न नाम युवयोर्वेद्मि वेद्म्याकृत्या च किंचन । पुण्यशीलसुशीलाख्यौ युवां भवितुमर्हथः
na nāma yuvayorvedmi vedmyākṛtyā ca kiṃcana | puṇyaśīlasuśīlākhyau yuvāṃ bhavitumarhathaḥ
«Я не знаю ваших имён, хотя по одному вашему облику понимаю: вы оба достойны называться Пуньяшила и Сушила — людьми заслуги и благого поведения».
Divya Dvija (the celestial brāhmaṇa traveler)
Tirtha: Kāśī (Avimukta)
Type: kshetra
Listener: Śaunaka and ṛṣis (frame typical; not explicit here)
Scene: A radiant ‘divya dvija’ addresses two Śiva-gaṇas, intuiting their virtuous nature from their luminous demeanor; the setting suggests Kāśī’s sacred ambience—ghāṭs, incense haze, and temple silhouettes.
True identity is measured by śīla (character) and puṇya (merit), not merely by formal names.
The broader context is Kāśī’s sacred narrative (Kāśīkhaṇḍa), though this verse itself focuses on virtuous identification rather than a named tīrtha.
None directly; the verse emphasizes ethical recognition and the fruits of virtuous conduct.