Adhyaya 365
Chapter 365 — क्षत्रविट्शूद्रवर्गाः (The Classes of Kṣatriyas, Vaiśyas, and Śūdras)
அக்னிதேவர் கோசப் பகுதிகளில் சமூகமும் நிர்வாகமும் சார்ந்த சொற்களை விளக்குகிறார். அரசாட்சியின் நிலைகள்—ராஜன்ய, க்ஷத்ரிய/விராட், அதீஸ்வர; சக்கரவர்த்தி, சார்வபௌம, மண்டலேஸ்வர—மற்றும் அமைச்சு–அதிகார அமைப்பு—மந்திரின், தீ-சசிவ, அமாத்ய, மகாமாத்ர—கூறப்படுகின்றன; நீதியும் வரிவசூலும் கண்காணிக்கும் பதவிகள்—ப்ராட்விவாக, அக்ஷதர்ஶக, பௌரிக, கனகாத்யக்ஷ. அந்தப்புர நிர்வாகத்தில் அந்தர்வம்ஶிக, சௌவிதல்ல, கஞ்சுகின், ஸ்தாபத்ய முதலியவை. பின்னர் அரசதர்மத்துக்கு அண்மையான நীতি—சத்ரு/மித்ர/உதாசீன/பார்ஷ்ணிக்ராஹ, உளவாளிகள்–தகவலாளர்கள், உடனடி/தாமத பலன், காண்பது/காணாத காரணம்—விளக்கப்படுகிறது. தொடர்ந்து மருத்துவத் தொழில்நுட்பப் பெயர்கள், இலக்கணத்தில் பாலினக் குறிப்புகள், தனுர்வேதத்தில் கவசம், வியூஹ–சக்கர–அனீக, அக்ஷௌஹிணி வரை படை கணக்கு, வில்–நாண்–அம்பு–தூணீர்–வாள்–கோடரி–கத்தி–வேல்–கொடி போன்ற ஆயுதப் பெயர்கள் வருகின்றன. இறுதியில் வைஶ்ய வாழ்வாதாரம்—விவசாயம், வட்டி, வாணிகம்—அளவுகள், நாணயம், உலோகங்கள்–ரசாயனப் பொருட்கள், மேலும் சூத்ர/அந்த்யஜ குல–தொழில் சொற்கள் மூலம் ஆட்சி, பொருளாதாரம், கைவினை ஆகியவற்றிற்கு துல்லியமான மொழி அவசியம் எனக் காட்டப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे ब्रह्मवर्गो नाम चतुःषष्ट्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ पञ्चषष्ट्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः क्षत्रविट्शूद्रवर्गाः अग्निर् उवाच मूर्धाभिशिक्तो राजन्यो बाहुजः क्षत्रियो विराट् राजा तु प्रणताशेषसामन्तः स्यादधीश्वरः
இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘பிராமண வர்க்கம்’ எனப்படும் 364ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது 365ஆம் அதிகாரம் ‘க்ஷத்திரிய–வைசிய–சூத்ர வர்க்கங்கள்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—தலையாபிஷேகம் பெற்றவன் ராஜன்யன்; புஜங்களில் இருந்து தோன்றிய க்ஷத்திரியன் ‘விராட்’; எல்லா சாமந்தர்களும் வணங்கும் அரசன் ‘அதீஸ்வரன்’ என அறியப்படுவான்।
Verse 2
चक्रवर्ती सार्वभौमो नृपो ऽन्यो मण्डलेश्वरः मन्त्री धीसचिवो ऽमात्यो महामात्राः प्रधानकाः
உலகளாவிய பேரரசன் ‘சக்ரவர்த்தி’; முழு நாட்டின் அதிபதி ‘சார்வபௌமன்’; மற்றொரு வகை அரசன் ‘மண்டலேஸ்வரன்’ (மண்டல/பிராந்திய அதிபதி). ஆலோசகர் ‘மந்திரி’; அறிவுள்ள செயலர் ‘தீ-சசிவன்’; நிர்வாக அதிகாரி ‘அமாத்யன்’; தலைமை உயர் அதிகாரிகள் ‘மஹாமாத்ரர்’ மற்றும் ‘பிரதானகர்’ ஆவர்।
Verse 3
द्रष्टरि व्यवहाराणां प्राड्विवाकाक्षदर्शकौ भौरिकः कनकाध्यक्षो ऽथाध्यक्षाधिकृतौ समौ
நீதிவழக்குகளின் கண்காணிப்பிற்கு ‘பிராட்விவாக’ (முதன்மை நீதியதிகாரி) மற்றும் ‘அக்ஷதர்ஶக’ (கணக்கு ஆய்வாளர்) இருக்க வேண்டும். அதுபோல் ‘பௌரிக’ (எடை–அளவு மேற்பார்வையாளர்) மற்றும் ‘கனகாத்யக்ஷ’ (தங்க/கருவூல மேற்பார்வையாளர்) பதவியில் சமம்; ‘அத்யக்ஷ’ மற்றும் ‘அதிக்ருத’ ஆகியோரும் அதிகாரத்தில் சமமானவர்கள்।
Verse 4
अन्तःपुरे त्वधिकृतः स्यादन्तर्वंशिको जनः सौविदल्लाः कञ्चुकिनः स्थापत्याः सौविदाश् च ते
அந்தப்புரத்தில் (அரண்மனையின் உள் பகுதி) நியமிக்கப்பட்ட மேற்பார்வையாளர் ‘அந்தர்வம்சிகன்’ (நம்பிக்கைக்குரிய நபுஞ்சகன்/உள்கோட்டை அதிகாரி) ஆக வேண்டும். அவன் கீழ் ‘சௌவிதல்ல’ பணியாளர்கள், ‘கஞ்சுகின்’ (அந்தப்புர காவலர்), ‘ஸ்தாபத்ய’ (கட்டுமான மேற்பார்வையாளர்) மற்றும் ‘சௌவித’ (அரண்மனை சேவை ஊழியர்) இருப்பர்।
Verse 5
षण्डो वर्षवरस्तुल्याः सेवकार्थ्यनुजीविनः विषयानन्तरो राजा शत्रुर्मित्रमतः परं
‘ஷண்ட’ (நபுஞ்சகன்) பெண்களில் சிறந்தவளுக்கு ஒப்பாகக் கருதப்படுகிறான்; மேலும் சேவை செய்து வாழ்பவர்கள்—பணியாளர்கள், வேண்டுகோளால் வாழும் சார்பினர்—அவர்களும் அதே வகையில் எண்ணப்படுவர். தன் நாட்டின் எல்லைக்கு அடுத்துள்ள அரசன் பகைவன்; அவனுக்கு அப்பால் உள்ள அரசன் நண்பன் எனக் கருதப்படுவான்।
Verse 6
उदासीनः परतरः पार्ष्णिग्राहस्तु पृष्ठतः चरः स्पर्शः स्यात्प्रणिधिरुत्तरः काल आयतिः
‘உதாசீனன்’ தூரத்தில் நிற்பான்; ‘பார்ஷ்ணிக்ராஹன்’ பின்புறத்தில் இருப்பான். ‘சரன்’ ‘ஸ்பர்ஷ’ (தொடர்பு-தகவல்) எனப்படும்; ‘ப்ரணிதி’ வடதிசையில் நியமிக்கப்படுவான். ‘காலம்’ மற்றும் ‘ஆயதி’யும் தொழில்நுட்பச் சொற்கள்.
Verse 7
तत्कालस्तु तदात्वं स्यादुदर्कः फलमुत्तरं अदृष्टं वह्नितोयादि दृष्टं स्वपरचक्रजम्
‘தத்காலம்’ என்பது உடனே பலன் தருவது; ‘உதர்கம்’ என்பது பின்னர் வரும் பலன். ‘அத்ருஷ்டம்’ தீ, நீர் முதலிய காரணங்களால் உண்டாகுவது; ‘த்ருஷ்டம்’ தன் அல்லது பகைவர் சேனை/சக்கரத்தால் உண்டாகும் பலன்.
Verse 8
भद्रकुम्भः पूर्णकुम्भो भृङ्गारः कनकालुका प्रभिन्नो गर्जितो मातो वमथुः करशीकरः
‘பத்ரகும்ப’, ‘பூர்ணகும்ப’, ‘ப்ருங்கார’, ‘கனகாலுகா’, ‘ப்ரபின்ன’, ‘கர்ஜித’, ‘மாத’, ‘வமது’, ‘கரசீகர’—இவை வைத்திய சாஸ்திரத்தில் குறிப்பிட்ட நோய்நிலைகள்/அறிகுறித் தொகுதிகளுக்கான தொழில்நுட்பப் பெயர்கள்.
Verse 9
स्त्रियां शृणिस्त्वङ्कुशो ऽस्त्री परिस्तोमः कुथो द्वयोः कर्णीरथः प्रवहणं दोला प्रेङ्खादिका स्त्रियां
‘ஶ்ருணி’ பெண்பால். ‘அங்குஶ’ பெண்பால் அல்ல (ஆண்பால்). ‘பரிஸ்தோம’ மற்றும் ‘குத’ இருபால் (ஆண்/நடுநிலை). ‘கர்ணீரத’ மற்றும் ‘ப்ரவஹண’ வாகனம்/ரதம் குறிக்கும். ‘தோலா’, ‘ப்ரேங்கா’ முதலியவை பெண்பால்.
Verse 10
आधोरणा हस्तिपका हस्त्यारोहा निषादिनः भटा योधाश् च योद्धारः कञ्चुको वारणो ऽस्त्रियां
‘ஆதோரணா’, ‘ஹஸ்திபகா’, ‘ஹஸ்த்யாரோஹா’, ‘நிஷாதினஃ’—இவை யானைமேல் ஏறுபவர்/மகாவத் குறிக்கும் சொற்கள். ‘படா’, ‘யோதாஃ’, ‘யோத்தாரஃ’—சிப்பாய்/போர்வீரர். ‘கஞ்சுக’ மற்றும் ‘வாரண’—யானையின் பெயர்கள்; இவை பெண்பாலில் அல்ல (ஆண்/நடுநிலை).
