Adhyaya 292

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे शान्त्यायुर्वेदो नामैकनवत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ द्विनवत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः मन्त्रपरिभाषा अग्निर् उवाच मन्त्रविद्याहरिं वक्ष्ये भुक्तिमुक्तिप्रदं शृणु विंशत्यर्णाधिका मन्त्रा मालामन्त्राः स्मृता द्विज

இவ்வாறு ஆக்னேய மகாபுராணத்தில் ‘சாந்தி-ஆயுர்வேதம்’ எனும் 291ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது 292ஆம் அதிகாரம் ‘மந்திர-பரிபாஷை’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—மந்திரவித்தையின் ‘ஹரி’ தத்துவத்தை நான் விளக்குகிறேன்; கேள், அது போகமும் மோக்ஷமும் அளிப்பது. ஓ இருபிறப்பாளரே, இருபதுக்கு மேற்பட்ட எழுத்துகளுள்ள மந்திரங்கள் ‘மாலா-மந்திரங்கள்’ என நினைக்கப்படுகின்றன.

Verse 2

दशाक्षराधिका मन्त्रास्तदर्वाग्वीजसंज्ञिताः वर्धक्ये सिद्धिदा ह्य् एते मालामन्त्रास्तु यौवेन

பத்து எழுத்துகளுக்கு மேற்பட்ட மந்திரங்கள் ‘மாலா-மந்திரங்கள்’ எனக் கூறப்படுகின்றன; அதற்கு குறைவானவை ‘பீஜ’ என அழைக்கப்படுகின்றன. இவை முதுமையில் சித்தியை அளிக்கும்; மாலா-மந்திரங்கள் இளமையில் பலன் தரும்.

Verse 3

पञ्चाक्षराधिका मन्त्राः सिद्धिदाः सर्वदापरे स्त्रीपुंनपुंसकत्वेन त्रिधाः स्युर्मन्त्रजातयः

ஐந்து எழுத்துகள் அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட எழுத்துகளைக் கொண்ட மந்திரங்கள் எப்போதும் சித்தியை அளிப்பவை எனக் கூறப்படுகின்றன. மேலும் இலக்கணப் பாலின வேறுபாட்டின்படி மந்திர வகைகள் மூன்று—பெண்பால், ஆண்பால், நடுப்பால்.

Verse 4

स्त्रीमन्त्रा वह्निजायन्ता नमोन्ताश् च नपुंसकाः शेषाः पुमांसस्ते शस्ता वक्ष्योच्चाटविषेषु च

பெண்பால் மந்திரங்கள், அக்னி-பீஜம்/அக்னி-நாமத்தால் தொடங்கும் மந்திரங்கள், மேலும் ‘நமः’ என்று முடியும் மந்திரங்கள்—இவை நடுப்பாலாகக் கருதப்படுகின்றன. மீதமுள்ளவை ஆண்பாலாகும். இது விதியாகக் கூறப்படுகிறது; உச்சாடனச் சடங்குகளில் இவற்றின் சிறப்பு பயன்பாட்டை நான் விளக்குவேன்.

Verse 5

क्षुद्रक्रियामयध्वंसे स्त्रियो ऽन्यत्र नपुंसकाः मन्त्रावाग्नेयसौम्याख्यौ ताराद्यन्तार्द्वयोर्जपेत्

சிற்றுச் செயல்களால் உண்டாகும் துன்பங்களின் நாசத்திற்காக பெண்கள்—மற்ற இடங்களில் நடுப்பாலாகக் கருதப்பட்டாலும்—தாரா மந்திரத்தின் முதல் மற்றும் கடைசி எழுத்துகளுக்கிடையில் ‘ஆக்னேய’ மற்றும் ‘சௌம்ய’ எனப்படும் இரு மந்திரங்களையும் வைத்து ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 6

तारान्त्याग्निवियत्प्रायो मन्त्र आग्नेय इष्यते शिष्टः सौम्यः प्रशस्तौ तौ कर्मणोः क्रूरसौम्ययोः

‘தாரா’, ‘அந்த்ய’, ‘அக்னி’, ‘வியத்’ (தொடர்புடைய ஒலிகள்/எழுத்துகள்) அதிகமாக உள்ள மந்திரம் ‘ஆக்னேய’ எனக் கருதப்படுகிறது. மீதமுள்ளவை ‘சௌம்ய’ மந்திரங்கள். இவ்விரண்டும் முறையே கடுமையான (க்ரூர) மற்றும் மென்மையான (சௌம்ய) இருவகைச் செயல்களுக்கு சிறந்தவை எனப் பாராட்டப்படுகின்றன.

