Adhyaya 25

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये अग्निकार्यादिकथनं नाम चतुर्विंशो ऽध्यायः वासुदेवार्चनं कृत्वा इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः अथ पञ्चविंशो ऽध्यायः वासुदेवादिमन्त्रनिरूपणं नारद उवाच वासुदेवादिमन्त्राणां पूजानां लक्षणं वदे वासुदेवः सङ्कर्षणः प्रद्युम्नश्चानिरुद्धकः

இவ்வாறு ஆக்னேய ஆதிமஹாபுராணத்தில் ‘அக்னிகார்யாதி கதனம்’ எனும் இருபத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது இருபத்திஐந்தாம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது—‘வாசுதேவாதி மந்திர நிரூபணம்’. நாரதர் கூறினார்—வாசுதேவாதி மந்திரங்களுடன் தொடர்புடைய பூஜைகளின் இலக்கணங்களைச் சொல்லுங்கள்—வாசுதேவன், சங்கர்ஷணன், பிரத்யும்னன், அனிருத்தன்.

Verse 2

नमो भगवते चादौ अ आ अं अः स्ववीजकाः ओङ्काराद्या नमोन्ताश् च नमो नारायणस्ततः

முதலில் ‘நமோ பகவதே’ என்று கூற வேண்டும். பின்னர் அ, ஆ, அம், அஃ—இவை தத்தம் பீஜாக்ஷரங்கள். ஓங்காரத்தால் தொடங்கி ‘நமோ’ என முடித்து, அதன் பின் ‘நமோ நாராயண’ என்று வணங்க வேண்டும்.

Verse 3

ॐ तत् सत् ब्रह्मणे चैव ॐ नमो विष्णवे नमः ॐ क्षौं ॐ नमो भगवते नरसिंहाय वै नमः

ॐ தத் ஸத்—பிரம்மணே நமः. ॐ நமோ விஷ்ணவே நமः. ॐ க்ஷௌம். ॐ நமோ பகவதே நரசிம்ஹாய வை நமः.

Verse 4

ॐ भूर्नमो भगवते वराहाय नराधिपाः जवारुणहरिद्राभा नीलश्यामललोहिताः

ஓம். பகவான் வராஹருக்கு நமஸ்காரம். அரசர்களே, அவருடைய வடிவங்கள் செம்பருத்தி-சிவப்பு, மஞ்சள்-பொன்னொளி, மேலும் நீலம், கருமை-பச்சைத் தோற்றம், மற்றும் செம்மை நிறங்களாகத் தோன்றுகின்றன.

Verse 5

मेघाग्निमधुपिङ्गाभा वल्लभा नव नायकाः अङ्गानि स्वरवीजानां स्वनामान्तैर् यथाक्रमम्

மேகா, அக்னி, மது, பிங்காபா, வல்லபா—இவை ஒன்பது முதன்மை (வடிவங்கள்). ஸ்வர-பீஜங்களின் ‘அங்கங்கள்’ அவற்றின் பெயர்களின் இறுதி எழுத்துகளால் வரிசையாகக் கூறப்பட வேண்டும்.

Verse 6

हृदयादीनि कल्पेत विभक्तैस्तन्त्रवेदिभिः व्यञ्जनादीनि वीजानि तेषां लक्षणमन्यथा

தந்திரம் அறிந்தோர் எழுத்துகளைச் சரியாகப் பிரித்து ‘ஹ்ருதயம்’ முதலிய (மந்திர அமைப்புகளை) அமைக்க வேண்டும். அவற்றின் பீஜங்கள் மெய்யெழுத்துகளிலிருந்து தொடங்கும்; அவற்றின் இலக்கணங்கள் முன் வகையிலிருந்து வேறுபடும்.