Verse 11
शीर्षण्यञ्च शिरस्त्रे ऽथ तनुत्रं वर्म दंशनं आमुक्तः प्रतिमुक्तश् च पिनद्धश्चापिनद्धवत्
‘சீர்ஷண்ய’ மற்றும் ‘சிரஸ்த்ர’ என்பவை தலைக்காப்பைக் குறிக்கும். அதுபோல் ‘தனுத்ர’, ‘வர்ம’, ‘தம்ஷன’ என்பவை உடற்கவசத்தின் பெயர்கள். கவசம் அணிவதில் ‘ஆமுக்த’ என்பது அணிந்தது, ‘பிரதிமுக்த’ என்பது கழற்றியது, ‘பினத்த’ என்பது கட்டி இறுக்கியது, ‘அபினத்தவத்’ என்பது கட்டாததுபோல் தளர்வாக இருப்பது எனப்படும்.
Verse 12
व्यूहस्तु बलविन्यासश् चक्रञ्चानीकमस्त्रियां एकेभैकरथा त्र्यश्वाः पत्तिः पञ्चपदातिकाः
‘வ்யூஹம்’ என்பது படைகளின் தந்திர அமைப்பு. இராணுவச் சொற்களில் ‘சக்ரம்’ மற்றும் ‘அனீகம்’ ஆகியவை நிலையான அணிவகுப்பு வடிவங்கள். ஒரு அடிப்படை அலகில் ஒரு யானை, ஒரு ரதம், மூன்று குதிரைகள்; மேலும் ‘பத்தி’ என்பது ஐந்து காலாட்கள் கொண்ட குழு.
Verse 13
पत्त्यङ्गैस्त्रिगुणैः सर्वैः क्रमादाख्या यथोत्तरं सेनामुखं गुल्मगणौ वाहिनी पृतना चमूः
இவ்வனைத்துப் படை அமைப்புகளும் ஒவ்வொரு கூறிலும் (பத்தி-அங்கங்களில்) முறையே மூன்றுமடங்காக உயர்கின்றன. அவற்றின் பெயர்கள் வரிசையாக—சேனாமுகம், குல்மம், கணம், வாஹினி, ப்ருதனா, சமூ.
Verse 14
अनीकिनी दशानीकिन्यो ऽक्षोहिण्यो गजादिभिः धनुः कोदण्ड+इष्वासौ कोटिरस्याटनी स्मृता
பத்து ‘அனீகினி’கள் சேர்ந்து, யானைகள் முதலிய படைகளுடன் கூடிய ஒரு ‘அக்ஷௌஹிணி’ ஆகும். அதில் வில்ல்களின் எண்ணிக்கை—கோதண்டம், இஷ்வாசம் உட்பட—ஒரு கோடி எனக் கூறப்படுகிறது; இந்தக் கணக்கீடு ‘ஆடனி’ என்று நினைவில் வைக்கப்படுகிறது.
Verse 15
नस्तकस्तु धनुर्मध्यं मौर्वी ज्या शिञ्जिनी गुणः पृषत्कवाणविशिखा अजिह्मगखगाशुगाः
வில்லின் நடுப்பகுதி ‘நஸ்தக’ எனப்படும். வில் நாண் ‘மௌர்வீ’ அல்லது ‘ஜ்யா’ என்று அழைக்கப்படுகிறது; ஒலி எழுப்பும் நாண் ‘சிஞ்ஜினீ’; நாணுக்கு ‘குண’ என்ற பெயரும் உண்டு. அம்புகள் ‘ப்ருஷத்’, ‘கவாண’, ‘விசிகா’ எனவும்; மேலும் ‘அஜிஹ்ம’, ‘க’, ‘கக’, ‘ஆசுக’ எனவும் கூறப்படுகின்றன.
Verse 16
तूणोपासङ्गतूणीरनिषङ्गा इषुधिर्द्वयोः असिरृष्टिश् च निस्त्रिंशः करवालः कृपालःकृपाणवत्
‘தூண’, ‘உபாசங்க’, ‘தூணீர’, ‘நிஷங்க’—இவை அம்புத்தொட்டி/தூணீரத்தின் (அதன் வகைகளின்) பெயர்கள்; ‘இஷுதி’ என்ற சொல்லும் இரு பொருள்களிலும், அதாவது தூணீரம் மற்றும் அம்பு-தாங்கும் பாத்திரம் என்பதிலும், பயன்படுகிறது. கூராயுதங்களில் ‘அசி’ மற்றும் ‘ருஷ்டி’ (வாள், ஈட்டி), ‘நிஸ்த்ரிஂச’, ‘கரவால’, ‘க்ருபால’, ‘க்ருபாண’—இவை அனைத்தும் வாள்வகை ஆயுதங்களின் பெயர்கள்.
Verse 17
सरुः खड्गस्य सुष्टौ स्यादीली तु करपालिका द्वयोः कुठारः सुधितिः छुरिका चासिपुत्रिका
‘சரு’ என்பது வாளின் பெயர்; ‘ஸுஷ்டி’யும் வாளே. ‘ஈலீ’ என்பது கையில் ஏந்தும் கரபாலிகா—கபாலப் பாத்திரம். இரட்டைப் பொருளில்—‘குார’ என்பது கோடரி; ‘ஸுதிதி’ என்பது கத்தி/குத்துவாள்; மேலும் ‘சுரிகா’ என்பதே ‘ஆசிபுத்ரிகா’ (சிறுகத்தி, “வாளின் மகள்”) எனப்படும்.
Verse 18
प्रासस्तु कुन्तो विज्ञेयः सर्वला तोमरो ऽस्त्रियां वैतालिका बोधकरा मागधा वन्दिनस्तुतौ
‘ப்ராஸ’ என்பது ‘குந்த’ என அறியப்பட வேண்டும். ‘ஸர்வலா’ என்பது ‘தோமர’ என்பதற்கும் பெயர். பெண்பாலில் ‘வைதாலிகா’, ‘போதகரா’, ‘மாகதா’—இவை புகழ்பாடும் பாடகி/சாரணியை குறிக்கும்; ‘வந்தின்’ மற்றும் ‘ஸ்துதி’—இவை புகழுரை (ஸ்தவம்) என்பதற்கான பெயர்கள்.
Verse 19
संशप्तकास्तु समयात्सङ्ग्रामादनिवर्तिनः पताका वैजयन्ती स्यात्केतनं धजमिस्त्रियां
‘ஸம்ஷப்தகர்கள்’ என்பது சபதம் செய்து போர்க்களத்திலிருந்து திரும்பாதவர்கள். ‘பதாகா’ என்பதற்கு ‘வைஜயந்தீ’ என்றும் பெயர்; ‘கேதனம்’ என்பதற்கு ‘த்வஜ’ என்றும் கூறுவர்—இவை இலக்கணப்படி பெண்பால் சொற்கள்.
Verse 20
अहं पूर्वमहं पूर्वमित्यहंपूर्विका स्त्रियां अहमहमिका सास्याद्यो ऽहङ्कारः परस्परम्
“நான் முதலில், நான் முதலில்”—இத்தகைய பழக்கம் பெண் தொடர்பில் ‘அஹம்பூர்விகா’ எனப்படும்; ‘அஹமஹமிகா’ என்பது ஒருவருக்கொருவர் எதிராக ‘நான்-நான்’ என்று போட்டியிடச் செய்யும் பரஸ்பர அகங்காரம்.
Verse 21
शक्तिः पराक्रमः प्राणः शौर्यं स्थानसहोबलं मूर्छा तु कश्मलं मोहो ऽप्यवर्मद्दस्तु पीडनं
சக்தி என்பது உடல் திறன்; பராக்ரமம் என்பது வலிமையான முயற்சி; பிராணன் என்பது உயிர்வாயு; சௌரியம் என்பது வீரத்தன்மை; ஸ்தானம் என்பது நிலைத்த நிலை/ஆசனம்; ஸஹோ என்பது பொறுமை-சகிப்பு; பலம் என்பது உடல்வலம். மூர்ச்சா என்பது மயக்கம்; கஷ்மலம் என்பது துயரமூட்டும் தளர்ச்சி; மோகம் என்பது மயக்கம்/மாயை; அவர்மத்தம் என்பது வலியூட்டும் பீடனம் எனப்படும் துன்பம்.
Verse 22
अभ्यवस्कन्दनन्त्वभ्यासादनं विजयो जयः निर्वासनं संज्ञपनं सारणं प्रतिघातनं
அப்யவஸ்கந்தனம் என்பது திடீர் பாய்ச்சி/தாக்குதல்; அப்யாஸாதனம் என்பது மீண்டும் மீண்டும் அழுத்தி சோர்வடையச் செய்தல்; விஜயம், ஜயம்—வெற்றியின் வகைகள். நிர்வாஸனம் என்பது பகைவரை வெளியே துரத்துதல்; ஸஞ்ஞாபனம் என்பது அடக்கி ஒப்புக்கொள்ளச் செய்தல்; ஸாரணம் என்பது சிதறடித்து ஓடச் செய்தல்; பிரதிகாதனம் என்பது எதிர்தாக்கு/தடுப்பு—இவை யுத்தச் செயல்கள் எனப் பெயரிடப்பட்டவை.
Verse 23
स्यात्पञ्चता कालधर्मो दिष्टान्तः प्रलयो ऽत्ययः विशो भूमिस्पृषो वैश्या वृत्तिर्वर्तनजीवने
‘பஞ்சதா’ என்பது மரணம்—ஐம்பூதங்களாக மாறுதல். ‘காலதர்மம்’ என்பது காலத்தின் விதி. ‘திஷ்டாந்தம்’, ‘ப்ரளயம்’, ‘அத்யயம்’ என்பவை அழிவு/பேரிடருக்கான சொற்கள். ‘விசஹ்’ என்பது வைசியர்கள்; அவர்கள் ‘பூமிஸ்ப்ருஷஹ்’—நிலத்துடன் தொடர்புடைய (விவசாயம் முதலிய) வாழ்வாதாரமுடையோர். ‘வ்ருத்தி’ என்பது தொழில்-வாழ்வாதாரம்.
Verse 24
कृष्यादिवृत्तयो ज्ञेयाः कुसीदं वृद्धिजीविका उद्धरो ऽर्थप्रयोगः स्यात्कणिशं सस्यमञ्जरी
விவசாயம் முதலிய தொழில்கள் அறியத்தக்கவை. ‘குசீதம்’ என்பது வட்டியால் வாழ்வாதாரம் (சூதுவட்டி). ‘உத்தார’ என்பது பொருள்-பயன்பாடு—பணம் முன்பணம்/முதலீடு செய்வது. ‘கணிஷம்’ என்பது தானியப் பயிர்களின் கதிர்/மஞ்சரி.
Verse 25
किंशारुः सस्यशूकं स्यात् स्तम्बो गुत्सस्तृणादिनः धाम्यं व्रीहिः स्तम्बकरिः कडङ्गरो वुपं स्मृतं
‘கிம்ஷாரு’ என்பது பயிரின் முள் போன்ற ‘சூகம்’ உடைய கதிர்/தலை. ‘ஸ்தம்ப’ என்பது புல் முதலியவற்றின் கொத்து. ‘தாம்ய’ என்பது நெல் (வ்ரீஹி) என்பதற்கான பெயர். ‘ஸ்தம்பகரீ’ என்ற சொல்லும் பயன்படுகிறது. ‘கடங்கர’ என்பதற்கு ‘வுப’ என்பது இணைப்பெயராகக் கூறப்படுகிறது.
Verse 26
माषादयः शमीधान्ये शुकधान्ये यवादयः तृणधान्यानि नीवाराः शूर्पं प्रस्फोटनं स्मृतं
மாஷம் முதலிய பருப்புகள் ‘சமீ-தான்யம்’ எனப்படும்; யவம் முதலியவை ‘சுக-தான்யம்’ எனப்படும். நீவார (காட்டு அரிசி) ‘திணை/புல்-தான்யம்’ ஆகக் கருதப்படுகிறது; சூர்ப்பம் (விண்ணோட்டக் கூடை) பாரம்பரியமாக ‘ப்ரஸ்போடனம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.
Verse 27
स्यूतप्रसेवौ कण्डोलपिटौ कटकिनिञ्जकौ समानौ रसवत्यान्तु पाकस्थानमहानसे
‘ஸ்யூத’ மற்றும் ‘ப்ரஸேவ’ ஒரே பொருளுடைய சொற்கள்; அதுபோல் ‘கண்டோல’–‘பிட’, ‘கடகின்’–‘நிஞ்ஜக’ என்பனவும் சமமானவை. சமையல் (ரஸவதீ) சூழலில் சமைக்கும் இடம் ‘பாக-ஸ்தானம்’; பெரிய சமையலறை ‘மஹாநஸ’ எனப்படும்.
Verse 28
पौरोगवस्तदध्यक्षः सूपकारास्तु वल्लवाः आरालिका आन्धसिकाः सूदा औदनिका गुणाः
பௌரோகவன் (நகர ஆளுநருக்குரிய) மேற்பார்வையாளர்; சூபகாரர் (சமையலர்) மற்றும் வல்லவர் (மேய்ப்பர்) ஆகியோரும். ஆராலிகர் (சட்னி/மசாலா செய்பவர்), ஆந்தசிகர் (ரசம்/சாஸ் தயாரிப்பவர்), சூதர் (சமையலறை பணியாளர்), அவ்தனிகர் (சோறு சமைப்பவர்)—இவர்கள் எல்லாம் அமைப்பின் பணிசார் ஊழியர்கள் (குணாஃ) எனக் கூறப்படுகின்றனர்.
Verse 29
क्लीवे ऽम्बरीषं भ्राष्टो ना कर्कर्यालुर्गलन्तिका आलिञ्जरः स्यान्मणिकं सुषवी कृषजीरके
நபுஂசக லிங்கத்தில் ‘அம்பாரீஷ’ எனும் சொல்; ‘ப்ராஷ்ட’ என்பது புல்லிங்கச் சொல். ‘கர்கர்யா’, ‘ஆலு’, ‘கலந்திகா’ ஆகியவை பெயர்கள்; ‘ஆலிஞ்ஜர’ என்பதும் இணைப் பெயர். கருப்பு சீரகத்திற்கு (க்ருஷ-ஜீரக) ‘மணிக’ மற்றும் ‘ஸுஷவீ’ என்ற பெயர்கள் வழங்கப்படுகின்றன.
