Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 19
Mārkaṇḍeya Ṛṣi Tested by Indra and Blessed by Nara-Nārāyaṇa
तदाश्रमपदं पुण्यं पुण्यद्रुमलताञ्चितम् । पुण्यद्विजकुलाकीर्णं पुण्यामलजलाशयम् ॥ १८ ॥ मत्तभ्रमरसङ्गीतं मत्तकोकिलकूजितम् । मत्तबर्हिनटाटोपं मत्तद्विजकुलाकुलम् ॥ १९ ॥ वायु: प्रविष्ट आदाय हिमनिर्झरशीकरान् । सुमनोभि: परिष्वक्तो ववावुत्तम्भयन् स्मरम् ॥ २० ॥
tad-āśrama-padaṁ puṇyaṁ puṇya-druma-latāñcitam puṇya-dvija-kulākīrṇaṁ puṇyāmala-jalāśayam
மார்கண்டேய முனிவரின் அந்தப் புனித ஆசிரமம் புண்ணிய மரங்களும் கொடிகளும் அலங்கரித்ததாக இருந்தது. அங்கே பல சாந்தமான பிராமணர்கள் வாழ்ந்து, தூய்மையான புனித நீர்நிலைகளின் இன்பத்தை அனுபவித்தனர். மயங்கிய தேனீக்களின் முரசொலி, உற்சாகக் குயில்களின் கூவல் ஆசிரமத்தை முழங்கச் செய்தது; மகிழ்ந்த மயில்கள் நடனமாடின, மயங்கிய பறவைக் கூட்டங்கள் அங்கு நிரம்பின. இந்திரன் அனுப்பிய வசந்தக் காற்று அருகிலுள்ள அருவிகளின் குளிர்ந்த துளிகளை ஏந்தி வந்தது; காட்டு மலர்களின் மணம் தழுவிய அந்தக் காற்று மன்மதனின் வேட்கையைத் தூண்டத் தொடங்கியது।
FAQs
It portrays a sanctified hermitage filled with auspicious natural sounds—bees humming, cuckoos singing, peacocks dancing, and many birds—signaling purity, joy, and a sattvic atmosphere conducive to devotion.
To convey the spiritual mood of the sacred place being visited/depicted in the narrative—showing how a holy environment naturally supports remembrance of the Lord and elevates the mind beyond worldly distraction.
Create a “tīrtha-like” space by choosing uplifting surroundings—cleanliness, natural beauty, and sacred sound (kīrtana/recitation)—so the mind becomes joyful and steady for bhakti.