
अध्याये प्रारम्भे मार्कण्डेयः प्रह्लादं विद्वांसं विनीतं वैष्णवाचार्यं च वर्णयति। केचन मुनयः तं समुपगम्य अल्पप्रयासेन परमपदप्राप्तये संक्षिप्तोपदेशं याचन्ति। प्रह्लादः “गुह्यादपि गुह्यं” पुराणसारं निवेदयति, यत् लौकिककल्याणं मोक्षं च ददाति। अनन्तरं स्कन्दः (षण्मुखः) ईश्वरं दुःखनिवारणं मोक्षोपायं च पृच्छति। ईश्वरः हरिजागरणस्य, विशेषतः द्वादश्यां वैष्णवव्रते, विधानं प्रतिपादयति—रात्रौ वैष्णवशास्त्रपाठः, कीर्तनं, देवदर्शनं, गीता-नामसहस्रादिपाठः, दीप-धूप-नैवेद्य-तुलसीसमर्पणैः पूजनं च। अस्य फलश्रुतिः पुनःपुनः कथ्यते—सञ्चितपापक्षयः शीघ्रः, महायज्ञदानादिभ्यः समत्वं वा श्रेष्ठत्वं, कुलपितृणां हितं, निष्ठावतां पुनर्जन्मनिरोधः। जनार्दनभक्तानां जागरणपालनं प्रशस्यते, तदुपेक्षा-वैरभावौ निन्द्ये इति धर्मसीमा अपि दर्श्यते।
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । प्रह्लादं सर्वधर्मज्ञं वेदशास्त्रार्थपारगम् । वैष्णवागमतत्त्वज्ञं भगवद्भक्तितत्परम्
श्रीमार्कण्डेय उवाच—प्रह्लादं सर्वधर्मज्ञं वेदशास्त्रार्थपारगं वैष्णवागमतत्त्वज्ञं भगवद्भक्तितत्परं (वक्ष्यामि)।
Verse 2
सुखासीनं महाप्राज्ञमृषयो द्रष्टुमागताः । सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञाः स्वधर्मप्रतिपालकाः
सुखासीनं महाप्राज्ञं द्रष्टुं मुनयोऽभ्यगमन्। सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञाः स्वधर्मप्रतिपालकाः॥
Verse 3
ऋषय ऊचुः । विना ज्ञानाद्विना ध्यानाद्विना चेन्द्रियनिग्रहात् । अनायासेन येनैतत्प्राप्यते परमं पदम्
ऋषय ऊचुः—विना ज्ञानाद्विना ध्यानाद्विना चेन्द्रियनिग्रहात्। अनायासेन केनैतत् प्राप्यते परमं पदम्॥
Verse 4
संक्षेपात्कथय स्नेहाद्दृष्टादृष्टफलोदयम् । धर्मान्मनुजशार्दूल ब्रूहि सर्वानशेषतः
स्नेहात् संक्षेपतः कथय दृष्टादृष्टफलोदयम्। धर्मान् मनुजशार्दूल ब्रूहि सर्वानशेषतः॥
Verse 5
इत्युक्तोऽसौ महाभागो नारायणपरायणः । कथयामास संक्षेपात्सर्वलोकहितोद्यतः
इत्युक्तोऽसौ महाभागो नारायणपरायणः। संक्षेपात् कथयामास सर्वलोकहितोद्यतः॥
Verse 6
श्रीप्रह्लाद उवाच । श्रूयतामभिधास्यामि गुह्याद्गुह्यतरं महत् । यस्य संश्रवणादेव सर्वपापक्षयो भवेत्
श्रीप्रह्लाद उवाच—श्रूयताम्; अहं गुह्यादपि गुह्यतरं महद् रहस्यं निवेदयिष्यामि, यस्य केवलश्रवणेनैव सर्वपापक्षयो भवति।
Verse 7
अष्टादशपुराणानां सारात्सारतरं च यत् । तदहं कथयिष्यामि भुक्तिमुक्तिफलप्रदम्
अष्टादशपुराणानां सारात् सारतरं यत्, तदहं कथयिष्यामि—भुक्तिमुक्तिफलप्रदम्।
Verse 8
सुखासीनं महादेवं जगतः कारणं परम् । पप्रच्छ षण्मुखो भक्त्या सर्वलोकहितोद्यतः