Verse 7

बन्धोच्चाटवशेषु चेति ज स्त्रियो नात्रेति ख आग्नेयमन्त्रः सौम्यः स्यात्प्रायशो ऽन्ते नमो ऽन्वितः सौम्यमन्त्रस् तथाग्नेयः फट्कारेणान्ततो युतः

பந்தனம் மற்றும் உச்சாடனம் தொடர்பான விதிகளில் முறையே ‘ஜ’ மற்றும் ‘க’ என்ற எழுத்துக் குறியீடுகள் கூறப்படுகின்றன; மேலும் ‘இங்கே பெண்கள் (அதிகாரிகள்) அல்ல’ என்றும் சொல்லப்படுகிறது. பொதுவாக ஆக்னேய மந்திரம் இறுதியில் ‘நமः’ இணைந்தால் அது சௌம்யமாகிறது; அதுபோல சௌம்ய மந்திரம் இறுதியில் ‘பட்’ இணைந்தால் அது ஆக்னேயமாகிறது.

Verse 8

सुप्तः प्रबुद्धमात्रो वा मन्त्रः सिद्धिं न यच्छति श्वापकालो महावाहो जागरो दक्षिणावहः

தூங்கிக்கொண்டோ அல்லது அரை விழிப்பிலோ இருந்தால் மந்திரம் சித்தியை அளிக்காது. ஓ மகாபாஹோ, ‘ஶ்வாப-காலம்’ உறக்கத்திற்குரியது; விழிப்பு தக்ஷிணாவஹ (தெற்குநடை) உடன் தொடர்புடையது.

Verse 9

आग्नेयस्य मनोः सौम्यमन्त्रस्यैतद्विपर्ययात् प्रबोधकालं जानीयादुभयोरुभयोरहः

ஆக்நேய மனு-மந்திரமும் சௌம்ய மந்திரமும் ஆகியவற்றில் இவ்விதியின் எதிர்முறையைப் பயன்படுத்தி பிரபோத-காலத்தை அறிய வேண்டும்; இரண்டிலும் அதற்குரிய நாளை நிர்ணயிக்க வேண்டும்.

Verse 10

दुष्टर्क्षराशिविद्वेषिवर्णादीन् वर्जयेन्मनून् राज्यलाभोपकाराय प्रारभ्यारिः स्वरः कुरून्

அரசாட்சிப் பயன் பெறுவதற்காக, அசுப நக்ஷத்திரம்/ராசியால் தொடங்கும், மேலும் பகைமை எழுத்தொலிகளால் ஆரம்பிக்கும் மனு-சூத்திரங்களைத் தவிர்க்க வேண்டும். தொடக்கத்திலேயே உச்சரிப்பு-ஸ்வரம் ‘அரி’ (பகை அடக்கும்) இயல்பாக ஒலிக்குமாறு அமைக்க வேண்டும்.

Verse 11

गोपालककुटीं प्रायात् पूर्णामित्युदिता लिपिः नक्षेत्रेक्षक्रमाद्योज्या स्वरान्त्यौ रेवतीयुजौ

‘கோபாலக-குடி’க்கு செல்ல வேண்டும்; இவ்வெழுத்துமுறை ‘பூர்ணா’ என அறிவிக்கப்பட்டது. நக்ஷத்திர வரிசைப்படி இதை அமைக்க வேண்டும். முதல் மற்றும் கடைசி உயிரெழுத்துகளை ரேவதியுடன் இணைக்க வேண்டும்.