Verse 30
आरनालस्तु कुल्माषं वाह्लीकं हिङ्गु रामठं निशा हरिद्रा पीता स्त्री खण्डे मत्स्यण्डिफाणिते
‘ஆரநால’ என்பது குல்மாஷ (புளித்த கஞ்சி/புளிப்பூட்டிய பருப்பு தயாரிப்பு) என்பதற்கான மற்றொரு பெயர். ‘வாஹ்லீக’ என்பது ஹிங்கு (பெருங்காயம்); அது ‘ராம’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. ‘நிஷா’ என்பது ஹரித்ரா (மஞ்சள்); இதற்கு ‘பீதா’ மற்றும் ‘ஸ்த்ரீ’ என்ற பெயர்களும் உண்டு. ‘கண்ட’ என்பது மத்ஸ்யண்டீ-பாணித (வெல்லம்/கருப்பட்டி சாறு வகை) என்பதற்கான பெயர்.
Verse 31
कूर्चिका क्षिरविकृतिः स्निग्धं मसृणचिक्कणं पृथुकः स्याच्चिपिटको धाना भ्रष्टयवास्त्रियः
கூர்ச்சிகா என்பது பால் சார்ந்த ஒரு மாற்றுப் தயாரிப்பு; அது ஸ்நிக்தம், மஸ்ருணம், சிக்கணம் (மென்மையும் மினுமினுப்பும் உடையது) எனக் கூறப்படுகிறது. ப்ருதுகம் தட்டையாக்கிய தானியம்; அதுபோல சிபிடகம், தானா, மேலும் மூன்று முறை வறுத்த யவத் துகள்கள் (ப்ரஷ்ட-யவ) என்பனவும் (பெயர்கள்).
Verse 32
जेमनं लेप आहारो माहेयी सौरभी च गौः युगादीनाञ्च बोढारो युग्यप्रसाङ्ग्यशाटकाः
ஜேமனம், லேபம், ஆஹாரம்—இவை சொற்கள்; அதுபோல் மாஹேயீ, ஸௌரபீ என்பவை கோ (கௌ:) வின் பெயர்கள். நுகம் முதலியவற்றைச் சுமப்பவை ‘போடார’ எனப்படும்; மேலும் ‘யுக்ய’, ‘ப்ரஸாங்க்ய’, ‘ஷாடக’ என்பனவும் பிற பெயர்கள்.
Verse 33
चिरसूता वष्कयणी धेनुः स्यान्नवसूतिका सन्धिनी वृषभाक्रान्ता वेहद्गर्भोपघातिनी
பசுவிற்கு இவ்வாறு பெயர்கள்—(1) சிரஸூதா: நீண்ட காலத்திற்கு முன் கன்றிட்டது; (2) வஷ்கயணீ: பால் கறப்பில் குறை/தடை உடையது; (3) நவஸூதிகா: புதிதாகக் கன்றிட்டது; (4) ஸந்தினீ: மீண்டும் கருவுற இணைந்தது/துமதி அல்லது கர்ப்பிணி; (5) வ்ருஷபாக்ராந்தா: காளை ஏறிய/மூடியது; (6) வேஹத்-கர்போபகாதினீ: மலட்டுத்தன்மை உடையது அல்லது கர்ப்பம் சேதமடைந்தது (கருச்சிதைவு).
Verse 34
पण्याजीवो ह्य् आपणिको न्यासश्चोपनिधिः पुमान् विपणो विक्रयः सङ्ख्या सङ्ख्येये ह्य् आदश त्रिषु
வாணிபத்தால் வாழ்பவன் ‘ஆபணிக’ (கடைமான்/வணிகன்) எனப்படுகிறான். ந்யாஸம் மற்றும் உபநிதி—ஒப்படைக்கப்பட்ட நம்பிக்கை வைப்பு, மறைவாக வைக்கப்பட்ட வைப்பு ஆகியவற்றில் (பொறுப்பாளியான) நபருக்கும் பொருந்தும் சொற்கள். வாணிபம் ‘விபண’, விற்பனை ‘விக்ரய’, எண் ‘ஸங்க்யா’; கணிக்கத்தக்கவற்றில் ‘பத்து’க்கு ‘ஆதச’ என்ற பெயர் (மூன்று வச்சனங்களிலும்) உண்டு.
Verse 35
विंशत्याद्याः सदैकत्वे सर्वाः संख्येयसंख्ययोः संख्यार्थे द्विबहुत्वे स्तस्तासु चानवतेः स्त्रियः
‘இருபது’ முதல் தொடங்கும் எண்சொற்கள் எப்போதும் ஒருவச்சனமாகக் கருதப்படுகின்றன. ஆனால் எண்ணின் பொருளில், எண்ணப்படுகின்ற பொருளுடன் தொடர்பாகப் பயன்படுத்தும்போது அவை இருவச்சனம் மற்றும் பன்மை வச்சனத்திலேயே வருகின்றன; மேலும் அவற்றில் ‘தொண்ணூறு’ வரை பெண்பாலாகும்.
