Adhyaya 19

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततस्त्वेकार्णवे तस्मिन्मुमूर्षुरहमातुरः । काकूच्छ्वासस्तरंस्तोयं बाहुभ्यां नृपसत्तम

श्रीमार्कण्डेय उवाच। ततस्त्वेकार्णवे तस्मिन् मुमूर्षुरहमातुरः। काकूच्छ्वासस्तरंस्तोयं बाहुभ्यां नृपसत्तम॥

Verse 2

शृणोम्यर्णवमध्यस्थो निःशब्दस्तिमिते तदा । अम्भोरवमनौपम्यं दिशो दश विनादिनम्

शृणोम्यर्णवमध्यस्थो निःशब्दस्तिमिते तदा। अम्भोरवमनौपम्यं दिशो दश विनादिनम्॥

Verse 3

हंसकुदेन्दुसंकाशां हारगोक्षीरपाण्डुराम् । नानारत्नविचित्राङ्गीं स्वर्णशृङ्गां मनोरमाम्

हंसकुन्देन्दुसंकाशां हारगोक्षीरपाण्डुराम्। नानारत्नविचित्राङ्गीं स्वर्णशृङ्गां मनोरमाम्॥

Verse 4

सुरैः प्रवालकमयैर्लाङ्गुलध्वजशोभिताम् । प्रलम्बघोणां नर्दन्तीं खुरैरर्णवगाहिनीम्

सुरैः प्रवालमयाभरणैः समलङ्कृता, लाङ्गुलध्वजविभूषिता च सा। प्रलम्बघोणा नर्दन्ती, खुरैः समुद्रमिव गाहमाना बभौ॥

Verse 5

गां ददर्शाहमुद्विग्नो मामेवाभिमुखीं स्थिताम् । किंकिणीजालमुक्ताभिः स्वर्णघण्टासमावृताम्

उद्विग्नोऽहं गां ददर्श, मामेवाभिमुखीं स्थिताम्। किंकिणीजालमुक्ताभिः स्वर्णघण्टैश्च समावृताम्॥

Verse 6

तस्याश्चरणविक्षेपैः सर्वमेकार्णवं जलम् । विक्षिप्तफेनपुञ्जौघैर्नृत्यन्तीव समं ततः

तस्याश्चरणविक्षेपैः सर्वं जलमेकर्णवं बभौ। विक्षिप्तफेनपुञ्जौघैः सर्वत्र नृत्यन्तीव तत्॥

Verse 7

ररास सलिलोत्क्षेपैः क्षोभयन्ती महार्णवम् । सा मामाह महाभाग श्लक्ष्णगम्भीरया गिरा

सलिलोत्क्षेपैर्महार्णवं क्षोभयन्ती सा ररास। ततः श्लक्ष्णगम्भीरया गिरा मामाह—महाभाग इति॥

Verse 8

मा भैषीर्वत्स वत्सेति मृत्युस्तव न विद्यते । महादेवप्रसादेन न मृत्युस्ते ममापि च

मा भैषीर्वत्स वत्सेति; मृत्युस्तव न विद्यते। महादेवप्रसादेन न मृत्युस्ते ममापि च॥

Verse 9

ममाश्रयस्व लाङ्गूलं त्वामतस्तारयाम्यहम् । घोरादस्माद्भयाद्विप्र यावत्संप्लवते जगत्

ममाश्रयस्व लाङ्गूलं त्वामतस्तारयाम्यहम् । घोरादस्माद्भयाद्विप्र यावत्संप्लवते जगत्

Verse 10

क्षुत्तृषाप्रतिघातार्थं स्तनौ मे त्वं पिबस्व ह । पयोऽमृताश्रयं दिव्यं तत्पीत्वा निर्वृतो भव

क्षुत्तृषाप्रतिघातार्थं स्तनौ मे त्वं पिबस्व ह । पयोऽमृताश्रयं दिव्यं तत्पीत्वा निर्वृतो भव

Verse 11

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा हर्षात्पीतो मया स्तनः । न क्षुत्तृषा पीतमात्रे स्तने मह्यं तदाभवत्

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा हर्षात्पीतो मया स्तनः । न क्षुत्तृषा पीतमात्रे स्तने मह्यं तदाभवत्