Verse 12

वेला गुरुः स्वराः शोणः कर्मणैवेतिभेदिताः लिप्यर्णा वशिषु ज्ञेया षष्ठेशादींश् च योजयेत्

வேளை (காலஅளவு) ‘குரு’ எனப்படும்; உயிரொலிகள் ‘ஶோண’ (சிவப்பு) என்றும், செயல் (கர்ம) படி வேறுபடுத்தப்படுகின்றன. எழுத்தில் உள்ள எழுத்துகளை ‘வஶி’ (சிசிலன்ட் ஒலிகள்) இடத்தில் அறிய வேண்டும்; மேலும் ஷஷ்டேஷாதி விதிகளையும் சேர்க்க வேண்டும்.

Verse 13

लिपौ चतुष्पथस्थायामाख्यवर्णपदान्तराः सिद्धाः साध्या द्वितीयस्थाः सुसिद्धा वैरिणः परे

நான்கு வழிச்சந்தியில் கிடைத்த எழுத்தை வைத்து சகுனம் காணும்போது, எழுத்துகளும் சொற்களுக்கிடையிலான இடைவெளிகளும் இவ்வாறு பொருள் கொள்ளப்பட வேண்டும்—முதல் நிலையில் இருப்பவை ‘சித்த’ (வெற்றி); இரண்டாம் நிலையில் இருப்பவை ‘சாத்ய’ (சாதிக்க வேண்டியது); ‘சு-சித்த’ என்பதும் இரண்டாம் நிலையிலேயே; மேலும் அடுத்த நிலைகளில் ‘வைரி’ (எதிரி) குறிக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 14

सिद्धादीन् कल्पयेदेवं सिद्धात्यन्तगुणैर् अपि सिद्धे सिद्धो जपात् साध्यो जपपूजाहुतादिना

இவ்வாறு ‘சித்த’ முதலிய (வகைகளை) விதிப்படி அமைத்து/பயன்படுத்த வேண்டும்; மந்திர-சித்தியால் உண்டாகும் உச்ச குணங்களாலும். மந்திரம் சித்தியானால் சாதகன் சித்தன் ஆகிறான்; அந்தச் சித்தி ஜபம், பூஜை, ஹோமம் முதலிய அனுஷ்டானங்களால் பெறப்படுகிறது।

Verse 15

सुसिद्धो ध्यानमात्रेण साधकं नाशयेदरिः दुष्टार्णप्रचुरो यः स्यान्मन्त्रः सर्वविनिन्दितः

மந்திரம் மிகச் சு-சித்தமாக இருந்தாலும், எதிரி வெறும் தியானத்தினாலேயே சாதகனை அழிக்க முடியும். மேலும் கெட்ட/அமங்கல எழுத்துகள் நிறைந்த மந்திரம் எல்லோராலும் கண்டிக்கப்படுகிறது.

Verse 16

प्रविश्य विधिवद्दीक्षामभिषेकावसानिकाम् श्रुत्वा तन्त्रं गुरोर् लब्धं साधयेदीप्सितं मनुम्

விதிப்படி தீட்சையில் நுழைந்து—அபிஷேகத்தால் நிறைவடையும் வரை—குருவிடமிருந்து பெற்ற தந்திரத்தை கேட்டு/பெற்று, பின்னர் விரும்பிய மந்திரம் (மனு) யை சாதித்து சித்தி பெற வேண்டும்।

Verse 17

धीरो दक्षः शुचिर्भक्तो जपध्यानादितत्परः सिद्धद्यन्तदलैर् अपीति ज जपपूर्णाहुतादिनेति ख सिद्धस्तपस्वी कुशलस्तन्त्रज्ञः सत्यभाषणः

அவன் நிலைத்தவன், திறமையுள்ளவன், தூயவன், பக்தன்—ஜபம், தியானம் முதலியவற்றில் ஈடுபட்டவன். அவன் சித்தன்: தவசி, நிபுணன், தந்திர-ஞானி, உண்மை பேசுபவன்.

Verse 18

निग्रहानुग्रहे शक्तो गुरुरित्यभिधीयते शान्तो दान्तः पटुश्चीर्णब्रह्मचर्यो हविष्यभुक्

அடக்கமும் (நிக்ரஹம்) அருளும் (அனுக்ரஹம்) இரண்டையும் செய்ய வல்லவன் ‘குரு’ என அழைக்கப்படுகிறான்—அமைதியுடையவன், தமனமுடையவன், திறமையுடையவன், பிரம்மச்சரியத்தை அனுஷ்டித்தவன், ஹவிஸ் (யாக உணவு) உண்ணுபவன்।

Verse 19

कुर्वन्नाचार्यशुश्रूषां सिद्धोत्साही स शिष्यकः स तूपदेश्यः पुत्रश् च विनयी वसुदस् तथा

ஆசாரியரின் சுஷ்ரூஷை (சேவை) செய்து, சாதிக்க வேண்டியதை நிறைவேற்றுவதில் உற்சாகமாக நிலைத்திருப்பவனே உண்மையான சீடன். அவன் உபதேசத்திற்குத் தகுதியானவன்; அதுபோல பணிவானதும் வஸுதன் (செல்வ/உதவி வழங்குபவன்) ஆன மகனும் கற்பிக்கத் தகுதியானவன்।

Verse 20

मन्त्रन्दद्यात् सुसिद्धौ तु सहस्रं देशिकं जपेत् यदृच्छया श्रुतं मन्त्रं छलेनाथ बलेन वा

மந்திரம் நன்கு சித்தி பெற்றபின் மட்டுமே அதை அளிக்க வேண்டும்; சீடன் தேசிகன் (குரு) அதிகாரத்தில் அதை ஆயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும். ஆனால் தற்செயலாக—வஞ்சகத்தால் அல்லது வலுக்கட்டாயத்தால்—கேட்ட மந்திரம் முறையாகப் பெற்றதாகக் கருதப்படாது।

Verse 21

पत्रे स्थितञ्च गाथाञ्च जनयेद्यद्यनर्थकम् मन्त्रं यः साधयेदेकं जपहोमार्चनादिभिः

அர்த்தமற்ற பாடல்கள்/காதைகளை எழுதித் தயாரித்தாலும் அது பயனற்றது; ஆனால் ஜபம், ஹோமம், அர்ச்சனை முதலியவற்றால் ஒரே ஒரு மந்திரத்தையாவது சாதித்தவன் உண்மையில் நோக்கை நிறைவேற்றுகிறான்।

Verse 22

क्रियाभिर्भूरिभिस्तस्य सिध्यन्ते स्वल्पसाधनात् सम्यक्सिद्धैकमन्त्रस्य नासाध्यमिह किञ्चन

முறையாகச் சித்தி பெற்ற ஒரே ஒரு மந்திரம் உள்ளவனுக்கு, சிறிதளவு சாதனையாலேயே பல கிரியைகள் நிறைவேறும்; அத்தகைய சம்யக்-சித்த மந்திரத்திற்கு இவ்வுலகில் எதுவும் அசாத்யமல்ல।

Verse 23

बहुमन्त्रवतः पुंसः का कथा शिव एव सः दशलक्षजपादेक वर्णो मन्त्रः प्रसिध्यति

பல மந்திரங்களை உடைய மனிதனைப் பற்றி மேலும் என்ன கூறுவது? அவன் நிச்சயமாக சிவனே. பத்து இலட்சம் ஜபத்தால் ஒரெழுத்து மந்திரமும் உறுதியாகச் सिद्धி பெற்று புகழ் பெறும்.

