Adhyaya 162
अध्यायः १६२ शिवेन देव्यै उपदिश्यते। प्रभासक्षेत्रस्य पवित्रमण्डले अष्टकुलेश्वरलिङ्गस्य स्थानं निर्दिश्यते—कस्माचित् निर्दिष्टात् बिन्दोः दक्षिणतः, लक्ष्मणेशस्य च पूर्वतः इति। ततः अस्य क्षेत्रस्य तत्त्वं कथ्यते—एतत् सर्वपापप्रशमनं, घोरव्याधि-पीडानां च नाशकं, विशेषतः ‘महाविष’ इति भीषणापद्रूपस्य दोषस्य शमनकर्तृ च। सिद्धगन्धर्वादयः अतिमानुषाः अपि अत्र पूजां कुर्वन्तीति श्रुत्या देवालयस्य माहात्म्यं प्रतिष्ठाप्यते, तथा वाञ्छितार्थप्रदत्वं प्रतिपाद्यते। कृष्णाष्टम्यां विधानेन पूजनं कर्तव्यमिति विशेषव्रतविधानं दत्तम्। फलश्रुतौ महापातकविमोचनं, नागलोके मानप्राप्तिः च उक्ता—अस्य व्रतस्य क्षेत्रस्य च परलोकफलविशेषं सूचयति।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्माद्दक्षिणतः स्थितम् । लक्ष्मणेशाच्च पूर्वस्मिंल्लिंगमष्टकुलेश्वरम्
ईश्वर उवाच—ततो गच्छेन्महादेवि तस्माद्दक्षिणतः स्थितम्। लक्ष्मणेशाच्च पूर्वस्मिन् लिङ्गमष्टकुलेश्वरम्॥
Verse 2
सर्वपापप्रशमनं महाविषप्रणाशनम् । पूजितं सिद्धगन्धर्वैर्वाञ्छितार्थप्रदायकम्
सर्वपापप्रशमनं महाविषप्रणाशनम्। पूजितं सिद्धगन्धर्वैर्वाञ्छितार्थप्रदायकम्॥
Verse 3
यस्तं पूजयते मर्त्यः कृष्णाष्टम्यां विधानतः । स मुक्तः पातकैर्घोरैर्नागलोके महीयते
यस्तं पूजयते मर्त्यः कृष्णाष्टम्यां विधानतः। स मुक्तः पातकैर्घोरैर्नागलोके महीयते॥
Verse 162
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽष्टकुलेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विषष्ट्युत्तर शततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कान्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘अष्टकुलेश्वरमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम द्विषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः।