Adhyaya 231

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि यत्र जांबवती नदी । पुरा जांबवतीनाम विष्णोर्या महिषीप्रिया । अपृच्छदर्जुनं साध्वी वद वार्तां कुरू द्वह

ईश्वर उवाच—ततो, महादेवि, यत्र जाम्बवती नदी प्रवहति तत्र गच्छेत्। पुरा जाम्बवतीनाम साध्वी विष्णोर्महिषीप्रिया अर्जुनं पप्रच्छ—‘वार्तां वद, कुरु द्वह’ इति।

Verse 2

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा अर्जुनो निश्वसन्मुहुः । वाष्पगद्गदया वाचा इदं वचनमब्रवीत्

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा अर्जुनो मुहुः निश्वसन्; वाष्पगद्गदया वाचा इदं वचनमब्रवीत्।

Verse 3

बलदेवस्य वीरस्य सात्यकेश्च महात्मनः

बलदेवस्य वीरस्य तथा सात्यकेश्च महात्मनः (वृत्तान्तं) कथयामास।

Verse 4

अन्येषां यदुवीराणां पापकर्मातिनिर्घृणः । जिजीविषुरिह प्राप्तो वासुदेवनिराकृतः

अन्येषां यदुवीराणां पापकर्मणामतिनिर्घृणानां वृत्तान्तं चोवाच। अहं तु जिजीविषुः सन् इहागतः, वासुदेवेन निराकृत इव।

Verse 5

सा श्रुत्वा भर्तृनिधनमर्जुनाच्च महासती । गंगातीरे समुत्पाद्य पावकं पावकप्रभा । समुत्सृज्य महाकायं नदीभूत्वा विनिर्ययौ

अर्जुनात् भर्तृनिधनं श्रुत्वा सा महासती पावकप्रभा गङ्गातीरे पावकं समुत्पाद्य। महाकायं समुत्सृज्य नदीभूत्वा विनिर्ययौ।

Verse 6

सा गृहीत्वा सती भर्तुर्भस्म सर्वं चितेस्तथा । प्रविष्टा सागरं देवि तदा जांबवती शुभा

सा सती भर्तुः सर्वं भस्म चितेस्तथा गृहीत्वा, देवि, तदा शुभा जाम्बवती सागरं प्रविष्टा।

Verse 7

या नारी तत्र देवेशि भक्त्या स्नानं समाचरेत् । तदन्वयेपि काचित्स्त्री न वैधव्यमवाप्नुयात्

या नारी, देवेशि, तत्र भक्त्या स्नानं समाचरेत्, तदन्वयेऽपि काचित् स्त्री न वैधव्यमवाप्नुयात्।

Verse 8

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नानं समाचरेत् । नरो वा यदि वा नारी प्राप्नोति परमां गतिम्

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नानं समाचरेत्; नरो वा यदि वा नारी परमां गतिं प्राप्नोति।

Verse 9

परित्यक्ता वयं भद्रे यादवैः सुमहात्मभिः

भद्रे, वयं सुमहात्मभिः यादवैः परित्यक्ताः स्मः।