Verse 24

वर्णवृद्ध्या जपह्रासस्तेनान्येषां समूहयेत् वीजाद्द्वित्रिगुणान्मन्त्रान्मालामन्त्रे जपक्रिया

மந்திரத்தில் எழுத்துகள் அதிகரித்தால் ஜப எண்ணிக்கையை குறைக்க வேண்டும்; அதே விதியால் மற்ற இணை மந்திரங்களின் எண்ணிக்கையும் விகிதமாகச் சரிசெய்ய வேண்டும். மாலா-மந்திரத்தில் ஜபம், பீஜ-மந்திர ஜபத்தின் இரு அல்லது மூன்று மடங்கு செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 25

सङ्ख्यानुक्तौ शतं साष्टं सहस्रं वा जपादिषु जपाद्दशांशं सर्वत्र साभिशेकं हुतं विदुः

எண்ணிக்கை குறிப்பிட்டிருந்தால், ஜபம் முதலியவற்றில் 108 அல்லது 1000 முறை செய்ய வேண்டும். எல்லா இடங்களிலும் ஹோமம் ஜபத்தின் பத்திலொன்றாகக் கருதப்படுகிறது; அது அபிஷேகத்துடன் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 26

द्रव्यानुक्तौ घृतं होमे जपो ऽशक्तस्य सर्वतः मूलमन्त्राद्दशांशः स्यादङ्गादीनां जपादिकम्

பொருள் குறிப்பிடப்படாவிட்டால் ஹோமத்தில் நெய் பயன்படுத்த வேண்டும். முழு விதியைச் செய்ய இயலாதவர்க்கு எல்லாவிதத்திலும் ஜபமே சிறந்தது. மூலமந்திர ஜபத்தின் பத்திலொன்று அளவு அங்கமந்திரங்களின் ஜபம் முதலியன ஆக வேண்டும்.

Verse 27

जपात्सशक्तिमन्त्रस्य कामदा मन्त्रदेवताः साधकस्य भवेत् तृप्ता ध्यानहोमार्चनादिना

சக்தியுடைய மந்திரத்தை ஜபிப்பதால், விருப்பங்களை அருளும் மந்திர-தேவதைகள் சாதகனிடம் திருப்தியடைகின்றனர்; தியானம், ஹோமம், அர்ச்சனை முதலியவற்றால் அவர்கள் மகிழ்வடைகின்றனர்.

Verse 28

उच्चैर्जपाद्विशिष्टः स्यादुपांशुर्दशभिर्गुणैः जिह्वाजपे शतगुणः सहस्रो मानसः स्मृतः

உச்சரித்து செய்யும் ஜபத்தை விட உபாஂசு (மெதுவாக) ஜபம் பத்துமடங்கு மேன்மை; ஜிஹ்வா-ஜபம் நூறுமடங்கு, மானஸ-ஜபம் ஆயிரமடங்கு பலன் தரும் என ஸ்மிருதி கூறுகிறது।

Verse 29

प्राङ्मुखो ऽवाङ्मुखो वापि मन्त्रकर्म समारभेत् प्रणवाद्याः सर्वमन्त्रा वाग्यतो विहिताशनः

கிழக்கு முகமாகவோ அல்லது வடக்கு முகமாகவோ மந்திரக் கர்மத்தைத் தொடங்க வேண்டும். எல்லா மந்திரங்களும் பிரணவம் ‘ஓம்’ கொண்டு ஆரம்பிக்க வேண்டும்; சாதகர் வாக்கு-கட்டுப்பாட்டுடன் விதிப்படி உணவு ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும்।

Verse 30

आसीनस्तु जपेन्मन्त्रान्देवताचार्यतुल्यदृक् कुटीविविक्ता देशाः स्युर्देवालयनदीह्रदाः

ஆசனத்தில் அமர்ந்து மந்திரங்களை ஜபிக்க வேண்டும்; தேவதையையும் ஆசாரியரையும் சமமான பக்தி-மரியாதை பார்வையுடன் கருத வேண்டும். ஜபத்திற்கு ஏற்ற இடங்கள்: தனிமையான குடில், கோயில்கள், நதிக்கரைகள், ஏரிகள் முதலியவை।

Verse 31

सिद्धौ यवागूपूपैर् वा पयो भक्ष्यं हविष्यकम् मन्त्रस्य देवता तावत् तिथिवारेषु वै जपेत्

மந்திர-சித்திக்காக ஹவிஸாக யவாகூ (அரிசிக் கஞ்சி) மற்றும் பூபம் (அப்பம்/கேக்) அல்லது பாலை உணவாகிய ஹவிஸாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் அந்த மந்திரத்தின் தேவதைக்கு விதிக்கப்பட்ட திதி, வாரங்களில் ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 32