सुखासीनं महादेवं जगतः परमकारणम्। षण्मुखो भक्त्या सर्वलोकहितोद्यतः पप्रच्छ।
Verse 9
स्कन्द उवाच । भगवन्सर्वलोकानां दुःखसंसारभेषजम् । कथयस्व प्रसादेन सुखोपायं विमुक्तये
स्कन्द उवाच—भगवन्, सर्वलोकानां दुःखसंसारभेषजं प्रसादेन कथय; विमुक्तये सुखोपायं ब्रूहि।
Verse 10
ईश्वर उवाच । चतुर्विधं तु यत्पापं कोटिजन्मार्जितं कलौ । जागरे वैष्णवं शास्त्रं वाचयित्वा व्यपोहति
ईश्वर उवाच—कलौ कोटिजन्मार्जितं चतुर्विधं यत्पापं, जागरे वैष्णवं शास्त्रं वाचयित्वा व्यपोहति।
Verse 11
वैष्णवस्य तु शास्त्रस्य यो वक्ता जागरे हरेः । मद्भक्तं तं विजानीयाद्विपन्नस्त्वन्यथा भवेत्
वैष्णवशास्त्रस्य यो वक्ता हरिजागरणकाले भवति, तं मम भक्तं विजानीयात्; अन्यथा स विपत्तिमापद्यते।
Verse 12
हरिजागरणं कार्यं मद्भक्तेन विजानता । अन्यथा पापिनो ज्ञेया ये द्विषन्ति जनार्द्दनम्
मद्भक्तेन विवेकिना हरिजागरणं नित्यमवश्यं कर्तव्यम्; अन्यथा जनार्दनद्वेषिणः पापिन इति ज्ञेयाः।
Verse 13
जागरं ये च कुर्वंति गायंति हरिवासरे । अग्निष्टोमफलं तेषां निमिषार्द्धेन षण्मुख
षण्मुख, ये हरिवासरे जागरं कुर्वन्ति गायन्ति च, तेषां निमिषार्धेनैव अग्निष्टोमयज्ञफलं भवति।
Verse 14
जागरे पश्यतां विष्णोर्मुखं रात्रौ मुहुर्मुहुः । येषां हृष्यंति रोमाणि रात्रौ जागरणे हरेः । कुलानि दिवि तावंति वसंति हरिसन्निधौ
हरिजागरे रात्रौ विष्णोर्मुखं मुहुर्मुहुः पश्यन्ति ये, येषां च रोमाञ्चो जायते, तेषां कुलानि दिवि यावन्ति वसन्ति च हरिसन्निधौ।
Verse 15
यमस्य पथि निर्मुक्ता जनाः पापशतैर्वृताः । गीतशास्त्रविनोदेन द्वादशीजागरान्विताः
यमपथात् विमुक्ता भवन्ति पापशतैर्वृताः अपि जनाः, ये द्वादशीजागरयुक्ताः गीतशास्त्रविनोदेन रमन्ते।
Verse 16
सुप्रभाता निशा तेषां धन्याः सुकृतिनो नराः । प्राणात्ययेन मुह्यंति यैः कृतं जागरं हरेः
सुप्रभाता सा निशा तेषां; धन्याः सुकृतिनो नराः। ये हरेर्जागरं कृतवन्तः, ते प्राणान्ते न मुह्यन्ति॥
Verse 17
पुत्रिणस्ते नरा लोके धनिनः ख्यातपौरुषाः । येषां वंशोद्भवाः पुत्राः कुर्वंति हरिजागरम्
पुत्रिणस्ते नरा लोके धनिनः ख्यातपौरुषाः। येषां वंशोद्भवाः पुत्राः कुर्वन्ति हरिजागरम्॥
Verse 18
इष्टं मखैः कृतं दानं दत्तं पिंडं गयाशिरे । स्नातं नित्यं प्रयागे तु यैः कृतं जागरं हरेः
यैः कृतं जागरं हरेः, तेषामिष्टं मखैः कृतम्। दानं कृतं, गयाशिरे पिण्डो दत्तः, प्रयागे नित्यस्नानं च कृतम्॥
Verse 19
दयिता विष्णुभक्ताश्च नित्यं मम षडानन । कुर्वंति वासरं विष्णोर्यस्माज्जागरणं हितम्