Verse 7

दीर्घस्वरैस्तु भिन्नानि नमोन्तान्तस्थितानि तु अङ्गानि ह्रस्वयुक्तानि उपाङ्गानीति वर्ण्यते

நீண்ட உயிரெழுத்துகளால் வேறுபட்டு ‘நமோ’ முடிவில் அமைந்துள்ளவை ‘அங்கங்கள்’ எனப்படும். குறில் உயிரெழுத்துகளுடன் இணைந்தவை ‘உபாங்கங்கள்’ என்று விளக்கப்படுகின்றன.

Verse 8

विभक्तनामवर्णान्तस्थितानि वीजमुत्तमं दीर्घैर् ह्रस्वैश् च संयुक्तं साङ्गोपाङ्गंस्वरैः क्रमात्

பிரிக்கப்பட்ட பெயர்களின் இறுதி எழுத்துகளில் உள்ள எழுத்துகளால் உத்தம பீஜம் (பீஜாக்ஷரம்) உருவாகிறது. பின்னர் அது நீண்ட-குறில் உயிரெழுத்துகளுடனும், அங்க-உபாங்க ஸ்வர உச்சரிப்புகளுடனும், படிப்படியாக இணைக்கப்படுகிறது.

Verse 9

व्यञ्जनानां क्रमो ह्य् एष हृदयादिप्रकॢप्तये स्ववीजेन स्वनामान्तैर् विभक्तान्यङ्गनामभिः

இதுவே மெய்யெழுத்துகளின் வரிசை; இதயம் முதலான இடங்களில் ந்யாச அமைப்பிற்காக விதிக்கப்பட்டது. ஒவ்வொன்றும் தத்தம் பீஜம், பெயர்முடிவுகள், அங்கப் பெயர்கள் ஆகியவற்றின்படி பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 10

जका इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः स्थितवीजार्थमुत्तममिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः दीर्घस्वरैश् च संयुक्तमङ्गोपाङ्गं स्वरैः क्रमादिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः स्वरवीजेषु नामान्तैर् विभक्तान्यङ्गनामभिरिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः युक्तानि हृदयादीनि द्वादशान्तानि पञ्चतः आरभ्य कल्पयित्वा तु जपेत् सिद्ध्यनुरूपतः

ஐந்துவகைத் தொடர் முதலாக, இதயம் முதலான இடங்களில் இருந்து ‘த்வாதசாந்த’ வரை ந்யாச-நிலைகளை அமைத்து, பின்னர் வேண்டிய சித்திக்கு ஏற்றவாறு ஜபம் செய்ய வேண்டும். (குறியிடப்பட்ட பாடங்களில் பீஜங்கள் உயிரெழுத்துகளுடன் சேர்த்தல், அங்க-உபாங்கப் பெயர்களால் பிரித்தல் கூறப்பட்டுள்ளது.)

Verse 11

हृदयञ्च शिरश्चूडा कवचं नेत्रमस्त्रकं षडङ्गानि तु वीजानां मूलस्य द्वादशाङ्गकं

இதயம், தலை, சூடா/சிகா, கவசம், கண்கள், அஸ்திரம்—இவையே ஆறு அங்கங்கள். இவை பீஜமந்திரங்களுக்கு; மூலமந்திரத்திற்கு பன்னிரண்டு அங்க அமைப்பு உண்டு.

Verse 12

हृच्छिरश् च शिखा वर्म चास्त्रनेत्रान्तयोदरं प्रष्टबाहूरुजानूंश् च जङ्घा पादौ क्रमान्न्यसेत्

வரிசையாக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்—முதலில் இதயம், தலை; பின்னர் சிகா, கவசம்; பின்னர் கண்கள், முனை இடங்கள், வயிற்றில் அஸ்திர மந்திரம்; அதன் பின் முதுகு, கைகள், தொடைகள், முழங்கால்கள், கால்தண்டுகள், பாதங்கள் என படிப்படியாக।

Verse 13

कं टं पं शं वैनतेयः खं ठं फं घंगदामनुः गं डं बं सं पुष्ठिमन्तो घं ढं भं हं श्रियैनमः

