக வடிவங்களை ஏற்று, பின்னர் சிலந்தி தன் வலை நெய்து மீண்டும் இழுத்துக்கொள்வதுபோல் அனைத்தையும் மீண்டும் விழுங்குகிறீர்.

Verse 42

तस्यावितु: स्थिरचरेशितुरङ्‍‍घ्रिमूलं यत्स्थं न कर्मगुणकालरज: स्पृशन्ति । यद् वै स्तुवन्ति निनमन्ति यजन्त्यभीक्ष्णं ध्यायन्ति वेदहृदया मुनयस्तदाप्‍त्यै ॥ ४२ ॥

நீர் அசையும்-அசையாத அனைத்திற்கும் காவலனும் பரம ஆளுநனும் ஆவீர். உமது தாமரைத் திருவடிகளின் அடைக்கலத்தில் இருப்பவரை கர்மம், குணம், காலம் எனும் தூசி மாசு தொடாது. வேதத்தின் சாரத்தை உள்ளத்தில் கொண்ட முனிவர்கள் உமது சங்கமத்தைப் பெற உம்மைத் துதித்து, வாய்ப்பெல்லாம் வணங்கி, இடையறாது வழிபட்டு, தியானத்தில் நிலைகொள்கிறார்கள்.

Verse 43

नान्यं तवाङ्‌घ्र्युपनयादपवर्गमूर्ते: क्षेमं जनस्य परितोभिय ईश विद्म: । ब्रह्मा बिभेत्यलमतो द्विपरार्धधिष्ण्य: कालस्य ते किमुत तत्कृतभौतिकानाम् ॥ ४३ ॥

ஓ ஈசனே! நீர் அபவர்கம்—மோட்சம்—எனும் விடுதலையின் நேரடி வடிவம். அச்சம் சூழ்ந்த மக்களுக்கு உமது தாமரைத் திருவடிகளின் அடைக்கலத்தைத் தவிர வேறு நலமார்க்கம் எனக்கு தெரியாது. பிரம்மா, பிரபஞ்சத்தின் முழுக் கால அளவான த்விபரார்த்தம் வரை பதவி பெற்றவராயினும், காலத்தின் ஓட்டத்தையே அஞ்சுகிறார்; அப்படியிருக்க அவர் படைத்த பௌதிக ஜீவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல!

Verse 44

तद् वै भजाम्यृतधियस्तव पादमूलं हित्वेदमात्मच्छदि चात्मगुरो: परस्य । देहाद्यपार्थमसदन्त्यमभिज्ञमात्रं विन्देत ते तर्हि सर्वमनीषितार्थम् ॥ ४४ ॥

ஆகையால், ஹே பரமாத்ம-குருவே, ஆத்மாவை மறைக்கும் தேகம் முதலிய ஆவணங்களைத் துறந்து, உமது திருவடித் தாமரையின் அடியை நான் பக்தியால் வணங்குகிறேன். தேகாதிகள் பயனற்றவை, சாரமற்றவை, நிலையற்றவை—கற்பிதப் பிரிவே. உம்மை, எல்லாச் சத்தியத்தையும் அறியும் பரம்பொருளை, அடைந்தால் எல்லா விரும்பிய பயன்களும் கிடைக்கும்.

Verse 45

सत्त्वं रजस्तम इतीश तवात्मबन्धो मायामया: स्थितिलयोदयहेतवोऽस्य । लीला धृता यदपि सत्त्वमयी प्रशान्त्यै नान्ये नृणां व्यसनमोहभियश्च याभ्याम् ॥ ४५ ॥

ஹே ஈசா, கட்டுண்ட ஜீவனின் பரம நண்பனே, உலகின் படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகியவற்றிற்காக நீ உன் மாயாசக்தியின் குணங்களான சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகியவற்றை ஏற்கிறாய். ஆனால் ஜீவர்களின் விடுதலைக்கும் அமைதிக்கும் நீ குறிப்பாக சத்துவத்தையே பயன்படுத்துகிறாய்; மற்ற இரண்டும் மனிதருக்கு துன்பம், மயக்கம், பயம் மட்டுமே தருகின்றன.

Verse 46

तस्मात्तवेह भगवन्नथ तावकानां शुक्लां तनुं स्वदयितां कुशला भजन्ति । यत् सात्वता: पुरुषरूपमुशन्ति सत्त्वं लोको यतोऽभयमुतात्मसुखं न चान्यत् ॥ ४६ ॥

ஹே பகவான், ஆகையால் உமது பக்தர்கள் உமக்கு அன்பான தூய-சத்துவமயமான வெண்மையான திருமேனியைப் பக்தியால் வழிபடுகின்றனர். சாத்த்வதர்கள் சத்துவத்தையே புருஷரூபம்—உமது நேரடி வெளிப்பாடு—என்று கூறுகின்றனர்; அதனால் மட்டுமே அச்சமின்மை, ஆத்ம ஆனந்தம், மற்றும் பகவத் தாமத்தின் அரசாட்சி கிடைக்கும்; வேறொன்றால் அல்ல.

Verse 47

तस्मै नमो भगवते पुरुषाय भूम्ने विश्वाय विश्वगुरवे परदैवताय । नारायणाय ऋषये च नरोत्तमाय हंसाय संयतगिरे निगमेश्वराय ॥ ४७ ॥

அந்த பரம புருஷோத்தம பகவானுக்கு நமஸ்காரம்—அவர் அனைத்திலும் நிறைந்தவர், விஸ்வரூபன், விஸ்வகுரு, பரதேவதை. ரிஷியாகத் தோன்றும் நாராயணருக்கும், மனிதர்களில் சிறந்த நரருக்கும்—ஹம்ஸப் பண்பு உடையவர், வாக்கை அடக்கி நிறுத்தியவர், வேத நிகமங்களைப் பரப்பியவர்—நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 48

यं वै न वेद वितथाक्षपथैर्भ्रमद्धी: सन्तं स्वकेष्वसुषु हृद्यपि द‍ृक्पथेषु । तन्माययावृतमति: स उ एव साक्षा- दाद्यस्तवाखिलगुरोरुपसाद्य वेदम् ॥ ४८ ॥

பொய்யான இந்திரியப் பாதைகளால் புத்தி மயங்கிய பொருளாசை மனிதன் உம்மை அறியான்; ஆயினும் நீ அவனுடைய சொந்த இந்திரியங்களிலும், பிராணனிலும், இதயத்திலும், பார்வைப் பொருள்களிலும் எப்போதும் இருப்பவன். எனினும் உமது மாயையால் அறிவு மூடப்பட்டிருந்தாலும், எல்லாக் குருக்களுக்கும் ஆதிகுருவான உம்மிடமிருந்து வேதஞானம் பெறுவான் உம்மை நேரடியாக உணர்வான்.

Verse 49

यद्दर्शनं निगम आत्मरह:प्रकाशं मुह्यन्ति यत्र कवयोऽजपरा यतन्त: । तं सर्ववादविषयप्रतिरूपशीलं वन्दे महापुरुषमात्मनिगूढबोधम् ॥ ४९ ॥

ஓ प्रभுவே! உங்கள் தரிசனம் வேதங்களில் மட்டுமே ஆத்மரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறது; அங்கே பிரம்மா முதலிய மகாகவிகளும் தார்க்கிக முயற்சியில் மயங்குகின்றனர். ஒவ்வொரு வாதியும் தன் ஊக முடிவின்படி உம்மை அறிகிறான்; தேகஅபிமானம் மறைத்துள்ள உமது மறைஞானமுடைய அந்த மகாபுருஷனை நான் வணங்குகிறேன்.