Adhyaya 254

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे व्यवहारो नाम त्रिपञ्चाशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ चतुःपञ्चाशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः दिव्यप्रमाणकथनं अग्निर् उवाच तपस्विनो दानशीलाः कुलीनाः सत्यवादिनः धर्मप्रधाना ऋजवः पुत्रवन्तो धनान्विताः

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘வ்யவஹார’ எனப்படும் 253ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது 254ஆம் அதிகாரம் ‘திவ்ய-பிரமாண விளக்கம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—தபஸ்விகள், தானசீலர்கள், குலீனர்கள், சத்தியவாதிகள், தர்மத்தில் முதன்மையுடையோர், நேர்மையுடையோர், புத்ரவந்தர், தனவந்தர் (நம்பத்தகுந்தோர்) ஆவர்।

Verse 2

पञ्चयज्ञक्रियायुक्ताः साक्षिणः पञ्च वा त्रयः यथाजाति यथावर्ण सर्वे सर्वेषु वा स्मृताः

பஞ்ச யக்ஞங்களைச் செய்பவர்கள் சாட்சிகளாக இருக்க வேண்டும்; அவர்கள் ஐவர் அல்லது மூவராக இருக்க வேண்டும். சாதி மற்றும் வர்ணத்தின் அடிப்படையில் அல்லது அனைவருமே அனைவருக்கும் சாட்சிகளாக ஏற்கப்படலாம்.

Verse 3

स्त्रीवृद्धबालकितवमत्तोन्मत्ताभिशस्तकाः रङ्गावतारिपाषण्डिकूटकृद्विकलेन्द्रियाः

பெண்கள், முதியவர்கள், குழந்தைகள், சூதாடிகள், போதையில் இருப்பவர்கள், மனநலம் குன்றியவர்கள், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள், நடிகர்கள், மதவிரோதிகள், ஏமாற்றுபவர்கள் மற்றும் ஊனமுற்றவர்கள் சாட்சிகளாகத் தகுதியற்றவர்கள்.

Verse 4

पतिताप्तान्नसम्बन्धिसहायरिपुतस्कराः अमाक्षिणः सर्वसाक्षी चौर्यपारुष्यसाहसे

ஒழுக்கங்கெட்டவர்கள், நண்பர்கள், சார்ந்திருப்பவர்கள், உறவினர்கள், உதவியாளர்கள், எதிரிகள் மற்றும் திருடர்கள் சாட்சிகளாக ஏற்கப்பட மாட்டார்கள்; ஆனால் திருட்டு, வன்முறை மற்றும் துணிகரக் குற்றங்களில் யார் வேண்டுமானாலும் சாட்சியாக இருக்கலாம்.

Verse 5

उभयानुमतः साक्षी भवत्येकोपि धर्मवित् अब्रुवन् हि नरः साक्ष्यमृणं सदशबन्धकम्

இரு தரப்பினராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட, தர்மம் அறிந்த ஒரு நபர் கூட சாட்சியாக இருக்க முடியும். சாட்சியம் அளிக்காத ஒருவருக்கு, அது கடனாக மாறி அவரைப் பத்துக் கட்டுகளால் பிணைக்கிறது.

Verse 6

राज्ञा सर्वं प्रदाप्यः स्यात् षट्चत्वारिंशके ऽह्ननि न ददाति हि यः साक्ष्यं जानन्नपि नराधमः

உண்மையை அறிந்திருந்தும் சாட்சியம் அளிக்காத அந்த இழிவான மனிதனிடமிருந்து, நாற்பத்தி ஆறாவது நாளில் அரசன் அனைத்தையும் பறிமுதல் செய்ய வேண்டும்.