“கம் டம் பம் சம்”—வைனதேயன் (கருடன்). “கம்/க்ஹம் தம் ஃபம் ஘ம்”—‘கங்கதா’ மந்திரம். “கம் டம் பம் சம்”—‘புஷ்டிமந்தர்கள்’ (போஷிப்போர்). “஘ம் ஢ம் ஭ம் ஹம்”—ஸ்ரீக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 14

वं शं मं क्षं पाञ्चजन्यं छं तं पंकौस्तुभाय च जं खं वं सुदर्शनाय श्रीवत्साय सं वं दं चंलं

(ந்யாசத்திற்காக) பீஜ எழுத்துகளை நிறுவுக—‘வம் ஷம் மம் க்ஷம்’ பாஞ்சஜன்ய சங்கில்; ‘சம் தம் பம்’ கௌஸ்துப மணியில்; ‘ஜம் கம் வம்’ சுதர்சனச் சக்கரத்தில்; மேலும் ‘சம் வம் தம்’ ஸ்ரீவத்ஸ குறியில்—இவ்வாறு தெய்வச் சின்னங்களில் மந்திரவர்ணங்களைப் பதிய வேண்டும்।

Verse 15

ॐ धं वं वनमालायै महानन्ताय वै नमः निर्वीजपदमन्त्राणां पदैर् अङ्गानि कल्पयेत्

ॐ—‘தம் வம்’—வனமாலைக்கும் மகாநந்தனுக்கும் நமஸ்காரம். பீஜமில்லாத (நிர்வீஜ) பதமந்திரங்களில், அவற்றின் சொற்களாலேயே ந்யாச அங்கங்களை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 16

जात्यन्तैर् नामसंयुक्तेर्हृदयादीनि पञ्चधा प्रणवं हृदयादीनि ततः प्रोक्तानि पञ्चधा

பெயர் விபக்தி-இறுதிகளுடன் (ஜாத்யந்த) இணைந்தால், இதயம் முதலிய ந்யாச இடங்கள் ஐந்து முறைகளில் நிறுவப்பட வேண்டும். அதன் பின் பிரணவம் (ஓம்) கூட இதயம் முதலிய இடங்களில் ஐந்து முறைகளில் ந்யாசமாக விதிக்கப்படுகிறது।

Verse 17

प्रणवं हृदयं पूर्वं परायेति शिरः शिखा नाम्नात्मना तु कवचं अस्त्रं नामान्तकं भवेत्

முதலில் பிரணவம் (ஓம்) இதயமாக நிறுவப்பட வேண்டும். ‘பராய’ என்ற சொல்லை தலை மற்றும் சிகை மீது நிறுவ வேண்டும். தன் பெயருடன் ‘ஆத்மனா’ என்று சொன்னால் கவச மந்திரமாகும்; ‘நமः’ என்று முடிவுறுவது அஸ்திர மந்திரமாகும்।

Verse 18

अ, चिह्नितपुस्तकपाठः श्रीवत्साय च पञ्चममिति ङ, चिह्नितपुस्त्कपाठः श्रीवत्सो वं चं दं ठं लं इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः नमोनन्ताय वै नम इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः नाम्नामुना तु इति ख, ङ, चिह्नितपुस्त्कद्वयपाठः ॐ परास्त्रादिस्वनामात्मा चतुर्थ्यन्तो नमोन्तकः एकव्यूहादिषड्विंशव्यूहात्तस्यात्मनो मनुः

ॐ—‘பராஸ்த்ர’ முதலியவற்றால் தொடங்கும் இறைவனின் சொந்த நாமமே இம்மந்திரத்தின் ஆத்மம்; அதை தத்திவ் (சதுர்த்தி, —ஆய) வேற்றுமையில் வைத்து ‘நமः’ என்று முடிக்க வேண்டும். ஒரே வ்யூஹத்திலிருந்து இருபத்தாறு வ்யூஹங்கள் வரை, அந்தத் தெய்வாத்மாவின் ஒத்த ‘மனு’ (மந்திர வடிவம்) கூறப்பட்டுள்ளது. (குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பிரதிகளில் ‘ஸ்ரீவத்ஸாய…’, ‘நமோ’நந்தாய…’, மேலும் ‘வம் சம் தம் ஠ம் லம்’ போன்ற பாடவேறுபாடுகளும் காணப்படும்.)

Verse 19

कनिष्टादिकराग्रेषु प्रकृतिं देहकेर्चयेत् पराय पुरुषात्मा स्यात् प्रकृत्यात्मा द्विरूपकः

கனிஷ்டிகை முதலான விரல்களின் நுனியிலிருந்து தொடங்கி, உடலில் பிரகிருதியைத் தியானிக்க வேண்டும். பரா நிலையில் ஆத்மா புருஷரூபம்; பிரகிருதியுடன் தொடர்பில் அதே ஆத்மா இருவகை ரூபமுடையதாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 20

ॐ परयाम्न्यात्मने चैव वाय्वर्कौ च द्विरूपकः अग्निं त्रिमूर्तौ विन्यस्य व्यापकं करदेहयोः

“ஓம்” என்று உச்சரித்து பரமாத்மாவைத் தியானிக்க வேண்டும்; பின்னர் வாயு மற்றும் அர்க (சூரியன்) எனும் இருரூப தெய்வத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். ந்யாசத்தால் திரிமூர்த்தியான அக்னியை நிறுவி, கைகளிலும் உடலிலும் அனைத்திலும் பரவிய இருப்பை நிலைநாட்ட வேண்டும்.

Verse 21

वाय्वर्कौ करशाखासु सव्येतरकरद्वये हृदि मूर्तो तनावेष त्रिव्यूहे तुर्यरूपके

வாயு மற்றும் அர்க (சூரியன்) ஆகியவற்றை விரல்களின் கிளைகளில், மேலும் இடது-வலது இரு கைகளிலும் நிறுவ வேண்டும். இதயத்தில், தனாவேஷத்துடன் கூடிய மூர்த்திமான் ஒருவனை, திரிவ்யூஹத்தின் உள்ளே, துர்ய (நான்காம்) ரூபமாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 22

ऋग्वेदं व्यापकं हस्ते अङ्गुलीषु यजुर्न्यसेत् तलद्वयेथर्वरूपं शिरोहृच्चरणान्तकः

கைகளில் அனைத்திலும் பரவிய ரிக்வேதத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; விரல்களில் யஜுர்வேதத்தை நிறுவ வேண்டும். பின்னர் அதர்வவேத ரூபத்தைத் தலை, இதயம் முதல் பாதம் வரை நிறுவி, இறுதி ந்யாசத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 23

आकाशं व्यापकं न्यस्य करे देहे तु पूर्ववत् अङ्गुलीषु च वाय्वादि शिरोहृद्गुह्यपादके

கையில் அனைத்திலும் பரவிய ஆகாசத்தை ந்யாசம் செய்து, உடலிலும் முன்புபோல் நிறுவ வேண்டும். விரல்களில் வாயு முதலிய தத்துவங்களை, மேலும் தலை, இதயம், குஹ்யப் பகுதி மற்றும் பாதங்களில் அவற்றையும் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 24

वायुर्ज्योतिर्जलं पृथ्वी पञ्चव्यूहः समीरितः मनः श्रोत्रन्त्वग्दृग्जिह्वा घ्राणं षड्व्यूह ईरितः

வாயு, ஜோதி (அக்னி), நீர், பூமி—இவை பஞ்சவ்யூஹம் என அறிவிக்கப்பட்டன. மனம், கேள்வி, தோல் (ஸ்பரிசம்), பார்வை, நாக்கு (ருசி), மூக்கு (மணம்)—இவை ஷட்வ்யூஹம் என உரைக்கப்பட்டன.

