Shloka 7
बलातिबलोपदेशः
The Instruction of Bala and Atibala
कलापिनौ धनुष्पाणी शोभमानौ दिशो दश ।विश्वामित्रं महात्मानं त्रिशीर्षाविव पन्नगौ।।1.22.7।।अनुजग्मतुरक्षुद्रौ पितामहमिवाश्विनौ।
kalāpinau dhanuṣpāṇī śobhamānau diśo daśa |
viśvāmitraṁ mahātmānaṁ triśīrṣāv iva pannagau || 1.22.7 ||
anujagmatur akṣudrau pitāmaham ivāśvinau |
ਤਰਕਸ਼ਧਾਰੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਾਰੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕੁਮਾਰ ਦਸਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਸਨ; ਤਿੰਨ-ਫਣਾਂ ਵਾਲੇ ਨਾਗਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੇ—ਅਖੁਦ੍ਰ, ਅਖੰਡ ਤੇਜ ਵਾਲੇ—ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਨੁਚਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
Rama and Lakshmana equipped with bows and quivers resembled three hooded serpents. Warriors of no less prowess, they illuminated the ten quarters and followed the high souled Viswamitra like twin Aswanikumaras following the grandsire, Brahma.
FAQs
Strength is framed as protective dharma: martial readiness is not aggression but disciplined power aligned to a righteous guide.
The poet describes the princes’ armed radiance and their close following of Viśvāmitra through elevated similes.
Courage under restraint—heroic capability yoked to obedience and service to the sage’s dharmic purpose.