Verse 12

दिव्यं प्राणबलं जज्ञे समुद्रप्लवनक्षमम् । ततस्तां प्रत्युवाचेदं का त्वमेकार्णवीकृते

दिव्यं प्राणबलं जज्ञे समुद्रप्लवनक्षमम् । ततस्तां प्रत्युवाचेदं का त्वमेकार्णवीकृते

Verse 13

भ्रमसे ब्रूहि तत्त्वेन विस्मयो मे महान्हृदि । भ्रमतोऽत्र ममार्तस्य मुमूर्षोः प्रहतस्य

भ्रमसे ब्रूहि तत्त्वेन विस्मयो मे महान्हृदि । भ्रमतोऽत्र ममार्तस्य मुमूर्षोः प्रहतस्य

Verse 14

त्वं हि मे शरणं जाता भाग्यशेषेण सुव्रते

त्वं हि मम शरणं जाता भाग्यशेषेण सुव्रते।

Verse 15

गौरुवाच । किमहं विस्मृता तुभ्यं विश्वरूपा महेश्वरी । नर्मदा धर्मदा न्ःणां स्वर्गशर्मबलप्रदा

गौर्युवाच—किमहं विस्मृता तुभ्यं विश्वरूपा महेश्वरी। नर्मदा धर्मदा नॄणां स्वर्गशर्मबलप्रदा॥

Verse 16

दृष्ट्वा त्वां सीदमानं तु रुद्रेणाहं विसर्जिता । तं द्विजं तारयस्वार्ये मा प्राणांस्त्यजतां जले

दृष्ट्वा त्वां सीदमानं तु रुद्रेणाहं विसर्जिता। तं द्विजं तारयस्वार्ये मा प्राणांस्त्यजतां जले॥

Verse 17

गोरूपेण विभोर्वाक्यात्त्वत्सकाशमिहागता । मा मृषावचनः शम्भुर्भवेदिति च सत्वरा

गोरूपेण विभोर्वाक्यात्त्वत्सकाशमिहागता। मा मृषावचनः शम्भुर्भवेदिति च सत्वरा॥

Verse 18

एवमुक्तस्तयाहं तु इन्द्रायुधनिभं शुभम् । लाङ्गूलमव्ययं ज्ञात्वा भुजाभ्यामवलम्बितः

एवमुक्तस्तया अहं तु इन्द्रायुधनिभं शुभम्। लाङ्गूलमव्ययं ज्ञात्वा भुजाभ्यामवलम्बितः॥

Verse 19

अध्याय

अध्यायः (इति विभागसूचकं लेखनचिह्नम्)।

Verse 20

ततो युगसहस्रान्तमहं कालं तया सह । व्यचरं वै तमोभूते सर्वतः सलिलावृते

ततो युगसहस्रपर्यन्तं कालं तया सहाहं व्यचरं; सर्वतः सलिलावृते तमोभूते जगति।

Verse 21

महार्णवे ततस्तस्मिन् भ्रमन्गोः पुच्छमाश्रितः । निर्वाते चान्धकारे च निरालोके निरामये

ततः स महार्णवे तस्मिन् गोः पुच्छमाश्रित्य भ्रमन्; निर्वाते चान्धकारे च निरालोके निरामये स्थितवानहम्।

Verse 22

अकस्मात्सलिले तस्मिन्नतसीपुष्पसन्निभम् । विभिन्नांजनसङ्काशमाकाशमिव निर्मलम्

अकस्मात् तस्मिन् सलिले नतसीपुष्पसन्निभं, विभिन्नाञ्जनसङ्काशं, निर्मलमाकाशमिव किञ्चिदुदपद्यत।

Verse 23

नीलोत्पलदलश्यामं पीतवाससमव्ययम् । किरीटेनार्कवर्णेन विद्युद्विद्योतकारिणा

नीलोत्पलदलश्यामं पीतवाससमव्ययं, अर्कवर्णकिरीटेन विद्युद्विद्योतकारिणा विभ्राजमानम्।