Verse 25

व्यापकं मानसं न्यस्य ततोङ्गुष्टादितः क्रमात् मूर्धास्यहृद्गुह्यपत्सु कथितः करुणात्मकः

எங்கும் பரவும் மானச மந்திரத்தை ந்யாசம் செய்து, பின்னர் அங்குஷ்டம் முதலாக வரிசையாக—தலை, வாய், இதயம், குஹ்யப் பகுதி, பாதங்கள் ஆகிய இடங்களில்—அவர் கருணை-சுவபாவன் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 26

आदिमूर्तिस्तु सर्वत्र व्यापको जीवसञ्ज्ञितः भूर्भुवः स्वर्महर्जनस्तपः स्त्यञ्च सप्तधा

ஆதி மூர்த்தி உண்மையிலே எங்கும் வியாபித்து ‘ஜீவ’ என அறியப்படுகின்றான். அவன் பூः, புவः, ஸ்வः, மஹः, ஜனः, தபः, ஸத்யம் என ஏழுவகையாக வெளிப்படுகின்றான்.

Verse 27

करे देहे न्यसेदाद्यमङ्गुष्टादिक्रमेण तु तलसंस्थः सप्तमश् च लोकेशो देहके क्रमात्

முதலில் கையில், பின்னர் உடலில்—அங்குஷ்டம் முதலாக வரிசையாக—ஆதி (மந்திரம்) ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். ஏழாவது (மந்திரம்/தேவதை) உள்ளங்கையில் நிறுவப்பட வேண்டும்; அதுபோல உலகநாதனும் உடலில் முறையாக ந்யசிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 28

ॐ परास्त्रादित्यनामात्मा इति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः एवं व्यूहादिषड्विंशं व्यूहात्तस्यात्मनो मनुरिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः अग्निं द्विमूर्तौ इति ख, चिह्नितपुस्त्कपाठः तलस्थः सप्तमश् चैव इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः देहे शिरोललाटास्यहृद्गुह्याङ्ग्रिषु संस्थितः अग्निष्ठोमस्तथोक्थस्तु षोडशी वाजपेयकः

உடலில் அவர் தலை, நெற்றி, வாய், இதயம், குஹ்யப் பகுதி, பாதங்கள் ஆகிய இடங்களில் நிலைபெற்று—அக்னிஷ்டோம, உக்த்ய, ஷோடஷீ, வாஜபேய எனும் வடிவங்களாக உள்ளார். (முன்னுரைகளில் சில கைப்பிரதி வேறுபாடுகள் குறிக்கப்பட்டுள்ளன.)

Verse 29

अतिरात्राप्तोर्यामञ्च यज्ञात्मा सप्तरूपकः धीरहं मनः शब्दश् च स्पर्शरूपरसास्ततः

யஜ்ஞபுருஷனே ஆத்மாவாகக் கொண்ட யஜ்ஞம் ஏழு வடிவமுடையது—அதிராத்திரம், ஆப்தோர்யாமம் (க்ரதுக்கள்); மேலும் நிலைத்த மனம், சப்தம், அதன் பின் ஸ்பரிசம், ரூபம், ரசம்।

Verse 30

गन्धो बुद्धिर्व्यापकं तु करे देहे न्यसेत् क्रमात् न्यसेदन्त्यै च तलयोः के ललाटे मुखे हृदि

‘கந்தம்’, ‘புத்தி’, ‘வ்யாபகம்’ ஆகியவற்றை முறையே கையில், பின்னர் உடலில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். இறுதி (அக்ஷரம்/மந்திரம்) பாதத்தளங்களில், மேலும் சிகை, நெற்றி, முகம், இதயத்தில் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 31

नाभौ गुह्ये च पादे च अष्टव्यूहः पुमान् स्मृतः वीजो बुद्धिरहङ्कारो मनः शब्दो गुणोनिलः

நாபி, குஹ்யம், பாதங்களில் புருஷன் ‘அஷ்டவ்யூஹ’மாகக் கூறப்படுகிறான்—பீஜம், புத்தி, அகங்காரம், மனம், சப்தம், குணம், அனிலம் (பிராணவாயு)।

Verse 32

रूपं रसो नवात्मायं जीव अङ्गुष्ठकद्वये तर्जन्यादिक्रमाच्छेषं यावद्वामप्रदेशिनीं

நவாத்மாவின் ‘ரூபம்’ மற்றும் ‘ரசம்’ ஆகியவற்றை இரு பெருவிரல்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். மீதியவற்றை சுட்டுவிரலிலிருந்து முறையே தொடங்கி இடது சிறுவிரல் வரை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 33

देहे शिरोललाटास्यहृन्नाभिगुह्यजानुषु पादयोश् च दशात्मायं इन्द्रो व्यापी समास्थितः

உடலில்—தலை, நெற்றி, வாய், இதயம், நாபி, குஹ்யம், முழங்கால், பாதங்கள் ஆகிய இடங்களில்—எங்கும் வியாபித்த இந்திரன் தசாத்ம ரூபமாக நிலைகொண்டிருக்கிறான்।

Verse 34

अङ्गुष्ठकद्वये वह्निस्तर्जन्यादौ परेषु च शिरोललाटवक्त्रेषु हृन्नाभिगुह्यजानुषु

இரு பெருவிரல்களில் ‘வஹ்னி’ தத்துவமந்திரத்தை ந்யாசமாக நிறுவ வேண்டும்; மேலும் சுட்டுவிரல் முதலாக மற்ற விரல்களிலும் வரிசையாக நிறுவ வேண்டும். பின்னர் தலை, நெற்றி, முகம், இதயம், நாபி, குஹ்யப் பகுதி மற்றும் முழங்கால்களிலும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 35

पादयोरेकदशात्मा मनः श्रोत्रं त्वगेव च चक्षुर्जिह्वा तथा घ्राणं वाक्पाण्यङ्घ्रिश् च पायुकः

இரு பாதங்களில் (செயலின் ஆதாரமாக) ஆத்மா பதினொன்று வகையாகக் கூறப்படுகிறது—மனம், செவி, தோல், கண், நாக்கு, மூக்கு; மேலும் வாக்கு, கை, பாதம், பாயு (மலவிடும் இந்திரியம்).

Verse 36

उपस्थं मानसो व्यापी श्रोत्रमङ्गुष्ठकद्वये तर्जन्यादिक्रमादष्टौ अतिरिक्तं तलद्वये

உபஸ்தம் (ஜனனேந்திரியம்) மனத்தில் வின்யாசம் செய்ய வேண்டும்; சர்வவ்யாபி தத்துவத்தை செவியில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். இரு பெருவிரல்களில் வைத்து, சுட்டுவிரல் முதலாக வரிசையாக மீதமுள்ள எட்டு விரல்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; மீதமானதை இரு உள்ளங்கைகளிலும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 37

उत्तमाङ्गुलललाटास्यहृन्नाभावथ गुह्यके उरुयुग्मे तथा जङ्घे गुल्फपादेषु च क्रमात्

அதேபோல் வரிசையாக தலை, விரல்கள், நெற்றி, வாய், இதயப் பகுதி, நாபி, குஹ்யஸ்தானம், இரு தொடைகள், கால் மடல்கள், கணுக்கால்கள் மற்றும் பாதங்களில் (ந்யாசம்) அறிய வேண்டும்.

Verse 38

अतिरात्राप्तयामश् च इति ख, चिह्नितपुस्त्कपाठः रसास् तथा इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः न्यसेदन्ते च इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः न्यसेदष्टौ च इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः क्रमात् स्मृत इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाट्ःअः विष्णुर्मधुहरश् चैव त्रिविक्रमकवामनौ श्रीधरोथ हृषीकेशः पद्मनाभस्तथैव च