Verse 7

स कूटसाक्षिणां पापैस्तुल्यो दण्डेन चैव हि साक्षिणः श्रावयेद्वादिप्रतिवादिसमीपगान्

அவன் பாவத்திலும் தண்டனையிலும் பொய்ச் சாட்சிகளுக்கு ஒப்பானவன்; ஆகவே வாதி–பிரதிவாதி அருகில் உள்ள சாட்சிகளை அங்கேயே சாட்சி சொல்லச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 8

ये पातककृतां लोका महापातकिनां तथा अग्निदानाञ्च ये लोका ये च स्त्रीबालघातिनां

சாதாரணப் பாவிகளுக்குரிய உலகங்கள், அதுபோல மகாபாதகர்களுக்குரிய உலகங்கள்; தீவைத்தழிப்போரின் உலகங்கள், மேலும் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளை கொல்வோரின் உலகங்கள்—(இவை அனைத்தும்).

Verse 9

तान् सर्वान् समवाप्नोति यः साक्ष्यमनृतं वदेत् सुकृतं यत्त्वया किञ्चिज्जन्मान्तरशतैः कृतम्

சாட்சியாக பொய் கூறுபவன் அவை அனைத்தையும் (தீய விளைவுகளை) அடைகிறான்; மேலும் நூறு நூறு பிறவிகளில் நீ சிறிதளவேனும் சேர்த்த புண்ணியம் அனைத்தும் அழிந்து போகும்।

Verse 10

तत्सर्वं तस्य जानीहि यं पराजयसे मृषा द्वैधे बहूनां वचनं समेषु गुणिनान्तथा

இவை அனைத்தும் நீ பொய்யால் தோற்கடிக்கும் அந்த மனிதனுக்கே உரியது என்று அறிக. ஐயம் ஏற்பட்டால் பலரின் சொல்லை ஏற்க; சமமானவர்களிடையே நற்குணமுடையோரின் சொல்லையும் அவ்வாறே ஏற்க।

Verse 11

गुणिद्वैधे तु वचनं ग्राह्यं ये गुणवत्तराः यस्योचुः साक्षिणः सत्यां प्रतिज्ञां स जयी भवेत्

நம்பகத் தன்மையின் (குணத்தின்) விஷயத்தில் ஐயம் இருந்தால், மேலான குணமுடையோரின் சொல்லே ஏற்கப்பட வேண்டும். யாருக்காக சாட்சிகள் உண்மையான உறுதிமொழியைச் சொல்கிறார்களோ, அவனே வெற்றி பெறுவான்।

Verse 12

अन्यथा वादिनो यस्य ध्रूवस्तस्य पराजयः उक्ते ऽपि साक्षिभिः साक्ष्ये यद्यन्ये गुणवत्तराः

நிலைத்த உண்மைக்கு மாறாக வாதிடுபவனுக்கு தோல்வி உறுதி. சாட்சிகள் சாட்சி கூறியபின்பும், மற்ற சாட்சிகள் நம்பகத்தன்மை மற்றும் குணத்தில் மேலானவர்களாக இருந்தால் அவர்களுடைய சாட்சியே மேலோங்கும்.

Verse 13

द्विगुणा वान्यथा ब्रूयुः कूटाः स्युःपूर्वसाक्षिणः पृथक् पृथग्दण्डनीयाः कूटकृत्साक्षिणस् तथा

முன்னைய சாட்சிகள் தங்கள் முன் கூறிய சாட்சிக்கு மாறாகப் பேசினால் அவர்கள் பொய்ச் சாட்சிகள் எனக் கருதப்படுவர். பொய்யை உருவாக்கியவரும் அதை ஆதரித்த சாட்சிகளும் தத்தம் செயலுக்கேற்ப தனித்தனியாகத் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 14

विवादाद्द्विगुणं दण्डं विवास्यो ब्राह्मणः स्मृतः यः साक्ष्यं श्रावितो ऽन्येभ्यो निह्नुते तत्तमोवृतः

வழக்கில் மறுப்புச் செய்தால் தண்டம் இரட்டிப்பாகும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது; பிராமணன் இவ்வாறு செய்தால் நாடு கடத்தப்பட வேண்டும். தன் சாட்சியம் பிறரால் கேட்கப்பட்ட பின் அதை மறுப்பவன் தமஸால் மூடப்பட்டவன் எனச் சொல்லப்படுகிறான்.