Verse 36
पङ्क्तेः शतसहस्रादि क्रमाद्दशगुणोत्तरं मानन्तु लाङ्गुलिप्रस्थैर् गुञ्जाः पञ्चाद्यमाषकः
பங்க்தி எனும் அலகிலிருந்து தொடங்கி எடைமாணங்கள் வரிசையாக பத்துமடங்கு உயர்கின்றன; பின்னர் சதம், ஸஹஸ்ரம் முதலியனவும் முறையே. இம்முறையில் லாங்குலி-ப்ரஸ்த அளவின்படி அளந்த ஐந்து குஞ்ஜா (விதைகள்) சேர்ந்ததே ஆரம்ப மாஷகம் ஆகும்.
Verse 37
ते षोडशाक्षः कर्षो ऽस्त्री पलं कर्षचतुष्टयम् सुवर्णविस्तौ हेम्नो ऽक्षे कुरुविस्तस्तु तत्पले
பதினாறு அக்ஷம் சேர்ந்தால் ஒரு கர்ஷம்; நான்கு கர்ஷம் சேர்ந்தால் ஒரு பலம். ஸுவர்ண-விஸ்த (தங்க எடைமுறை) யில் ஹேமம் அக்ஷ-அளவால் கணிக்கப்படுகிறது; குரு-விஸ்த முறையில் பல-அளவால் கணிக்கப்படுகிறது.
Verse 38
तुला स्त्रियां पलशतं भारः स्याद्विंशतिस्तुलाः कार्षापणः कार्षिकः स्यात् कार्षिके ताम्रिके पणः
துலா (பெண்பால்) என்பது நூறு பலங்களுக்கு சமம்; பாரம் என்பது இருபது துலாக்கள். கார்ஷாபண நாணயம் ‘கார்ஷிக’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது; கார்ஷிக அளவுமுறையில் செம்பு நாணயம் ‘பண’ எனப்படும்.
Verse 39
द्रव्यं वित्तं स्वापतेयं रिक्थमृथक्थं धनं वसु रीतिः स्त्रियामारकूटो न स्त्रियामथ ताम्रकम्
‘த்ரவ்யம்’ என்பதற்குப் பெயர்கள்—வித்தம், ஸ்வாபதேயம் (சொந்தச் செல்வம்), ரிக்தம் (மரபுரிமை), ப்ருதக்தம் (தனிச்சொத்து), தனம், வசு. ‘ரீதி’ பெண்பால்; ‘ஆரகூட’ பெண்பால் அல்ல; ‘தாம்ரக’மும் பெண்பால் அல்ல.
Verse 40
शुल्वमौदुम्बरं लौहे तीक्ष्णं कालांयसायसी क्षारः काचो ऽथ चपलो रसः सूतश् च पारदे
ஷுல்வம் (செம்பு), அவுதும்பர-உலோகம், லௌஹம், தீக்ஷ்ணம் (எஃகு), காலாயசம், ஆயஸீ; மேலும் க்ஷாரம், காசம் (கண்ணாடி); பின்னர் சபல (அப்ரகம்), ரசம் (பாரம்) மற்றும் சூத—இவை அனைத்தும் பாரத (க்விக்சில்வர்) தொடர்பில் கணிக்கப்படுகின்றன.
Verse 41
गरलं माहिषं शृङ्गं त्रपुसीसकपिच्चटं हिण्डीरो ऽब्धिकफः फेणो मधूच्छिष्टन्तु सिक्थकम्
விஷம் ‘கரலம்’ எனப்படும்; எருமையின் கொம்பு ‘மாஹிஷ-ஶ்ருங்கம்’; தகரம் ‘த்ரபு’; ஈயம் ‘ஸீஸகம்’; ‘பிச்சட’ என்பது ஒரு சிறப்பு கனிம/மண்ணியல் பொருள்; கடல் நுரை ‘ஹிண்டீரம்’, அதையே ‘அப்திகபம்’ அல்லது ‘ஃபேணம்’ என்றும் கூறுவர்; தேனின் மீதம் ‘மதூச்சிஷ்டம்’—அதுவே ‘ஸிக்தகம்’ (தேனீ மெழுகு).
Verse 42
रङ्गवङ्गे पिचुस्थूलो कूलटी तु मनःशिला यवक्षारश् च पाक्यः स्यात् त्वक्क्षीरा वंशलोचनाः
தகரமும் ஈயமும் ‘பிச்சு’ (பஞ்சுக் கட்டி) போன்ற தடிமனான துகள்களாக (பிச்சுஸ்தூலம்) எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டும்; ‘கூலடீ’ மற்றும் ‘மனஃஶிலா’ (ரியல்கர்) என்பனவும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. ‘யவக்ஷாரம்’ சுட்டு/பாகம் செய்து தயாரிக்கப்பட வேண்டும். அதுபோல பால் சுரக்கும் பட்டைகள் (த்வக்-க்ஷீரா) மற்றும் ‘வம்ஶலோசனம்’ (மூங்கில் மன்னா) ஆகியனவும் பயன்படும்.
Verse 43
वृषला जधन्यजाः शूद्राश्चाण्डालान्त्याश् चशङ्कराः कारुः शिल्पी संहतैस्तैर् द्वयोः श्रेणिः सजातिभिः
விருஷலர், தாழ்ந்த பிறப்பினர், சூத்ரர், சாண்டாளர், அந்த்யர், மேலும் சங்கர (கலப்பு) குலத்தார்—இவர்களுள் காரு (கைத்தொழிலாளர்) மற்றும் ஶில்பி (கலைஞர்/சிற்பி) ஆகியோரும் அடங்குவர். தம் தம் சமகுலக் குழுக்களுடன் ஒன்றிணைந்து அவர்கள் இரண்டு ‘ஶ்ரேணி’ (தொழிற்சங்கங்கள்) ஆக அமைவார்கள்.
Verse 44
रङ्गाजीवश्चित्रकरस्त्वष्टा तक्षा च वर्धकिः नाडिन्धमः स्वर्णकारो नापितान्तावसायिनः
இவர்களுள் நிறமிடுதலால் வாழ்வோர், ஓவியர், த்வஷ்டா (உலோக வார்ப்பாளர்/உலோகக் கைவினையாளர்), தக்ஷா (தச்சர்) மற்றும் வர்தகி (கட்டிடக் கைவினையாளர்) உள்ளனர்; மேலும் நாடிந்தம (குழாய்/நாளம் செய்வோர்), ஸ்வர்ணகாரர் (தங்கத் தொழிலாளர்), நாபிதர் (முடிவெட்டுநர்) மற்றும் அந்தாவஸாயினர் (தாழ்நிலை நிறைவு/சேவைத் தொழில்கள்) ஆகியோரும் அடங்குவர்.
Verse 45
जावालः स्यादजाजीवो देवाजीवस्तु देवलः जायाजीवस्तु शैलूषा भृतको भृतिभुक्तथा
ஆடுகளை மேய்த்து/வளர்த்து வாழ்வோர் ‘ஜாவால’ எனப்படுவர்; தெய்வசேவை (கோவில் சேவை) மூலம் வாழ்வோர் ‘தேவல’ ஆவர். மனைவியின் வருமானத்தில் வாழ்வோர் ‘ஶைலூஷ’ எனப்படுவர்; கூலியால் வாழ்வோர் ‘ப்ருதக’ (ஊதியப் பணியாளர்) எனக் கூறப்படுவர்.
Verse 46
विवर्णः पामरो नीचः प्राकृतश् च पृथग्जनः विहीनोपसदो जाल्मो भृत्ये दासेरचेटकाः
அத்தகையவன் தாழ்ந்த நிலையுடையவன், பாமரன், நீசன், பிராகிருதன்; சாதாரண மக்கள்; நாகரிகமற்றவன், சங்கதோஷத்தால் ஒதுக்கப்பட்டவன், கீழ்மகன்—பணியாள், அடிமை, சேடகன் என அழைக்கப்படுவான்।
Verse 47
पटुस्तु पेशलो दक्षो मृगयुर्लुब्धकः स्मृतः चाण्डालस्तु दिवाकीर्तिः पुस्तं लेप्यादिकर्मणि
‘படு’, ‘பேசல’, ‘தக்ஷ’ ஆகிய சொற்கள் திறமை/நிபுணத்துவம் என்ற பொருளில் வருகின்றன. வேட்டைக்காரன் ‘ம்ருகயு’ என்றும் ‘லுப்தக’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறான். ‘சாண்டாலன்’ ‘திவாகீர்த்தி’ என்றும் கூறப்படுகிறான். ‘புஸ்தம்’ என்பது பூச்சு/பிளாஸ்டர் போன்ற லேபனப் பணிகளை குறிக்கும்।
Verse 48
पञ्चालिका पुत्रिका स्याद्वर्करस्तरुणः पशुः मञ्जूषा पेटकः पेडा तुल्यसाधारणौ समौ प्रतिमा स्यात् प्रतिकृतिर्वर्गा ब्रह्मादयः स्मृताः
‘பஞ்சாலிகா’ என்பதற்கு ‘புத்ரிகா’ (பொம்மை/சிற்பம்) என்றும் பெயர். ‘வர்கர’ என்பது இளம் விலங்கு. பெட்டி/சந்தூகம் ‘மஞ்சூஷா’, ‘பேடக’, ‘பேடா’ எனப்படும். ‘துல்ய’ மற்றும் ‘சாதாரண’ ஆகியவை ‘சம’ (சமம்) என்பதற்குச் சமச்சொற்கள். ‘பிரதிமா’ ‘பிரதிக்ருதி’ என்றும் கூறப்படும். ‘வர்காஃ’ என்பது பிரம்மா முதலிய தேவர்களின் குழுக்களை குறிக்கும்।
Frequently Asked Questions
It codifies precise technical vocabulary across governance (kingly grades, ministers, judges, treasury roles), Dhanurveda (formations from patti upward, akṣauhiṇī reckoning, armour and weapon synonyms), and economy (trade, coinage, and standardized weights).
By treating correct worldly nomenclature—administration, war-ethics, livelihood, and craft—as dharmic knowledge revealed by Agni, it frames competent action (pravṛtti) as a support for righteous order and thus a preparatory ground for inner discipline leading to mukti.