‘அதிராத்ராப்தயாம’—என்று ஒரு குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதியில் பாடம்; ‘ரஸாஃ ததா’—என்றும்; ‘ந்யஸேத் அந்தே ச’—என்றும்; ‘ந்யஸேத் அஷ்டௌ ச’—என்றும்; ‘க்ரமாத் ஸ்ம்ருத’—என்றும் பாடவேறுபாடுகள் உள்ளன. இப்போது வரிசையாக நாமங்கள்—விஷ்ணு, மதுஹர, திரிவிக்ரம, வாமன, ஸ்ரீதர, ஹ்ருஷீகேஷ, மேலும் பத்மநாப।

Verse 39

दामोदरः केशवश् च नारायणस्ततः परः माधवश्चाथ गोविन्दो विष्णुं वै व्यापकं न्यसेत्

தாமோதரன், கேசவன், பின்னர் நாராயணன்; அதன் பின் மாதவன் மற்றும் கோவிந்தன்—இந்நாமங்களை ந்யாசம் செய்து அனைத்திலும் வியாபிக்கும் விஷ்ணுவை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 40

अङ्गुष्ठादौ तले द्वौ च पादे जानुनि वै कटौ शिरःशिखरकट्याञ्च जानुपादादिषु न्यसेत्

அங்குதம் முதலாக இரு உள்ளங்கைகளில், அதுபோல பாதங்களில், முழங்கால்களில், இடுப்பில்; மேலும் தலை, சிகை, இடுப்புப் பக்கங்களில்—இவ்வாறு முழங்கால், பாதம் முதலிய அங்கங்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 41

द्वादशात्मा पञ्चविंशः षड्विंशव्यूहकस् तथा पुरुषो धीरहङ्कारो मनश्चित्तञ्च शब्दकः

அவர் பன்னிரண்டு-ஆத்மத் தன்மை உடையவர்; இருபத்திஐந்தாம் தத்துவம்; மேலும் இருபத்தாறு-வ்யூஹ அமைப்பாகவும் விளங்குபவர். அவர் புருஷன்—திடமான அகங்காரம், மனம், சித்தம் உடன்—சப்த லக்ஷணத்தால் குறிக்கப்படுபவர்।

Verse 42

तथा स्पर्शो रसो रूपं गन्धः श्रोत्रं त्वचस् तथा चक्षुर्जिह्वा नासिका च वाक्पाण्यङ्घ्रिश् च पायवः

அதேபோல் ஸ்பரிசம், ரசம், ரூபம், கந்தம்; மேலும் (ஞானேந்திரியங்கள்) செவி மற்றும் தோல்; அதுபோல் கண், நாக்கு, மூக்கு; மேலும் (கர்மேந்திரியங்கள்) வாக்கு, கை, பாதம், பாயு.

Verse 43

उपस्थो भूर्जलन्तेजो वायुराकाशमेव च पुरुषं व्यापकं न्यस्य अङ्गुष्ठादौ दश न्यसेत्

உபஸ்தம் உட்பட பூமி, நீர், தீ, காற்று, ஆகாயம்—இவற்றையும், பின்னர் அனைத்திலும் வியாபிக்கும் புருஷனையும் ந்யாசம் செய்து, அங்குதம் முதலாக பத்து ந்யாசங்களை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 44

शेषान् हस्ततले न्यस्य शिरस्यथ ललाटके मुखहृन्नाभिगुह्योरुजान्वङ्घ्रौ करणोद्गतौ

மீதமுள்ள மந்திரப் பகுதிகளை உள்ளங்கைகளில் ந்யாசம் செய்து, பின்னர் தலை மற்றும் நெற்றியில்; முகம், இதயம், நாபி, குஹ்யம், தொடைகள், முழங்கால்கள், பாதங்கள் ஆகியவற்றிலும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்—இது கைகளால் நிகழும் ந்யாசம்.