Verse 15

स दाप्यो ऽष्टगुणम् दण्डं ब्राह्मणन्तु विवासयेत् वर्णिनां हि बधो यत्र तत्र साक्ष्यअनृतं वदेत्

அவனிடமிருந்து எட்டுமடங்கு தண்டம் வசூலிக்க வேண்டும்; ஆனால் பிராமணனுக்கு தண்டத்திற்கு பதிலாக நாடு கடத்தல் விதிக்க வேண்டும். சாட்சியால் வர்ணத்தாரின் கொலை நிகழும் நிலை ஏற்படும் இடத்தில் சாட்சியில் பொய் கூறுதல் (விதிவிலக்காக) கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 16

यः कश्चिदर्थो ऽभिमतः स्वरुच्या तु परस्परं लेख्यं तु साक्षिमत् कार्यं तस्मिन् धनिकपूर्वकम्

ஒருவருக்கொருவர் தம் விருப்பப்படி ஒப்புக்கொள்ளப்படும் எந்தப் பரிவர்த்தனையாயினும், அதற்குச் சாட்சிகளுடன் கூடிய எழுத்துப் பத்திரம் செய்ய வேண்டும்; அது கடனளிப்பவரின் முன்னிலையில் முறையாகத் தயாரிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 17

समामासतदर्हाहर् नामजातिस्वगोत्रजैः सब्रह्मचारिकात्मीयपितृनामादिचिह्नितम्

ஆவணத்தில் ஆண்டு, மாதம், உரிய திதி முதலியவை குறிக்கப்பட வேண்டும்; மேலும் அந்த நபரின் பெயர், ஜாதி, தன் கோத்திரம், உடன் பிரம்மச்சாரிகளின் பெயர்கள், தந்தையின் பெயர் முதலிய அடையாள விவரங்களும் எழுதப்பட வேண்டும்।

Verse 18

समाप्ते ऽर्थे ऋणी नाम स्वहस्तेन निवेशयेत् मतं मे ऽमुकपुत्रस्य यदत्रोपरिलेखितं

பரிவர்த்தனை முடிந்தபின் கடனாளி தன் கையால் தன் பெயரை எழுதிக் கொண்டு—“மேலே ஆவணத்தில் எழுதப்பட்டதே என் சம்மதம்; நான் அமுகன், அமுகனின் மகன்” என்று ஒப்புதல் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 19

साक्षिणश् च स्वहस्तेन पितृनामकपूर्वकम् अत्राहममुकः साक्षी लिखेयुरिति ते समाः

சாட்சிகளும் தங்கள் கையால், தந்தையின் பெயரை முன்வைத்து, ஆவணத்தில்—“இங்கே நான் அமுகன் சாட்சி” என்று எழுத வேண்டும்; இவ்வாறே சாட்சியெழுத்துகள் அமைய வேண்டும்।

Verse 20

अलिपिज्ञ ऋणी यः स्यालेकयेत् स्वमतन्तु सः साक्षी वा साक्षिणान्येन सर्वसाक्षिसमीपतः

கடனாளி எழுத்தறிவில்லாதவரானால், அவனுடைய கூற்று எழுதப்பட வேண்டும்; மேலும் எல்லாச் சாட்சிகளின் முன்னிலையில் அவனே சாட்சியாக இருக்க வேண்டும், அல்லது வேறு தகுதியானவர் சாட்சியாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 21

उभयाभ्यर्थितेनैतन्मया ह्य् अमुकसूनुना लिखितं ह्य् अमुकेनेति लेखको ऽथान्ततो लिखेत्

பின்னர் இறுதியில் எழுத்தர் எழுத வேண்டும்—“இரு தரப்பினரின் வேண்டுகோளின்படி நான், அமுகனின் மகன் அமுகன், இதை எழுதினேன்; அமுகனுக்காக” என்று।

Verse 22

विनापि साक्षिभिर् लेख्यं स्वहस्तलिखितञ्च यत् तत् प्रमाणं स्मृतं सर्वं बलोपधिकृतादृते

சாட்சிகள் இல்லாவிட்டாலும் எழுத்துப் பத்திரமும், தன் கையால் எழுதப்பட்டதுமாகிய அனைத்தும் சான்றாகக் கருதப்படும்; ஆனால் வலுக்கட்டாயம் அல்லது மோசடியில் உருவானது சான்றல்ல.

