Adhyaya 68
Varaha PuranaAdhyaya 6821 Shlokas

Adhyaya 68: Dharma Across the Four Yugas, the Disruption of Social Conduct, and Ritual Purification from Varṇa-Mixing Transgressions

Cāturyuga-dharma, Varṇācāra-viparyayaḥ, tathā Varṇasaṅkara-śuddhiḥ

Ethical-Discourse (Yuga-Dharma and Social Normativity)

वराहपुराणस्य उपदेशसंवादे (वराहः–पृथिवी) अस्मिन्नध्याये भद्राश्वः अगस्त्यं पृच्छति—चातुर्युगेषु विष्णोः स्वरूपबोधः कथं, वर्णानां ācāra-शुद्धी च के इति। अगस्त्यः युगानुसारं धर्मगत्याः वर्णनं करोति—कृते वैदिककर्म-देवव्यवस्था, कलौ तु तमोवृद्धिः, सामाजिकव्यत्ययः, सत्य-शौचभङ्गश्च। अनन्तरं वर्ण-गोत्र-सम्बन्धभेदैः ‘अगम्या’ (निषिद्धसम्बन्धाः) निर्दिश्यन्ते। अन्ते प्रायश्चित्तानि—विशेषतः प्राणायामः, वेदाध्ययनं च—व्यक्तिसामाजिकसमत्व-स्थापनहेतवः, भूमौ धर्मसन्तुलनरक्षणाय इव प्रतिपाद्यन्ते।

Primary Speakers

VarāhaPṛthivīBhadrāśvaAgastya

Key Concepts

cāturyuga-dharma (yuga-specific norms)kali-yuga doṣa (degeneration in Kali)varṇācāra (conduct by social class)varṇasaṅkara (intermixture and its anxieties)agamyā (prohibited relations)śuddhi (purificatory restoration)prāṇāyāma (breath-discipline as expiation)veda-adhyayana (Vedic study as moral insulation)satya-śauca (truth and purity as civic virtues)

Shlokas in Adhyaya 68

Verse 1

भद्राश्व उवाच । योऽसौ परापरो देवो विष्णुः सर्वगतो मुने । चतुर्युगे त्वसौ कीदृग् विज्ञेयः परमेश्वरः ॥ ६८.१ ॥

भद्राश्व उवाच—हे मुने, योऽसौ परापरो देवो विष्णुः सर्वगतोऽखिलव्यापी, स चतुर्युगे कथं परमेश्वरः विज्ञेयः?

Verse 2

युगे युगे क आचारो वर्णानां भविता मुने । कथं च शुद्धिर्विप्राणामन्यस्त्रीसङ्करैर्मुने ॥ ६८.२ ॥

हे मुने, युगे युगे वर्णानामाचारः कः भविष्यति? तथा अन्यस्त्रीसङ्करसम्बन्धे विप्राणां शुद्धिः कथं विज्ञेया?

Verse 3

अगस्त्य उवाच । कृते युगे मही देवैर्भुज्यते वेदकर्मणा । यजद्भिरसुरैस्त्रेतां तद्वद् देवैश्च सत्तम ॥ ६८.३ ॥

अगस्त्य उवाच—कृते युगे मही देवैर्वेदकर्मणा भुज्यते; त्रेतायां यजद्भिरसुरैस्तद्वद् देवैश्च, हे सत्तम।

Verse 4

द्वापरे सत्त्वराजसी बहुले नृपसत्तम । यावद् धर्मसुतो राजा भविष्यति महामते ॥ ६८.४ ॥

द्वापरे युगे सत्त्वराजसी बहुले, हे नृपसत्तम; यावद् धर्मसुतो राजा भविष्यति, हे महामते।

Verse 5

ततस्तमः प्रभविता कलिरूपो नरेश्वर । तस्मिन्कलौ वर्तमानॆ स्वमार्गाच्छ्यवते द्विजः ॥ ६८.५ ॥

ततः कलिरूपो तमः प्रभवति, हे नरेश्वर; तस्मिन् कलौ वर्तमानॆ द्विजः स्वमार्गाच्छ्यवते।

Verse 6

rAjAno vaishyashUdrAshcha prAyasho hInajAtayaH | bhaviShyanti nRRipashreShTha satyashauchavivarjitAH || 68.6 ||

राजानो वैश्यशूद्राश्च प्रायशो हीनजातयः । भविष्यन्ति नृपश्रेष्ठ सत्यशौचविवर्जिताः ॥

Verse 7

अगम्यागमनं तत्र करिष्यन्ति द्विजातयः । अनृतं च वदिष्यन्ति वेदमर्गबहिष्कृताः । विवाहांश्च करिष्यन्ति सगोत्रानसमांस्तथा ॥ ६८.७ ॥

अगम्यागमनं तत्र करिष्यन्ति द्विजातयः । अनृतं च वदिष्यन्ति वेदमार्गबहिष्कृताः । विवाहांश्च करिष्यन्ति सगोत्रानसमांस्तथा ॥

Verse 8

राजानो ब्राह्मणान् हिंस्युर्वित्तलोभान्विताः शठाः । अन्त्यजा अपि वैश्यत्वं करिष्यन्ति पणॆ रताः । अभिमानिनो भविष्यन्ति शूद्रजातिषु गर्विताः ॥ ६८.८ ॥

राजानो ब्राह्मणान् हिंस्युर्वित्तलोभान्विताः शठाः । अन्त्यजा अपि वैश्यत्वं करिष्यन्ति पणॆ रताः । अभिमानिनो भविष्यन्ति शूद्रजातिषु गर्विताः ॥

Verse 9

सर्वाशिनो भविष्यन्ति ब्राह्मणाः शौचवर्जिताः । सुरा पेयमिति प्राहुः सत्यशौचविवर्जिताः ॥ ६८.९ ॥

सर्वाशिनो भविष्यन्ति ब्राह्मणाः शौचवर्जिताः । सुरा पेयमिति प्राहुः सत्यशौचविवर्जिताः ॥

Verse 10

ततो विनश्यते लोको वर्णधर्मश्च नश्यते ॥ ६८.१० ॥

ततो विनश्यते लोको वर्णधर्मश्च नश्यते ॥

Verse 11

भद्राश्व उवाच । अगम्यागमनं कृत्वा ब्राह्मणः क्षत्रियोऽपि वा । शूद्रोऽपि शुद्ध्यते केन किं वा अगम्यं तु शंस मे ॥ ६८.११ ॥

भद्राश्व उवाच—अगम्यागमनं कृत्वा ब्राह्मणः क्षत्रियोऽपि वा शूद्रोऽपि केन विधिना शुद्ध्यति? किं वा ‘अगम्यं’ इति? तन्मे शंस।

Verse 12

अगस्त्य उवाच । चातुर्गामी भवेद्विप्रस् त्रिगामी क्षत्रियो भवेत् । द्विगामी तु भवेद्वैश्यः शूद्र एकगमः स्मृतः ॥ ६८.१२ ॥

अगस्त्य उवाच—विप्रः चातुर्गामी भवति, क्षत्रियः त्रिगामी भवेत्; वैश्यः द्विगामी, शूद्रः एकगमः स्मृतः।

Verse 13

अगम्यां ब्राह्मणीं प्राहुः क्षत्रियस्य नरेश्वर । क्षत्राणीं चैव वैश्यस्य वैश्यां शूद्रस्य पार्थिव । अधमस्योत्तमा नारी अगम्या मनुरब्रवीत् ॥ ६८.१३ ॥

अगम्यां ब्राह्मणीं प्राहुः क्षत्रियस्य नरेश्वर; क्षत्राणीं चैव वैश्यस्य, वैश्यां शूद्रस्य पार्थिव। अधमस्योत्तमा नारी अगम्या—इति मनुरब्रवीत्।

Verse 14

माता मातृर्‌ऋष्वसा श्वश्रूर्भातृपत्नी च पार्थिव । स्नुषा च दुहिता चैव मित्रपत्नी स्वगोत्रजा ॥ ६८.१४ ॥

माता मातृऋष्वसा श्वश्रूर्भातृपत्नी च पार्थिव; स्नुषा च दुहिता चैव मित्रपत्नी स्वगोत्रजा।

Verse 15

राजजाया आत्मजा चैव अगम्या मुख्यतः स्त्रियः । रजकादिषु चान्याश्च स्त्रियोऽगम्याः प्रकीर्तिताः । अगम्यागमनं चैतत् कृतं पापाय जायते ॥ ६८.१५ ॥

राजजाया आत्मजा चैव अगम्या मुख्यतः स्त्रियः; रजकादिषु चान्याश्च स्त्रियोऽगम्याः प्रकीर्तिताः। अगम्यागमनं चैतत् कृतं पापाय जायते।

Verse 16

वियोनिगमनायाशु ब्राह्मणाय भवत्यलम् । शेषस्य शुद्धिरेषैव प्राणायामशतं भवेत् ॥ ६८.१६ ॥

ब्राह्मणस्य वीयोनिगमनदोषनिवारणाय शीघ्रमेव एतद् अलम्; शेषेषां तु एषैव शुद्धिः—प्राणायामशतं भवेत्।

Verse 17

बहुनाऽपि हि कालेन यत् पापं समुपार्जितम् । वर्णसङ्करसङ्गत्या ब्राह्मणेन नरर्षभ ॥ ६८.१७ ॥

बहुनाऽपि कालेन यत् पापं समुपार्जितं, वर्णसङ्करसङ्गत्या ब्राह्मणेन, नरर्षभ।

Verse 18

दशप्रणवगायत्रीं प्राणायामशतैस्त्रिभिः । मुच्यते ब्रह्महत्यायाः किं पुनः शेषपातकैः ॥ ६८.१८ ॥

दशप्रणवपूर्वां गायत्रीं जपन् त्रिशतं प्राणायामान् कृत्वा ब्रह्महत्यापापात् मुच्यते; किं पुनः शेषपातकैः।

Verse 19

अथवा पररूपं यो वेद ब्राह्मणपुङ्गवः । वेदाध्यायी पापशतैः कृतैरपि न लिप्यते ॥ ६८.१९ ॥

अथवा पररूपं यो वेद, वेदाध्यायी च ब्राह्मणपुङ्गवः, स कृतैरपि पापशतैः न लिप्यते।

Verse 20

स्मरन् विष्णुं पठन् वेदं ददद् दानं यजन् हरिम् । ब्राह्मणः शुद्ध एवास्ते विरुद्धमपि तारयेत् ॥ ६८.२० ॥

विष्णुं स्मरन् वेदं पठन् दानं ददन् हरिं यजन्—एवं ब्राह्मणः शुद्ध एव तिष्ठति; विरुद्धमपि तारयेत्।

Verse 21

एतत् ते सर्वमाख्यातं यत् पृष्टोऽहं त्वया नृप । मन्वादिर्भिर्विस्तरशः कथ्यते येन पार्थिव । समासस्तेन मया कथितं ते नृपोत्तम ॥ ६८.२१ ॥

नृप, त्वया यत् पृष्टोऽहं तत् सर्वम् एतत् ते मया सम्यग् आख्यातम्। पार्थिव, मन्वादिभिः विस्तरेण यत् कथ्यते, तस्य समासः मया ते कथितः, नृपोत्तम॥

Frequently Asked Questions

The text frames ethical order as yuga-contingent: it describes Kali-yuga as marked by diminished satya (truthfulness) and śauca (purity), social role-confusion, and norm violations, then counters this with prescriptive restoratives—definitions of forbidden conduct and expiations (notably prāṇāyāma and Vedic study)—to re-stabilize individual discipline and collective dharma.

The chapter uses the cāturyuga framework (Kṛta, Tretā, Dvāpara, Kali) as its primary chronological marker. No tithi, nakṣatra, lunar month, or seasonal timing is specified for the expiations described.

Although it does not discuss ecology directly, the chapter treats dharma as a systemic order whose collapse in Kali-yuga leads to social instability and ‘lokavināśa’ (worldly deterioration). In the Varāha–Pṛthivī frame, such prescriptions can be read as maintaining terrestrial balance by preserving norms of satya-śauca and regulating conduct that the text associates with societal disorder.

Agastya (a major Vedic–Purāṇic sage) is the principal authority figure delivering instruction, while Bhadrāśva appears as the royal interlocutor. The chapter also invokes Manu as a normative source for defining ‘agamyā’ categories, indicating reliance on dharmaśāstric lineage rather than a dynastic genealogy.