Verse 45

पादे जान्वोरुपस्थे च हृदये मूर्ध्नि च क्रमात् परश् च पुरुषात्मादौ षड्विंशे पूर्ववत्परं

வரிசையாக பாதங்களில், முழங்கால்களில், தொடை-உபஸ்தப் பகுதியில், இதயத்தில் மற்றும் தலைவில் தத்துவங்களை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் இவற்றிற்கு அப்பாற்பட்ட ‘பர’த்தை புருஷ-ஆத்மா முதலாகத் தியானிக்க வேண்டும்; இருபத்தாறாம் தத்துவத்தில் ‘பர’ ந்யாசம் முன்புபோல செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 46

सञ्चिन्त्य मण्डलैके तु प्रकृतिं पूजयेद्बुधः पूर्वयाम्याप्यसौम्येषु हृदयादीनि पूजयेत्

ஒரே மண்டலத்தை மனத்தில் தியானித்து, ஞானி சாதகர் பிரக்ருதியை வழிபட வேண்டும்; மேலும் கிழக்கு, தெற்கு, மேற்கு, வடக்கு திசைகளில் இதயம் முதலிய உள்ஆசனங்களையும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 47

अस्त्रमग्न्यादिकोणेषु वैनतेयादि पूर्ववत् दिक्पालांश् च विधिस्त्वन्यः त्रिव्यूहेग्निश् च मध्यतः

ஆக்னேய முதலிய மூலைகளில் அஸ்திர-மந்திரங்களை அமைக்க வேண்டும்; வைநதேய முதலிய வரிசை முன்புபோலவே இருக்கட்டும். திக் பாலர்களின் நிறுவல் முறை வேறுபடும்; திரிவ்யூஹத்தில் அக்னியை நடுவில் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 48

पूर्वादिदिग्बलावसोराज्यादिभिरलङ्कृतः कर्णिकायां नाभसश् च मानसः कर्णिकास्थितः

தாமரை-மண்டலத்தின் கர்ணிகையில் அவர் கிழக்கு முதலிய திசைச் சக்திகள், பலம், செல்வம், அரசாட்சி முதலியவற்றால் அலங்கரிக்கப்படுகிறார்; அந்தக் கர்ணிகையிலேயே நாபஸ மற்றும் மானஸ என்ற தேவதைகள் நிலைகொள்கின்றனர்.

Verse 49

अस्त्रमग्न्यादिपत्रेषु इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः दिक्पालांश् च विधिस्तस्य इति ग, घ, चिह्नितपुस्तकपाठः दिक्पालादौ विधिस्तुल्य इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः विश्वरूपं सर्वस्थित्यै यजेद्राज्यजयाय च सर्वव्यूहैः समायुक्तमङ्गैर् अपि च पञ्चभिः

(பாடவேறுபாடுகள்:) ‘அக்னி முதலிய பத்திரங்களில் அஸ்திரம்’—இது க, ங குறியிட்ட கைஎழுத்துப் பிரதிகளின் பாடம்; ‘திக்காப்பாளர்களும்—இதுவே அதன் விதி’—இது க, ஘ குறியிட்ட பிரதிகளின் பாடம்; ‘திக்காப்பாளர் முதலியோர்க்கு விதி ஒன்றே’—இது ங குறியிட்ட பிரதியின் பாடம். அனைத்தின் நிலைபேறிற்கும் அரசவெற்றிக்குமாக, எல்லா வ்யூஹங்களாலும் யுக்தமாய் பஞ்சாங்கங்களாலும் கூடிய விஸ்வரூபனை வழிபட வேண்டும்।

Verse 50

गरुडाद्यैस्तथेन्द्राद्यैः सर्वान् कामानवाप्नुयात् विश्वक्सेनं यजेन्नाम्ना वै वीजं व्योमसंस्थितं

கருடன் முதலியோரும், அதுபோல இந்திரன் முதலியோரும் அருள்பெறச் செய்தால் எல்லா விருப்பங்களும் கிடைக்கும். ‘விஸ்வக்சேனன்’ என்ற நாமத்தால், வ்யோமத்தில் நிலைத்த பீஜமந்திரத்தைத் தியானித்து வழிபட வேண்டும்।