Verse 23

ऋणं लेख्यकृतं देयं पुरुषैस्त्रिभिरेव तु आधिस्तु भुज्यते तावद्यावत्तन्न प्रदीयते

எழுத்துச் சாசனத்தால் ஏற்பட்ட கடன் மூன்று பேரின் (மூன்று நபர்களின் சாட்சி/உறுதிப்படுத்தல்) அடிப்படையில் செலுத்தப்பட வேண்டும்; அடகு (ஆதி) கடன் திருப்பிச் செலுத்தும் வரை மட்டுமே அனுபவிக்கலாம்.

Verse 24

देशान्तरस्थे दुर्लेख्ये नष्टोन्मृष्टे हृते तथा भिन्ने च्छिन्ने तथा दग्धे लेख्यमन्यत्तु कारयेत्

எழுத்துப் பத்திரம் வேறு நாட்டில் வைத்திருப்பதால், வாசிக்க இயலாததாக இருப்பதால், தொலைந்து, அழிக்கப்பட்டு, திருடப்பட்டு, கிழிந்து, வெட்டப்பட்டு அல்லது எரிந்துவிட்டால்—அதற்குப் பதிலாக மற்றொரு ஆவணத்தை எழுதச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 25

सन्दिग्धार्थविशुद्ध्यर्थं स्वहस्तलिखितन्तु यत् युक्तिप्राप्तिक्रियाचिह्नसम्बन्धागमहेतुभिः

சந்தேகமான பொருளைத் தெளிவுபடுத்த தன் கையால் எழுதப்பட்டதை ஆதாரமாகக் கொண்டு, நியாயம், பெறுதல்/சரிபார்த்தல், நடைமுறைச் செயல், அடையாளக் குறிகள், சூழல்-இணைப்பு, மற்றும் ஆகமம் (அதிகார மரபு) ஆகிய காரணங்களால் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

Verse 26

लेख्यस्य पृष्ठे ऽभिलिखेत् प्रविष्टमधमर्णिनः धनी चोपगतं दद्यात् स्वहस्तपरिचिह्नितम्

எழுத்துப் பத்திரத்தின் பின்புறத்தில் கடனாளி செய்த பதிவை (செலுத்தல்/தீர்வு குறிப்பு) எழுத வேண்டும்; மேலும் கடன்தாரர் பெற்றபின் தன் கையொப்ப/கைமுத்திரையுடன் ரசீதை வழங்க வேண்டும்.

Verse 27

दत्वर्णं पाटयेल्लेख्यं शुद्ध्यै चान्यत्तु कारयेत् साक्षिमच्च भवेद्यत्तु तद्दातव्यं ससाक्षिकं

குறைந்த எழுத்துகளை நிரப்பி எழுதப்பட்ட ஆவணத்தை வாசிக்கச் செய்ய வேண்டும்; திருத்தத்திற்காக மற்றொரு புதிய ஆவணத்தையும் தயாரிக்கச் செய்ய வேண்டும். சாட்சிகளால் உறுதிப்படுத்த வேண்டிய எதுவாயினும், அது சாட்சிகளுடன் நிறைவேற்றி ஒப்படைக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 28

तुलाग्न्यापो विषं कोषो दिव्यानीह विशुद्धये महाभियोगेष्वेतानि शीर्षकस्थे ऽभियोक्तरि