Verse 24

भ्राजमानेन शिरसा खमिवात्यन्तरूपिणम् । कुण्डलोद्धष्टगल्लं तु हारोद्द्योतितवक्षसम्

भ्राजमानेन शिरसा खमिवात्यन्तरूपिणं, कुण्डलोद्धृष्टगल्लं हारोद्द्योतितवक्षसम्।

Verse 25

जाम्बूनदमयैर्दिव्यैर्भूषणैरुपशोभितम् । नागोपधानशयनं सहस्रादित्यवर्चसम्

जाम्बूनदमयैर्दिव्यैर्भूषणैरुपशोभितं, नागोपधानशयनं सहस्रादित्यवर्चसम्।

Verse 26

अनेकबाहूरुधरं नैकवक्त्रं मनोरमम् । सुप्तमेकार्णवे वीरं सहस्राक्षशिरोधरम्

अनेकबाहूरुधरं नैकवक्त्रं मनोरमं, सुप्तमेकार्णवे वीरं सहस्राक्षशिरोधरम्।

Verse 27

जटाजूटेन महता स्फुरद्विद्युत्समार्चिषा । एकार्णवं जगत्सर्वं व्याप्य देवं व्यवस्थितम्

जटाजूटेन महता स्फुरद्विद्युत्समार्चिषा, एकार्णवं जगत्सर्वं व्याप्य देवं व्यवस्थितम्।

Verse 28

ग्रसित्वा शङ्करः सर्वं सदेवासुरमानवम् । प्रपश्याम्यहमीशानं सुप्तमेकार्णवे प्रभुम्

ग्रसित्वा शङ्करः सर्वं सदेवासुरमानवम्, प्रपश्याम्यहमीशानं सुप्तमेकार्णवे प्रभुम्।

Verse 29

सर्वव्यापिनमव्यक्तमनन्तं विश्वतोमुखम् । तस्य पादतलाभ्याशे स्वर्णकेयूरमण्डिताम्

सर्वव्यापिनम् अव्यक्तम् अनन्तं विश्वतोमुखम् । तस्य पादतलाभ्याशे स्वर्णकेयूरमण्डितां तां देवीम् अपश्यम् ॥

Verse 30

विश्वरूपां महाभागां विश्वमायावधारिणीम् । श्रीमयीं ह्रीमयीं देवीं धीमयीं वाङ्मयीं शिवाम्

विश्वरूपां महाभागां विश्वमायावधारिणीम् । श्रीमयीं ह्रीमयीं देवीं धीमयीं वाङ्मयीं शिवाम् ॥

Verse 31

सिद्धिं कीर्तिं रतिं ब्राह्मीं कालरात्रिमयोनिजाम् । तामेवाहं तदात्यन्तमीश्वरान्तिकमास्थिताम्

सिद्धिं कीर्तिं रतिं ब्राह्मीं कालरात्रिमयोनिजाम् । तामेवाहं तदात्यन्तमीश्वरान्तिकमास्थिताम् ॥

Verse 32

अद्राक्षं चन्द्रवदनां धृतिं सर्वेश्वरीमुमाम्

अद्राक्षं चन्द्रवदनां धृतिं सर्वेश्वरीमुमाम् ॥

Verse 33

शान्तं प्रसुप्तं नवहेमवर्णमुमासहायं भगवन्तमीशम् । तमोवृतं पुण्यतमं वरिष्ठं प्रदक्षिणीकृत्य नमस्करोमि

शान्तं प्रसुप्तं नवहेमवर्णम् उमासहायं भगवन्तमीशम् । तमोवृतं पुण्यतमं वरिष्ठं प्रदक्षिणीकृत्य नमस्करोमि ॥

Verse 34

ततः प्रसुप्तः सहसा विबुद्धो रात्रिक्षये देववरः स्वभावात् । विक्षोभयन् बाहुभिरर्णवाम्भो जगत्प्रणष्टं सलिले विमृश्य

ततः प्रसुप्तो देववरः स्वभावाद्रात्रिक्षये सहसा प्रबुद्धः । बाहुभिरर्णवजलानि विक्षोभ्य सलिले निमग्नं जगदालोक्य विमृशति ॥

Verse 35

किं कार्यमित्येव विचिन्तयित्वा वाराहरूपोऽभवदद्भुताङ्गः । महाघनाम्भोधरतुल्यवर्चाः प्रलम्बमालाम्बरनिष्कमाली

किं कार्यमित्येव विचिन्त्य स प्रभुरद्भुताङ्गो वराहरूपोऽभवत् । महाघनाभ्रसमवर्चसा स प्रलम्बमालाम्बरनिष्कमाली ॥