षडानन, ये विष्णुभक्ताः मम दयिताः, ते नित्यं विष्णोर्वासरं पालयन्ति; यतो जागरणं हितकरम्॥
Verse 20
श्रुत्वा हर्षं न चाप्नोति जागरं न करोति यः । प्रकटीकरोति तन्नूनं जनन्या दुर्विचेष्टितम्
श्रुत्वापि यो न हर्षं प्राप्नोति, जागरं न करोति च। स नूनं जनन्या दुर्विचेष्टितं प्रकटीकरोति॥
Verse 21
संप्राप्य वासरं विष्णोर्न येषां जागरो हरेः । व्यर्थं गतं च तत्पुण्यं तेषां वर्षशतोद्भवम्
विष्णोः पावनं वासरं संप्राप्य ये हरेर्जागरं न कुर्वन्ति, तेषां वर्षशतोद्भवं पुण्यं व्यर्थं गच्छति।
Verse 22
पुत्रो वा पुत्रपुत्रो वा दौहित्रो दुहिताऽपि वा । करिष्यति कुलेऽस्माकं कलौ जागरणं हरेः
पुत्रो वा पुत्रपुत्रो वा दौहित्रो दुहिताऽपि वा—कलौ यः कश्चिदस्माकं कुले हरेर्जागरणं करिष्यति, स कुलं धन्यं भविष्यति।
Verse 23
पात्यमानाः प्रजल्पंति पितरो यमकिंकरैः । मुक्तिर्भविष्यत्यस्माकं नरकाज्जागरे कृते
यमकिंकरैः पात्यमानाः पितरो प्रजल्पन्ति—‘जागरे कृतेऽस्माकं नरकान्मुक्तिर्भविष्यति’ इति।
Verse 24
नान्यथा जायतेऽस्माकं मुक्तिर्यज्ञशतैरपि । विना जागरणेनैव नरलोकात्कथंचन । तस्माज्जागरणं कार्यं पितॄणां हितमिच्छता
नान्यथा जायतेऽस्माकं मुक्तिर्यज्ञशतैरपि; जागरणं विना नरलोकात्कथंचन न निष्क्रमः। तस्मात्पितॄणां हितमिच्छता जागरणं कार्यमेव।
Verse 25
भक्तिर्भागवतानां च गोविंदस्यापि कीर्तनम् । न देहग्रहणं तस्मात्पुनर्लोके भविष्यति
भागवतानां भक्तिर्भवति, गोविन्दस्य कीर्तनं च; तस्मात्तेषां पुनर्लोके देहग्रहणं न भविष्यति।
Verse 26
जागरं कुरुते यश्च संगमे विजयादिने । पुनर्द्देहप्रजननं दग्धं तेनाऽत्मना स्वयम्
यः संगमे विजयादिने जागरं करोति, तेनैवात्मना स्वयम् अस्य पुनर्देहप्रजननं दग्धं भवति।
Verse 27
त्रिस्पृशा वासरं येन कृतं जागरणान्वितम् । केशवस्य शरीरे तु स लीनो नात्र संशयः
येन त्रिस्पृशावासरं जागरणान्वितं कृतं, स केशवस्य शरीरे लीनो भवति—नात्र संशयः।
Verse 28
उन्मीलिनी कृता येन रात्रौ जागरणान्विता । प्रभवंति न पापानि स्थूलसूक्ष्माणि तस्य तु
येन रात्रौ जागरणान्विता उन्मीलिनी कृता, तस्य स्थूलसूक्ष्माणि पापानि न प्रभवन्ति।
Verse 29
सतालवाद्यसंयुक्तं संगीतं जागरं हरेः । यः कारयति देवस्य द्वादश्यां दानसंयुतम्
यः द्वादश्यां दानसंयुतः सतालवाद्यसंयुक्तं हरेर्जागरं संगीतं देवस्य कारयति।
Verse 30
तस्य पुण्यं प्रवक्ष्यामि महाभागवतस्य हि । तिलप्रस्थहस्रं तु सहिरण्यं द्विजातये । दत्त्वा यत्फलमाप्नोति ह्ययने रविसंक्रमे
तस्य महाभागवतस्य पुण्यं प्रवक्ष्यामि; अयने रविसंक्रमे च द्विजातये सहिरण्यं तिलप्रस्थहस्रं दत्त्वा यत्फलमाप्नोति, तत्फलमस्य भवति।