இங்கு தூய்மை (குற்றமின்மை) நிரூபிக்கத் தெய்வச் சோதனைகள்: தராசு, அগ্নி, நீர், விஷம், மற்றும் கோஷ-சோதனை. உயர்நிலையிலுள்ள குற்றஞ்சாட்டுநர் உள்ள கடும் குற்றச்சாட்டுகளில் இவை பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

Verse 29

रुच्या वान्यतरः कुर्यादितरो वर्तयेच्छिरः विनापि शीर्षकात् कुर्यान्नृपद्रोहे ऽथ पातके

விருப்பப்படி ஒருவன் செயலை நிறைவேற்றலாம்; மற்றொருவன் முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்ளலாம். அல்லது தலைவெட்டு மேடை இல்லாமல்கூட, அரசத் துரோகம் மற்றும் பிற பெரும் பாபங்களில் இந்தத் தண்டனைச் செயல் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 30

नासहस्राद्धरेत् फालं न तुलान्न विषन्तथा नृपार्थेष्वभियोगेषु वहेयुः शुचयः सदा

ஆயிரம் மதிப்புடையதாக இருந்தாலும் உழவுக் கலப்பையை (ஃபாலம்) ஏற்கக் கூடாது; தராசும் (எடையும்) விஷமும் கூடாது. அரசின் நலன்சார்ந்த வழக்குகளில் தூயோர் எப்போதும் நேர்மையுடன் தம் கடமையைச் சுமக்க வேண்டும்.

Verse 31

सहस्रार्थे तुलादीनि कोषमल्पे ऽपि दापयेत् शतार्धं दापयेच्छुद्धमशुद्धो दण्डभाग् भवेत्

ஆயிரம் மதிப்புடைய வழக்கில் தராசு முதலிய அளவுகோல்களை ஒட்டி, சிறிதாக இருந்தாலும் கோஷம் (கட்டணம்/அபராதம்) செலுத்தச் செய்ய வேண்டும். பரிமாற்றம் தூய்மையானால் நூற்றின் பாதியைச் செலுத்தச் செய்ய வேண்டும்; தூய்மையற்றது (மோசம்/குறை) என்றால் அவன் தண்டனைக்குரியவன் ஆவான்.

Verse 32

सचेलस्नातमाहूय सूर्योदय उपोषितम् कारयेत्दर्वदिव्यानि नृपब्राह्मणसन्निधौ

ஆடை அணிந்தபடியே நீராடி, சூரியோதயத்தில் உபவாசமிருந்தவரை அழைத்து, அரசனும் பிராமணர்களும் முன்னிலையில் அவருக்கு தர்பைத் தெய்வச் சோதனைகளை நடத்த வேண்டும்।

Verse 33

तुला स्त्रीबालवृद्धान्धपङ्गुब्राह्मणरोगिणां अग्निर्ज्वलं वा शूद्रस्य यवाः सप्त विषस्य वा

பெண்கள், குழந்தைகள், முதியோர், குருடர், ஊனமுற்றோர், பிராமணர், நோயாளிகள்—இவர்களுக்கு தராசு (எடை) சோதனை. சூத்ரருக்கு எரியும் அக்கினிச் சோதனை; அல்லது ஏழு யவத் தானிய அளவிலான விஷச் சோதனை.

Verse 34

तुलाधारणविद्वद्भिरभियुक्तस्तुलाश्रितः प्रतिमानसमीभूतो रेखां कृत्वावतारितः

தராசு-சடங்கில் தேர்ந்த அறிஞர்கள் அறிவுறுத்த, விசாரணைக்குள்ளானவர் தராசில் ஏற வேண்டும்; அளவுக் கல்லுடன் சமமாக்கி ஒரு கோடு (குறி) இட்டு, பின்னர் அவரை இறக்க வேண்டும்।

Verse 35

आदित्यचन्द्रावनिलो ऽनलश् च द्यौर्भूमिरापोहृदयं यमश् च अहश् च रात्रिश् च उभे च सन्ध्ये धर्मश् च जानाति नरस्य वृत्तम्