Verse 36

सशङ्खचक्रासिधरः किरीटी सवेदवेदाङ्गमयो महात्मा । त्रैलोक्यनिर्माणकरः पुराणो देवत्रयीरूपधरश्च कार्ये

सशङ्खचक्रासिधरः किरीटी स वेदवेदाङ्गमयो महात्मा । त्रैलोक्यनिर्माणकरः पुराणो देवत्रयीरूपधरः स कार्ये ॥

Verse 37

स एव रुद्रः स जगज्जहार सृष्ट्यर्थमीशः प्रपितामहोऽभूत् । संरक्षणार्थं जगतः स एव हरिः सुचक्रासिगदाब्जपाणिः

स एव रुद्रः स जगज्जहार सृष्ट्यर्थमीशः प्रपितामहोऽभूत् । संरक्षणार्थं जगतः स एव हरिः सुचक्रासिगदाब्जपाणिः ॥

Verse 38

तेषां विभागो न हि कर्तुमर्हो महात्मनामेकशरीरभाजाम् । मीमांसाहेत्वर्थविशेषतर्कैर्यस्तेषु कुर्यात्प्रविभेदमज्ञः

तेषां विभागो न हि कर्तुमर्हो महात्मनामेकशरीरभाजाम् । मीमांसाहेत्वर्थविशेषतर्कैर्यस्तेषु कुर्यात्प्रविभेदमज्ञः ॥

Verse 39

स याति घोरं नरकं क्रमेण विभागकृद्द्वेषमतिर्दुरात्मा । या यस्य भक्तिः स तयैव नूनं देहं त्यजन् स्वं ह्यमृतत्वमेति

स विभागकृद्द्वेषमतिर्दुरात्मा क्रमेण घोरं नरकं प्रयाति । यया तु यस्यैव भवेद्भक्तिः स तयैव नूनं देहं त्यजन् स्वममृतत्वमेति ॥

Verse 40

संमोहयन्मूर्तिभिरत्र लोकं स्रष्टा च गोप्ता क्षयकृत्स देवः । तस्मान्न मोहात्मकमाविशेत द्वेषं न कुर्यात्प्रविभिन्नमूर्तिः

स एव देवो बहुमूर्तिभिस्तु लोकं संमोहयन् स्रष्टृगोप्तृक्षयकृत् । तस्मान्न मोहात्मकमाविशेत न द्वेषमाचरेत् प्रविभिन्नमूर्तिः ॥

Verse 41

वाराहमीशानवरोऽप्यतोऽसौ रूपं समास्थाय जगद्विधाता । नष्टे त्रिलोकेऽर्णवतोयमग्ने विमार्गितोयौघमयेऽन्तरात्मा

अतोऽसौ वाराहरूपं समास्थाय जगद्विधाता ईशानवरः प्रभुः । नष्टे त्रिलोकेऽर्णवतोयमग्ने विमार्गयामास जलौघमध्येऽन्तरात्मा ॥

Verse 42

भित्त्वार्णवं तोयमथान्तरस्थं विवेश पातालतलं क्षणेन । जले निमग्नां धरणीं समस्तां समस्पृशत्पङ्कजपत्रनेत्राम्

भित्त्वार्णवं तोयमथान्तरस्थं क्षणेन पातालतलं विवेश । जले निमग्नां धरणीं समस्तां समस्पृशत् पङ्कजपत्रनेत्राम् ॥

Verse 43

विशीर्णशैलोपलशृङ्गकूटां वसुंधरां तां प्रलये प्रलीनाम् । दंष्ट्रैकया विष्णुरतुल्यसाहसः समुद्दधार स्वयमेव देवः

विशीर्णशैलोपलशृङ्गकूटां प्रलये प्रलीनां वसुंधरां ताम् । दंष्ट्रैकया विष्णुरतुल्यसाहसः समुद्दधार स्वयमेव देवः ॥

Verse 44

सा तस्य दंष्ट्राग्रविलम्बिताङ्गी कैलासशृङ्गाग्रगतेव ज्योत्स्ना । विभ्राजते साप्यसमानमूर्तिः शशाङ्कशृङ्गे च तडिद्विलग्ना

सा तस्य दंष्ट्राग्रविलम्बिताङ्गी कैलासशृङ्गाग्रगतेव ज्योत्स्ना । विभ्राजते साप्यसमानमूर्तिः शशाङ्कशृङ्गे च तडिद्विलग्ना ॥