कृष्णाष्टमीचतुर्दश्योर्ग्रहणादौ च साधकः दस्रो यमो ऽनलो धाता शशी रुद्रो गुरुर्दितिः

கிருஷ்ணபட்ச அஷ்டமி, சதுர்தசி நாட்களிலும், கிரகணத்தின் தொடக்கத்திலும் சாதக-யோகம் குறிக்கப்படுகிறது; அதன் பெயர்கள்—தஸ்ர, யம, அனல, தாதா, சசீ, ருத்ர, குரு, திதி।

Verse 33

सर्पाः पितरो ऽथ भगो ऽर्यमा शोतेतरद्युतिः त्वष्टा मरुत इन्द्राग्नी मित्रेन्द्रौ निरृतिर्जलम्

நாகர்கள், பித்ருக்கள்; பின்னர் பகன், அர்யமன்; சோதே மற்றும் தரத்யுதி; த்வஷ்டா; மருதர்கள்; இந்திரன்–அக்னி; மித்ரன்–இந்திரன்; நிர்ருதி; நீர்—இவை தெய்வங்கள் ஆகும்।

Verse 34

विश्वेदेवा हृषीकेशो वायवः सलिलाधिपः अजैकपादहिर्व्रध्नः पूषाश्विन्यादिदेवताः

விஷ்வேதேவர்கள், ஹ்ருஷீகேசன், வாயுக்கள், நீரின் அதிபதி; அஜைகபாதன், அஹிர்புத்ந்யன், பூஷன், அஷ்வின்கள்—இவர்களும் பிற ஆதிதேவர்களும் வழிபடத்தக்கோர்।

Verse 35

अग्निदस्रावुमा निघ्नो नागश् चन्द्रो दिवाकरः मातृदुर्गा दिशामीशः कृष्णो वैवस्वतः शिवः

அக்னி, நாசத்தியர்கள் (அஷ்வின்கள்), வாயு, தடைகளை அழிப்பவன், நாகன், சந்திரன், சூரியன், மாதா-துர்கை, திசைகளின் ஈசன், கிருஷ்ணன், வைவர்ஸ்வதன் (யமன்), சிவன்।

Verse 36

पञ्चदश्याः शशाङ्कस्तु पितरस्तिथिदेवताः हरो दुर्गा गुरुर्विष्णुर्ब्रह्मा लक्ष्मीर्धनेश्वरः

பஞ்சதசி திதியின் அதிஷ்டாத்ரி தெய்வம் சசாங்கன் (சந்திரன்); திதிகளின் தெய்வங்கள் பித்ருக்கள். மேலும் ஹரன் (சிவன்), துர்கை, குரு (பிரஹஸ்பதி), விஷ்ணு, பிரம்மா, லக்ஷ்மி, தனேஸ்வரன் (குபேரன்) ஆகியோரும் உள்ளனர்।

Verse 37

एते सुर्यादिवारेशा लिपिन्यासो ऽथ कथ्यते केशान्तेषु च वृत्तेषु चक्षुषोः श्रवणद्वये

இவர்கள் ஞாயிற்றுக்கிழமை முதலான நாட்களின் அதிஷ்டாதிபதிகள். இப்போது லிபி-ந்யாசம் கூறப்படுகிறது—தலையிற் கேசத்தின் முனைகளில், வட்டமான (கன்ன/காது) பகுதிகளில், இரு கண்களில் மற்றும் இரு காதுகளில் எழுத்துந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 38

नासागण्डौष्ठदन्तानां द्वे द्वे मूर्धस्ययोः क्रमात् वर्णान् पञ्चसुवर्गानां बाहुचरणसन्धिषु

ஐந்து மெய்யெழுத்து-வர்க்கங்களின் ஒலிகள் முறையே மூக்கு, கன்னம், உதடு, பல் ஆகிய இடங்களில் இரண்டிரண்டாக உச்சரிக்கப்பட வேண்டும்; மேலும் தாலு மற்றும் தொண்டையிலும்; கை மற்றும் கால் மூட்டுகளில் அவற்றின் உச்சாரணக் குறியும் கூறப்படுகிறது।