சூரியன், சந்திரன், காற்று, அக்கினி, வானம், பூமி, நீர், தன் இதயம், யமன்; பகல், இரவு, இரு சந்தியைகள், மேலும் தர்மமே—இவை அனைத்தும் மனிதனின் நடத்தையை அறியும்।

Verse 36

त्वं तुले सत्यधामासि पुरा देवैर् विनिर्मिता सत्यं वदस्व कल्याणि संशयान्मां विमोचय

ஓ தராசே! நீ சத்தியத்தின் தாமம்; தேவர்களால் பழங்காலத்தில் உருவாக்கப்பட்டவள். ஓ மங்களமே! உண்மையைச் சொல்லி என்னை ஐயங்களிலிருந்து விடுவி।

Verse 37

यद्यस्मि पापकृन्मातस्ततो मां त्वमधो नय शुद्धश्चेद्गमयोर्ध्वम्मां तुलामित्यभिमन्त्रयेत्

நான் பாவம் செய்பவனாயின், அம்மையே, என்னை கீழே இட்டு நடத்துவாய்; நான் தூயவனாயின் என்னை மேலே உயர்த்துவாய்—என்று துலா-விதியில் மந்திரம் உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 38

करौ विमृदितव्रीहेर्लक्षयित्वा ततो न्यसेत् सप्ताश्वप्त्यस्य पत्राणि तावत् सूत्रेण वेष्टयेत्

நசுக்கிய நெல் மணிகளால் இரு கைகளிலும் குறி வைத்து, பின்னர் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் அச்வப்தீயின் ஏழு இலைகளை நூலால் சுற்ற வேண்டும்।

Verse 39

त्वमेव सर्वभूतानामन्तश् चरसि पावक साक्षिवत् पुण्यपापेभ्यो ब्रूहि सत्यङ्गरे मम

ஓ பாவகா! சாட்சிபோல் எல்லா உயிர்களின் உள்ளத்திலும் நீயே இயங்குகிறாய். ஓ அங்காரமே! என் புண்ணிய-பாவங்களைப் பற்றி உண்மையைச் சொல்।

Verse 40

तस्येत्युक्तवतो लौहं पञ्चाशत्पलिकं समम् अग्निर्वर्णं न्यसेत् पिण्डं हस्तयोरुभयोरपि

இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்டவனின் இரு கைகளிலும், தீ நிறமுடைய, ஐம்பது பல எடையுள்ள சமமான இரும்புக் கட்டியைப் பிண்டமாக வைத்து விட வேண்டும்।

Verse 41

स तमादाय सप्तैव मण्डलानि शतैर् व्रजेत् षोडशाङ्गुलकं ज्ञेयं मण्डलं तावदन्तरम्

அந்த அளவைக் கொண்டு, நூறுகளாகக் கணக்கிட்டு ஏழு மண்டலங்கள் வரை செல்ல வேண்டும். ஒரு மண்டலம் பதினாறு அங்குலம் என அறிய வேண்டும்; மண்டலங்களுக்கிடையேயான இடைவெளியும் அதே அளவே.

Verse 42

मुक्त्वाग्निं मृदितव्रीहिरदग्धः शुद्धिमाप्नुयात् अन्तरा पतिते पिण्डे सन्देहे वा पुनर्हरेत्

அக்னியை ஒதுக்கி வைத்தபின், நசுக்கிய அரிசியால் செய்யப்பட்டு எரியாத ஆஹுதி சுத்தியை அளிக்கும். ஆனால் நடுவில் பிண்டம் விழுந்தாலோ அல்லது சந்தேகம் ஏற்பட்டாலோ, அதை அகற்றி மீண்டும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 43

पवित्राणां पवित्र त्वं शोध्यं शोधय पावन सत्येन माभिरक्षस्व वरुणेत्यभिशस्तकम्

ஓ வருணா! நீ புனிதர்களில் மிகப் புனிதன்; ஓ பாவனனே, சுத்தப்பட வேண்டியதைச் சுத்தப்படுத்து. சத்தியத்தின் வலிமையால் என்னைக் காக்கவும்—இதுவே ‘அபிஷஸ்தக’ மந்திரம்.