Verse 45

तामुज्जहारार्णवतोयमग्नां करी निमग्नामिव हस्तिनीं हठात् । नावं विशीर्णामिव तोयमध्यादुदीर्णसत्त्वोऽनुपमप्रभावः

तामुज्जहारार्णवतोयमग्नां करी निमग्नामिव हस्तिनीं हठात् । नावं विशीर्णामिव तोयमध्यादुदीर्णसत्त्वोऽनुपमप्रभावः ॥

Verse 46

स तां समुत्तार्य महाजलौघात्समुद्रमार्यो व्यभजत्समस्तम् । महार्णवेष्वेव महार्णवाम्भो निक्षेपयामास पुनर्नदीषु

स तां समुत्तार्य महाजलौघात्समुद्रमार्यो व्यभजत्समस्तम् । महार्णवेष्वेव महार्णवाम्भो निक्षेपयामास पुनर्नदीषु ॥

Verse 47

शीर्णांश्च शैलान्स चकार भूयो द्वीपान्समस्तांश्च तथार्णवांश्च । शैलोपलैर्ये विचिताः समन्ताच्छिलोच्चयांस्तान्स चकार कल्पे

शीर्णांश्च शैलान्स चकार भूयो द्वीपान्समस्तांश्च तथार्णवांश्च । शैलोपलैर्ये विचिताः समन्ताच्छिलोच्चयांस्तान्स चकार कल्पे ॥

Verse 48

अनेकरूपं प्रविभज्य देहं चकार देवेन्द्रगणान्समस्तान् । मुखाच्च वह्निर्मनसश्च चन्द्रश्चक्षोश्च सूर्यः सहसा बभूव

अनेकरूपं प्रविभज्य देहं चकार देवेन्द्रगणान्समस्तान् । मुखाच्च वह्निर्मनसश्च चन्द्रश्चक्षोश्च सूर्यः सहसा बभूव ॥

Verse 49

जज्ञेऽथ तस्येश्वरयोगमूर्तेः प्रध्यायमानस्य सुरेन्द्रसङ्घः । वेदाश्च यज्ञाश्च तथैव वर्णास्तथा हि सर्वौषधयो रसाश्च

अथ तस्येश्वरयोगमूर्तेः प्रध्यायमानस्य देवदेवस्य सुरेन्द्रसङ्घो जज्ञे। वेदाः यज्ञाश्च वर्णाश्च तथा सर्वौषधयो रसाश्च समुत्पेदिरे।

Verse 50

जगत्समस्तं मनसा बभूव यत्स्थावरं किंचिदिहाण्डजं वा । जरायुजं स्वेदजमुद्भिज्जं वा यत्किंचिदा कीटपिपीलकाद्यम्

तस्य मनसा जगत्समस्तं बभूव—यत्किञ्चिदिह स्थावरं वा अण्डजं वा, जरायुजं स्वेदजमुद्भिज्जं वा; कीटपिपीलकाद्यं यत्किञ्चिदपि।

Verse 51

ततो विजज्ञे मनसा क्षणेन अनेकरूपाः सहसा महेशा । चकार यन्मूर्तिभिरव्ययात्मा अष्टाभिराविश्य पुनः स तत्र

ततो महेशः क्षणेन मनसा अनेकरूपाः सहसा विजज्ञे। अव्ययात्मा अष्टाभिर्मूर्तिभिराविश्य पुनस्तत्रैव तस्थौ।

Verse 52

लीलां चकाराथ समृद्धतेजा अतोऽत्र मे पश्यत एव विप्राः । तेषां मया दर्शनमेव सर्वं यावन्मुहूर्तात्समकारि भूप

अथ समृद्धतेजाः स प्रभुः लीलां चकार। अतो मे पश्यत एव, विप्राः—यावन्मुहूर्तात् सर्वं मया दर्शनमेव समकारि, भूप।

Verse 53

कृत्वा त्वशेषं किल लीलयैव स देवदेवो जगतां विधाता । सर्वत्रदृक्सर्वग एव देवो जगाम चादर्शनमादिकर्ता

स देवदेवो जगद्विधाता लीलयैव किल कृत्वाशेषम्। सर्वत्रदृक् सर्वगतोऽऽदिकर्ता ततश्चादर्शनमगात्।

