Adhyaya 48
अध्याये प्राभासक्षेत्रे देव्या सह संवादे ईश्वरः शुकरेण (भृगुवंशजेन) प्रतिष्ठापितस्य लिङ्गस्य माहात्म्यं कथयति। तत् पश्चिमदिशि विभूतीश्वरसमीपे स्थितं, दर्शनस्पर्शनाभ्यां पापहरं, भक्तानां कल्मषक्षयकरं च इति प्रतिपाद्यते। शुक्रस्य संजीवनीविद्यालाभः रुद्रप्रसादेन घोरतपसा च स्मार्यते। दैवकार्यसिद्ध्यर्थं शम्भुना स निगीर्णः, तस्योदरान्तरेऽपि तपः कृत्वा महादेवस्य तुष्टिं प्राप्य मुक्तः; एष एव नाम्नः पवित्रत्वस्य च कारणकथा। अनन्तरं विधिः—स्थिरचित्तेन लिङ्गपूजनं, मृ्त्युञ्जयमन्त्रस्य लक्षजपः, पञ्चामृताभिषेकः, सुगन्धिपुष्पपूजा च। फलश्रुतिः—मृत्युभयत्राणं, पापनाशः, इष्टसिद्धिः, ऐश्वर्यादिसिद्धयश्च, सर्वं स्थिरभक्त्यधीनम्।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं शुक्रप्रतिष्ठितम् । सर्वपापहरं देवि विभूतीश्वरपश्चिमे
ईश्वर उवाच—ततः, महादेवि, शुक्रेण प्रतिष्ठितं लिङ्गं गच्छेत्। देवि, तत् सर्वपापहरं विभूतीश्वरस्य पश्चिमदिशि स्थितम्।
Verse 2
नातिदूरे स्थितं तत्र स्वयं शुक्रेण निर्मितम् । यत्र संजीवनीं प्राप्तो विद्यां रुद्रप्रभावतः
तत्र नातिदूरे स्वयं शुक्रेण निर्मितं देवायतनं स्थितम्। यत्र रुद्रप्रभावतः सञ्जीवनीं नाम विद्यां स प्राप।
Verse 3
संतप्य तु महाघोरं तपोवर्षसहस्रकम् । संप्रसाद्य विरूपाक्षं योऽवाप ग्रहतां सुधीः
स महाघोरं तपो वर्षसहस्रकं संतप्य, विरूपाक्षं संप्रसाद्य, सुधीः स ग्रहतां अवाप।
Verse 4
ग्रस्तेन शंभुना येन देवकार्यार्थसिद्धये । तत्रोदरगतेनैव तपस्तप्तं सुदुष्करम्
देवकार्यसिद्धये शंभुना येन ग्रस्तः; तत्रोदरगतेनैव सुदुष्करं तपः तप्तम्।
Verse 5
वर्षाणामयुतं साग्रं तुष्टिं नीतो महेश्वरः । निष्कासितस्ततः शीघ्रं शुक्र मार्गेण शंभुना
वर्षाणामयुतं साग्रं महेश्वरः तुष्टिं नीतः। ततः शंभुना शुक्रमार्गेण स शीघ्रं निष्कासितः।
Verse 6
ततः शुक्रेति नामाभूद्भार्गवस्य महात्मनः । तदाराधयते लिंगं यः कृत्वा निश्चलं मनः
ततः स महात्मा भार्गवः ‘शुक्र’ इति नाम्ना प्रसिद्धोऽभवत्। यः निश्चलं मनः कृत्वा तेन प्रतिष्ठितं लिङ्गं समाराधयति, स तस्यैव सम्यक् आराधनं करोति।
Verse 7
मृत्युंजयं जपेल्लक्षं स समीहितमाप्नुयात्
मृत्युञ्जयं मन्त्रं लक्षवारं जपेत्; स इच्छितं फलम् अवश्यं प्राप्नुयात्।
Verse 8
तं दृष्ट्वा त्वथवा स्पृष्ट्वा जन्मादिमरणान्तकात् । मुच्यते पातकान्मृत्योः प्रसादात्तस्य भामिनि
तं दृष्ट्वा अथवा स्पृष्ट्वा जन्मादिमरणान्तकात्। पातकेभ्यो मृत्योश्च मुच्यते तस्य प्रसादात्, भामिनि॥
Verse 9
मृतसंजीवनार्थं यदैश्वर्यमणिमादिकम् । प्राप्नुयान्नात्र संदेहो यस्य भक्तिः सुनिश्चला
मृतसंजीवनार्थं यद् ऐश्वर्यम् अणिमादिकं प्राप्नुयात्—नात्र संशयः। यस्य भक्तिः सुनिश्चला, स तत् सर्वं लभते।
Verse 10
पंचामृतेन संस्नाप्य देवं शुकप्रतिष्ठितम् । सुगन्धपुष्पैः संपूज्य शौक्रीं पीडां स नाप्नुयात्
पञ्चामृतेन संस्नाप्य देवं शुकप्रतिष्ठितम्। सुगन्धपुष्पैः संपूज्य शौक्रीं पीडां स नाप्नुयात्॥
Verse 11
इति सर्वं समासेन माहात्म्यं शुक्रदैवतम् । कथितं तव सुश्रोणि श्रुतं पापभयापहम्
इति हे सुश्रोणि, शुक्रदैवतस्य सर्वं माहात्म्यं समासेन तव कथितम्; एतत् श्रवणमात्रेण पापं भयञ्च नश्यति।
Verse 48
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शुक्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टचत्वारिंशोध्यायः
इति श्रीस्कान्दे महापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘शुक्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनम्’ नामाष्टचत्वारिंशोऽध्यायः समाप्तः।