Verse 44

नाभिदघ्नोदकस्थस्य गृहीत्वोरू जलं विशेत् समकालमिषुं मुक्तमानीयान्यो जवो नरः

நாபி அளவு நீரில் நின்று, தொடைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு நீரில் முழுக வேண்டும். அதே நேரத்தில் மற்றொரு வேகமானவன் அம்பை எய்து அதை மீட்டுக் கொண்டு வர வேண்டும்.

Verse 45

यदि तस्मिन्निमग्नाङ्गं पश्येच्च शुद्धिमाप्नुयात् त्वं विष ब्रह्मणः पुत्र सत्यधर्मे व्यवस्थित

அந்த நீரில் மூழ்கிய ஒரு அங்கம் காணப்பட்டால், அவன் சுத்தியை அடைவான். ஓ விஷா, பிரம்மாவின் புதல்வனே, நீ சத்தியதர்மத்தில் நிலைத்தவன்.

Verse 46

त्रायस्वास्मादभीशापात् सत्येन भव मे ऽमृतम् एवमुक्त्वा विषं सार्ङ्गं भक्षयेद्धिमशैलजं

“இந்த கொடிய சாபத்திலிருந்து என்னைக் காப்பாற்று; சத்தியத்தின் வலிமையால் எனக்காக அமுதமாக ஆகு.” என்று கூறி, இமாலயத்தில் தோன்றும் ‘ஸார்ங்க’ எனப்படும் விஷத்தை உட்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 47

यस्य वेगैर् विना जीर्णं शुद्धिं तस्य विनिर्दिशेत् देवानुग्रान् समभ्यर्च्य तत्स्नानोदकमाहरेत्

இயற்கை உடல்வேகங்கள் முறையாக வெளியேறாமலேயே ஜீரணம் ஏற்பட்டவர்க்கு, உரிய சுத்தி விதி கூறப்படுகிறது. அருளளிக்கும் தேவர்களை முறையாக வழிபட்டு, அந்தச் சுத்தி ஸ்நானத்தின் நீரை கொண்டு வர வேண்டும்.

Verse 48

संश्राव्य पापयेत्तस्माज्जलात्तु प्रसृतित्रयम् आचतुर्दशमादह्नो यस्य नो राजदैविकम्

தன் குற்றத்தைச் ‘ச்ராவ்யம்’ செய்து (அதாவது வெளிப்படையாக அறிவித்து/ஒப்புக்கொண்டு) பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்; ஆகவே அந்த நீரில் இருந்து மூன்று ‘ப்ரஸ்ருதி’ அளவு நீரை அருந்த வேண்டும். குற்றம் அரசதோஷமோ தெய்வதோஷமோ அல்லாதபோது, பதினான்காம் நாள் வரை இவ்விதி கூறப்படுகிறது.

Verse 49

व्यसनं जायते घोरं स शुद्धः स्यादसंशयम् सत्यवाहनशस्त्राणि गोवीजकनकानि च

கடுமையான பேராபத்து நேர்ந்தால், அவன் ஐயமின்றி சுத்தன் எனக் கருதப்படுவான். (திவ்யப் பிரமாணங்களில்) ‘சத்தியவாஹனம்’, ஆயுதங்கள், மேலும் பசு, விதைகள், பொன் ஆகியன பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

Verse 50

देवतागुरुपादाश् च इष्टापूर्तकृतानि च इत्येते सुकराः प्रोक्ताः शपथाः स्वल्पसंशये

தேவர்கள் மீது, குருவின் பாதங்கள் மீது, மேலும் தன் இஷ்ட-பூர்த்த கர்மங்கள் மீது செய்யும் சபதங்கள்—சிறிய சந்தேகம் உள்ளபோது பயன்படுத்தத் தக்க எளிய சபதங்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன.