Adhyaya 89

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पूतिकेश्वरमुत्तमम् । नर्मदादक्षिणे कूले सर्वपापक्षयंकरम्

Disse Śrī Mārkaṇḍeya: Então, ó senhor dos reis, deve-se ir ao excelso Pūtikeśvara, na margem sul do Narmadā — destruidor de todos os pecados.

Verse 2

स्थापितं जाम्बुवन्तेन लोकानां तु हितार्थिना । राजा प्रसेनजिन्नाम तस्यां वक्षस्थलान्मणौ

Foi estabelecido por Jāmbuvān, que visava ao bem-estar dos mundos. Havia um rei chamado Prasenajit, e em seu peito havia uma joia—

Verse 3

समुत्क्षिप्ते तु तेनैव सपूतिरभवद्व्रणः । तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा निर्व्रणः समजायत

Quando ele mesmo a arrancou à força, surgiu uma ferida, purulenta de pus. Mas, tendo praticado austeridades nesse mesmo tīrtha, ficou livre da ferida.

Verse 4

तेन तत्स्थापितं लिङ्गं पूतिकेश्वरमुत्तमम् । यस्तत्र मनुजो भक्त्या स्नायाद्भरतसत्तम

Assim, ele ali स्थापित (estabeleceu) esse liṅga supremo, o excelso Pūtikeśvara. Ó melhor dos Bhāratas, qualquer pessoa que ali se banhe com devoção—

Verse 5

सर्वान्कामानवाप्नोति सम्पूज्य परमेश्वरम् । कृष्णाष्टम्यां चतुर्दश्यां सर्वकालं नराधिप । येऽर्चयन्ति सदा देवं ते न यान्ति यमालयम्

Tendo adorado devidamente o Senhor Supremo, o homem alcança todos os fins desejados. Ó rei, seja em Kṛṣṇāṣṭamī, no décimo quarto dia lunar, ou em qualquer tempo—os que sempre veneram o Deus não vão à morada de Yama.

Verse 89

। अध्याय

Fim do capítulo (adhyāya).