Verse 54

यत्तन्मुहूर्तादिह नामरूपं तावत्प्रपश्यामि जगत्तथैव । द्वीपैः समुद्रैरभिसंवृतं हि नक्षत्रतारादिविमानकीर्णम्

यत्तस्मिन्मुहूर्तेऽद्याहं नामरूपेण यथावत् जगत् प्रपश्यामि। द्वीपैः समुद्रैश्चाभिसंवृतं, नक्षत्रतारागणैः सह दिव्यविमानैः कीर्णं च॥

Verse 55

वियत्पयोदग्रहचक्रचित्रं नानाविधैः प्राणिगणैर्वृतं च । तां वै न पश्यामि महानुभावां गोरूपिणीं सर्वसुरेश्वरीं च

वियत् पयोदैर्ग्रहैश्च तेषां चक्रैश्च विचित्रं प्रपश्यामि, नानाविधप्राणिगणैश्च परिवृतं च। तथापि तां महानुभावां गोरूपिणीं सर्वसुरेश्वरीं न पश्यामि॥

Verse 56

क्व सांप्रतं सेति विचिन्त्य राजन्विभ्रान्तचित्तस्त्वभवं तदैव । दिशो विभागानवलोकयानृते पुनस्तां कथमीश्वराङ्गीम्

‘क्व सा सांप्रतम्?’ इति विचिन्त्य, राजन्, तदैव मे चित्तं विभ्रान्तमभवत्। दिशो विभागान् अनवलोक्य पुनस्तां कथं पश्येयम्—ईश्वराङ्गीं नदीदेवीम्॥

Verse 57

पश्यामि तामत्र पुनश्च शुभ्रां महाभ्रनीलां शुचिशुभ्रतोयाम् । वृक्षैरनेकैरुपशोभिताङ्गीं गजैस्तुरङ्गैर्विहगैर्वृतां च

पुनरत्र तां पश्यामि शुभ्रां, महाभ्रनीलां, शुचिशुभ्रतोयाम्। अनेकवृक्षैः शोभिताङ्गीं, गजैस्तुरङ्गैर्विहगैश्च परिवृतां च॥

Verse 58

यथा पुरातीरमुपेत्य देव्याः समास्थितश्चाप्यमरकण्टके तु । तथैव पश्यामि सुखोपविष्ट आत्मानमव्यग्रमवाप्तसौख्यम्

यथा पुरा देव्यास्तीरमुपेत्य अमरकण्टके समास्थितोऽभवम्। तथैव पश्यामि सुखोपविष्टं माम्, अव्यग्रं, अवाप्तसौख्यं च॥

Verse 59

तथैव पुण्या मलतोयवाहां दृष्ट्वा पुनः कल्पपरिक्षयेऽपि । अम्बामिवार्यामनुकम्पमानामक्षीणतोयां विरुजां विशोकः

तथैव मलापहारिणीं पुण्यां नदीं पुनरपि दृष्ट्वा, कल्पपर्ययेऽपि, अहं शोकव्याधिवर्जितो भवामि। सा आर्या अम्बेव अनुकम्पमाना, अक्षीणसलिला, विरुजा विशोका च।

Verse 60

एवं महत्पुण्यतमं च कल्पं पठन्ति शृण्वन्ति च ये द्विजेन्द्राः । महावराहस्य महेश्वरस्य दिने दिने ते विमला भवन्ति

एवं महत्पुण्यतमं चाख्यानं ये द्विजेन्द्राः पठन्ति शृण्वन्ति च, ते महावराहस्य महेश्वरस्य पवित्रचरिते, दिने दिने विमला भवन्ति।

Verse 61

अशुभशतसहस्रं ते विधूय प्रपन्नास्त्रिदिवममरजुष्टं सिद्धगन्धर्वयुक्तम् । विमलशशिनिभाभिः सर्व एवाप्सरोभिः सह विविधविलासैः स्वर्गसौख्यं लभन्ते

अशुभशतसहस्राणि विधूय ते प्रपन्नाः त्रिदिवं अमरजुष्टं सिद्धगन्धर्वयुक्तं प्राप्नुवन्ति। विमलशशिनिभाभिः सर्वाभिरप्सरोभिः सह विविधविलासैः स्वर्गसौख्यं लभन्ते।