Verse 31
हेमभारशतं नित्यं सवत्सं कपिलायुतम् । प्रेक्षणीयप्रदानेन तत्फलं प्राप्नुयात्कलौ
कलियुगे प्रेक्षणीयदानं कृत्वा नरः, नित्यं सवत्सानां कपिलानां सहस्रदानस्य च हेमभारशतदानस्य च यत्फलं, तत्समं फलं प्राप्नुयात्।
Verse 32
यः पुनर्वासरे पुत्र दिव्यैरृषिकृतैः स्तवैः । तोषयेत्पद्मनाभं वै वैदिकैर्विष्णुसामभिः
पुत्र, यः पुनर्वासरे दिव्यैः ऋषिकृतैः स्तवैः—वैदिकैः विष्णुसामभिश्च—पद्मनाभं तोषयति, स नूनं भगवन्तं प्रीतिं नयति।
Verse 33
ऋग्यजुःसामसम्भूतैवैष्णवैश्चैव पुत्रक । संस्कृतैः प्राकृतैः स्तोत्रैरन्यैश्च विविधैस्तथा
पुत्रक, ऋग्यजुःसामसम्भूतैः वैष्णवैः स्तोत्रैः, तथा संस्कृतैः प्राकृतैश्च अन्यैर्विविधैः स्तुतिभिः अपि तं स्तोतुं शक्यते।
Verse 34
प्रीतिं करोति देवेशो द्वादश्यां जागरे स्थितः । शृणु पुण्यं समासेन यद्गीतं ब्रह्मणा मम
द्वादश्यां जागरे स्थिते देवेशः प्रीतिं करोति। मम ब्रह्मणा यत् पुण्यं गीतं, तत् समासेन शृणु।
Verse 35
त्रिःसप्तकृत्वो धरणीं त्रिगुणीकृत्य षण्मुख । दत्त्वा यत्फलमाप्नोति तत्फलं प्राप्नुयान्नरः
षण्मुख, त्रिगुणीकृत्य धरणीं त्रिःसप्तकृत्वः दत्त्वा यत्फलमाप्नोति नरः, तत्फलमेव अनेन व्रतेन प्राप्नुयात्।
Verse 36
गवां शतसहस्रेण सवत्सेनापि यत्फलम् । तत्फलं प्राप्नुयान्मर्त्त्यः स्तोत्रैर्यस्तोषयेद्धरिम्
गवां शतसहस्रदानात् सवत्सात् यत् पुण्यफलं लभ्यते, तत् एव फलं मर्त्यः प्राप्नुयात्, यः स्तोत्रैः हरिं तोषयति।
Verse 37
वैदिकी दशगुणा प्रीतिर्यामेनैकेन जागरे । एवं फलानुसारेण कार्य्यं जागरणं हरेः
जागरे यामेनैकेनापि वैदिकी प्रीतिः दशगुणा भवति; अतः फलानुसारेण हरेः जागरणं कर्तव्यम्।
Verse 38
यः पुनः पठते रात्रौ गीतां नामसहस्रकम् । द्वादश्यां पुरतो विष्णोर्वेष्णवानां समीपतः
यो रात्रौ द्वादश्यां विष्णोः पुरतो वैष्णवानां समीपे च गीतां नामसहस्रकं च पठति, स विशेषं पुण्यं लभते।
Verse 39
पुण्यं भागवतं स्कांदपुराणं दयितं हरेः । माधुरं बालचरितं गोपीनां चरितं तथा
पुण्यं भागवतं स्कान्दपुराणं हरेः दयितं, माधुरं बालचरितं गोपीनां चरितं तथा—एतानि पठनीयानि।
Verse 40
एतान्पठति रात्रौ यः पूजयित्वा तु केशवम् । न वेद्म्यहं फलं वत्स यदि ज्ञास्यति केशवः
यः केशवं पूजयित्वा रात्रौ एतानि पठति, वत्स, तस्य फलं नाहं वेद्मि; केशव एव तज्जानाति।
Verse 41
दीपं प्रज्वालयेद्रात्रौ यः स्तवैर्हरिजागरे । न चास्तं गच्छते तस्य पुण्यं कल्पशतैरपि
यः रात्रौ हरिजागरकाले स्तवैः सह दीपं प्रज्वालयति, तस्य पुण्यं कल्पशतैरपि नास्तं गच्छति।
Verse 42
मंजरीसहितैः पत्रैस्तुलसीसम्भवैर्हरिम् । जागरे पूजयेद्भक्त्या नास्ति तस्य पुनर्भवः
यः जागरे भक्त्या तुलसीसम्भवैः पत्रैर्मञ्जरीसहितैः हरिं पूजयति, तस्य पुनर्भवो नास्ति।
Verse 43
स्नानं विलेपनं पूजा धूपं दीपं च संस्तवम् । नैवेद्यं च सतांबूलं जागरे दत्तमक्षयम्
स्नानं विलेपनं पूजा धूपं दीपं च संस्तवम् । नैवेद्यं सतांबूलं च—जागरे दत्तं सर्वमक्षयफलप्रदम्।
Verse 44
ध्यातुमिच्छति षड्वक्त्रं यो मां भक्तिपरायणः । स करोतु महाभक्त्या द्वादश्यां जागरं हरेः
यो मां षड्वक्त्रं ध्यातुमिच्छति भक्तिपरायणः, स द्वादश्यां हरेर्महाभक्त्या जागरं करोतु।
Verse 45
वासरे वासुदेवस्य सर्वे देवाः सवासवाः । देहमाश्रित्य तिष्ठंति ये प्रकुर्वंति जागरम्
वासुदेवस्य वासरे ये जागरं प्रकुर्वन्ति, तेषां देहमाश्रित्य सर्वे देवाः सवासवाः तिष्ठन्ति।
Verse 46
जागरेवासुदेवस्य महाभारतकीर्तनम् । ये कुर्वंति गतिं यांति योगिनां ते न संशयः
जागरे वासुदेवस्य महाभारतकीर्तनं ये कुर्वन्ति, ते योगिनां गतिं यान्ति—नात्र संशयः।
Verse 47
चरितं रामदेवस्य ये वधं रावणस्य च । पठंति जागरे विष्णोस्ते यांति परमां गतिम
विष्णोर्जागरे ये रामदेवस्य चरितं रावणवधं च पठन्ति, ते परमां गतिं यान्ति।
Verse 49
अधीत्य चतुरो वेदान्कृत्वा चैवार्चनं हरेः । स्नात्वा च सर्वतीर्थेषु जागरे तत्फलं हरेः
चतुरो वेदानधीत्य हरेरर्चनं कृत्वा सर्वतीर्थेषु स्नात्वा यत्फलं, तत्फलं हरेर्जागरे लभ्यते।
Verse 50
धान्यशैलसहस्रैस्तु तुलापुरुषको टिभिः । यत्फलं मुनिभिः प्रोक्तं तत्फलं जागरे हरेः
धान्यशैलसहस्रैः तुलापुरुषकोटिभिश्च यत्फलं मुनिभिः प्रोक्तं, तत्फलं हरेर्जागरे भवति।
Verse 51
कन्याकोटिप्रदानं च स्वर्णभारशतं तथा । दत्तं रत्नायुतशतं यैः कृतो जागरो हरेः
ये हरेर्जागरं कृतवन्तः, तेषां कन्याकोटिप्रदानं स्वर्णभारशतं रत्नायुतशतदानं च कृतमिव भवति।
Verse 52
अष्टादशपुराणैस्तु पठितैर्यत्फलं भवेत् । तत्फलं शतसाहस्रं कृते जागरणे हरेः
अष्टादशपुराणपाठेन यत् पुण्यफलं भवेत्, तदेव फलं हरेर्जागरणे कृते शतसाहस्रगुणं लभ्यते।
Verse 53
मन्वादि पठतां शास्त्रं यत्फलं हि द्विजन्मनः । अधिकं फलमाप्नोति कुर्वाणो जागरं हरेः
मन्वादिशास्त्रपाठेन द्विजन्मनां यत् फलं स्यात्, ततोऽधिकं फलं हरेर्जागरं कुर्वाणः समवाप्नोति।
Verse 54
दुर्भिक्षे चान्नदातॄणां पुंसां भवति यत्फलम् । संन्यासिनां सहस्रैस्तु यत्फलं भोजितैः कलौ । फलं तत्समवाप्नोति कुर्वतां जागरं हरेः
दुर्भिक्षेऽन्नदानिनां यत् फलं, कलौ सहस्रसंन्यासिभोजनेन यत् फलं, तत्सर्वं फलं हरेर्जागरं कुर्वन्तः समवाप्नुवन्ति।