Verse 39

पार्श्वयोः पृष्ठतो नाभौ हृदये च क्रमान्न्यसेत् तरेति ख पञ्चस्वरवर्गाणामिति ख यादींश् च हृदये न्यस्येदेषां स्युः सप्तधातवः

இரு பக்கங்கள், முதுகு, நாபி, இதயம் ஆகிய இடங்களில் முறையே (குறிப்பிட்ட எழுத்துகளை) நியாசம் செய்ய வேண்டும். ஐந்து உயிரெழுத்துக் குழுக்களும் ‘ய’ முதலிய வரிசையும் இதயத்தில் நிறுவப்பட வேண்டும்; இவற்றிலிருந்து ஏழு தாதுக்கள் தோன்றுகின்றன।

Verse 40

त्वगसृङ्मांसकस्नायुमेदोमज्जाशुक्राणि धातवः वसाः पयो वासको लिख्यन्ते चैव लिपीश्वराः

தோல், இரத்தம், மாமிசம், நரம்புத் தந்துக்கள்/நாண்கள், கொழுப்பு, மஜ்ஜை, விந்து—இவையே தாதுக்கள். மேலும் வசா, பயः (பால்), வாசகம் ஆகியனவும் எழுதிப் பதிவிடப்படுகின்றன என்று லிபீஶ்வரர்கள் கூறுகின்றனர்।

Verse 41

श्रीकण्ठो ऽनन्तसूक्ष्मौ च त्रिमूर्तिरमरेश्वरः अग्नीशो भावभूतिश् च तिथीशः स्थानुको हरः

அவரே ஸ்ரீகண்டன்; அவரே அனந்தன் மற்றும் சூக்ஷ்மன். அவரே திரிமூர்த்தி, அமரேஸ்வரன். அவரே அக்னீசன், பாவன், பூதி; அவரே திதீசன், ஸ்தாணு, ஹரன்.

Verse 42

दण्डीशो भौतिकः सद्योजातश्चानुग्रहेश्वरः अक्रूरश् च महासेनः शरण्या देवता अमूः

நினைவுகூர வேண்டிய தெய்வங்கள் இவையே—தண்டீசன், பௌதிகன், சத்யோஜாதன், அனுக்ரஹேஸ்வரன், அக்ரூரன், மகாசேனன்; இவர்கள் அருளும் அடைக்கலமும் அளிப்பவர்கள்.

Verse 43

ततः क्रोधीशत्तण्डौ च पञ्चान्तकशिवोत्तमौ तथैव रुद्रकूर्मौ च त्रिनेत्रौ चतुराननः

அதன்பின் க்ரோதீசன் மற்றும் தண்டு, பஞ்சாந்தகன் மற்றும் சிவோத்தமன்; அதுபோல ருத்ரன் மற்றும் கூர்மன்; மேலும் மும்முகக் கண்களையுடையவன் (திரிநேத்ரன்) மற்றும் நான்முகன் (சதுரானனன்) ஆகியோர் ஆவாஹனம் செய்யப்படுகின்றனர்.

Verse 44

अजेशः शर्मसोनेशौ तथा लाङ्गलिदारुकौ अर्धनारीश्वरश्चोमा कान्तश्चाषाढिदण्डिनौ

அஜேசன், சர்மசோனேசன்; அதுபோல லாங்கலின் மற்றும் தாருகன்; அர்த்தநாரீஸ்வரன்; உமா; காந்தன்; மேலும் ஆஷாடி மற்றும் தண்டின்—இவை சிவனின் திருநாமங்கள்.

Verse 45

अत्रिर्मोनश् च मेषश् च लोहितश् च शिखी तथा छगलण्डद्विरण्डौ द्वौ समहाकालवालिनौ

அத்ரி, மோன, மேஷ, லோஹித, சிகீ; மேலும் இருவர்—சகலண்ட மற்றும் த்விரண்ட—மகாகாலன் மற்றும் வாலின் உடன் சேர்ந்து—இவை இங்கு எண்ணப்பட்ட நாமங்கள்.

