Adhyaya 263
अध्यायेऽस्मिन् ईश्वरः देवीं प्रति प्राभासक्षेत्रे स्थितस्य छायालिङ्गस्य माहात्म्यं संक्षेपेण निरूपयति। न्यङ्कुमती-तीर्थस्य उत्तरदिशि तद् लिङ्गं स्थितमिति दिग्दर्शनपूर्वकं स्थाननिर्देशः कृतः, येन पवित्रता भूगोलस्य मध्ये प्रतिष्ठाप्यते। ततः तस्य दर्शनस्य महत्फलप्रदत्वं, अद्भुतप्रभावत्वं च प्रतिपाद्यते। यः भक्त्या छायालिङ्गं पश्यति स पापैः प्रमुच्यते इति शुद्धिकथनं कथ्यते; परं महापापिनः तद् लिङ्गं न पश्यन्तीति, दर्शनं कर्म-योग्यता-नैतिकाधिकारैः सह संबध्यते। अन्ते प्राभासखण्डे प्राभासक्षेत्रमाहात्म्ये छायालिङ्गमाहात्म्यवर्णनमिति कोलोफोनेन अध्यायस्थानं निर्दिश्यते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि च्छायालिंगमिति स्मृतम् । उत्तरे न्यंकुमत्याश्च बह्वाश्चर्यं महत्फलम्
ईश्वर उवाच—ततो गच्छेन्महादेवि छायालिङ्गमिति स्मृतम्। उत्तरे न्यङ्कुमत्याश्च बह्वाश्चर्यं महत्फलम्॥
Verse 2
तं दृष्ट्वा मानवो देवि मुच्यते पंचपातकैः । सार्द्धद्वादशहस्तं तु योजनत्रितयेन तु । न पश्यंति महादेवि पापिष्ठा ये तु मानवाः
तं दृष्ट्वा मानवो देवि मुच्यते पञ्चपातकैः। सार्द्धद्वादशहस्तं तु योजनत्रितयेन तु। न पश्यन्ति महादेवि पापिष्ठा ये तु मानवाः॥
Verse 263
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये छायालिंग माहात्म्यवर्णनंनाम त्रिषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कान्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां, सप्तमे प्रभासखण्डे, प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये, “छायालिङ्गमाहात्म्यवर्णनम्” इति नाम त्रिषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः।