Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 7
Mārkaṇḍeya Ṛṣi Tested by Indra and Blessed by Nara-Nārāyaṇa
प्राप्तद्विजातिसंस्कारो मार्कण्डेय: पितु: क्रमात् । छन्दांस्यधीत्य धर्मेण तप:स्वाध्यायसंयुत: ॥ ७ ॥ बृहद्व्रतधर: शान्तो जटिलो वल्कलाम्बर: । बिभ्रत् कमण्डलुं दण्डमुपवीतं समेखलम् ॥ ८ ॥ कृष्णाजिनं साक्षसूत्रं कुशांश्च नियमर्द्धये । अग्न्यर्कगुरुविप्रात्मस्वर्चयन् सन्ध्ययोर्हरिम् ॥ ९ ॥ सायं प्रात: स गुरवे भैक्ष्यमाहृत्य वाग्यत: । बुभुजे गुर्वनुज्ञात: सकृन्नो चेदुपोषित: ॥ १० ॥ एवं तप:स्वाध्यायपरो वर्षाणामयुतायुतम् । आराधयन् हृषीकेशं जिग्ये मृत्युं सुदुर्जयम् ॥ ११ ॥
prāpta-dvijāti-saṁskāro mārkaṇḍeyaḥ pituḥ kramāt chandāṁsy adhītya dharmeṇa tapaḥ-svādhyāya-saṁyutaḥ
தந்தை முறையாகச் செய்த த்விஜாதி-ஸம்ஸ்காரத்தால் தூய்மையடைந்த மார்கண்டேயர், காலक्रमமாக வேதச் சந்தங்களைப் பயின்று தர்மப்படி நியமங்களைப் பின்பற்றினார்; தவமும் சுவாத்யாயமும் இணைந்து வாழ்நாள் முழுதும் நைஷ்டிக பிரம்மச்சாரியாக இருந்தார். அவர் மிக அமைதியானவர், ஜடாதாரி, வல்கல ஆடையணிந்தவர்; கமண்டலு, தண்டு, யஜ்ஞோபவீதம், மேகலா ஆகியவற்றைத் தாங்கி, நியமவிருத்திக்காக கருப்புமான் தோல், ஜபமாலை, குசா புல் கட்டுகளையும் வைத்திருந்தார். சந்த்யாகாலங்களில் அக்னி, சூரியன், குரு, பிராமணர்கள், இதயத்திலுள்ள பரமாத்மா—இவ்வைந்து ரூபங்களிலும் ஹரியை நித்யம் ஆராதித்தார். காலை மாலை பிச்சை எடுத்து மௌனமாக குருவுக்கு அர்ப்பணித்து, குருவின் அனுமதி இருந்தால் நாளில் ஒருமுறை மட்டும் உண்டார்; இல்லையெனில் உபவாசம். இவ்வாறு எண்ணற்ற கோடி ஆண்டுகள் ஹ்ருஷீகேச பகவானை வழிபட்டு, வெல்ல முடியாத மரணத்தையும் வென்றார்.