Verse 46

भुजङ्गश् च पिनाकी च खड्गीशश् च वकः पुनः श्वेतो भृगुर्लगुडीशाक्षश् च सम्बर्तकः स्मृतः

அவர் புஜங்கன், பினாகி, கட்கீசன் என அழைக்கப்படுகிறார்; மீண்டும் வகன்; மேலும் ஸ்வேதன், ப்ருகு, லகுடீசாக்ஷன்; மற்றும் சம்பர்தகன் என்றும் நினைவுகூரப்படுகிறார்.

Verse 47

रुद्रात्मशक्तान् लिख्यादीन् नमोन्तान् विन्यसेत् क्रमात् अङ्गानि विन्यसेत्सर्वे मन्त्राः साङ्गास्तु सिद्धिदाः

ருத்ர-சாரமுடைய சக்திகளை—லிக்யா முதலியவற்றிலிருந்து ‘நமோ’ என முடிவடையும் வரை—வரிசையாக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் அவற்றை அங்கங்களில் நிறுவ வேண்டும். எல்லா மந்திரங்களும் சாங்கமாக (அங்க-மந்திரங்களுடன்) இருந்தால் சித்தி அளிப்பவை ஆகின்றன.

Verse 48

हृल्लेखाव्योमसपूर्वाण्येतान्यङ्गानि विन्यसेत् हृदादीन्यङ्गमन्त्रान्तैर् यो जपेद्धृदये नमः

ஹ்ருத், லேகா, வ்யோம முதலிய மந்திரங்களால் தொடங்கி இதயம் முதலான அங்கங்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். இதயம் முதலிய அங்கமந்திரங்களை அங்கசூத்திரத்துடன் ஜபிப்பவன், இதயத்தில் ‘நமः’ என்றும் உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 49

स्वाहा शिरस्यथ वषट्शिखायां कवचे च् हूं वौषत् नेत्रे ऽस्त्राय फटस्यात् पञ्चाङ्गं नेत्रवर्जितम्

‘ஸ்வாஹா’ தலை மீது, ‘வஷட்’ சிகை மீது, ‘ஹூம்’ கவசத்தில், ‘வௌஷட்’ கண்களில், ‘பட்’ அஸ்திர-மந்திரத்திற்கு ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு கண்களைத் தவிர்த்து பஞ்சாங்க மந்திரத் தொகுதி நிறுவப்படுகிறது.

Verse 50

निरङ्गस्यात्मना चाङ्गं न्यस्येमान्नियुतं जपेत् क्रमाभ्यां देवीं वागीशीं यथोक्तांस्तु तिलान् हुनेत्

நிரங்க (அங்கமற்ற) ஆத்மாவை ஆதாரமாகக் கொண்டு அங்கந்யாசம் செய்து, இம்மந்திரத்தை ஒரு நியுதம் (பத்தாயிரம் முறை) ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் கூறிய இரு கிரமங்களின்படி வாகீஷி தேவியை வழிபட்டு, முன் சொன்னபடி எள்ளை அக்னியில் ஹோமமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 51

लिपिदेवी साक्षसूत्रकुम्भपुस्तकपद्मधृक् कवित्वादि प्रयच्छेत कर्मादौ सिद्धये न्यसेत् निष्कविर्निर्मलः सर्वे मन्त्राःसिध्यन्ति मातृभिः

லிபி-தேவி ஜபமாலை, யஜ்ஞோபவீதம், கும்பம், புத்தகம், தாமரை ஆகியவற்றைத் தாங்கி, கவித்துவம் முதலியவற்றை அருள்கிறாள். எந்தக் கர்மத்தின் சித்திக்காகவும் தொடக்கத்தில் மாத்ரிகா-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். கவிஞன் அல்லாதவனும் தூய்மையடைகிறான்; மாத்ரிகா மாதாக்களால் எல்லா மந்திரங்களும் சித்தியாகின்றன.