Shloka 19
Jājali–Tulādhāra-saṃvāda: Yajña, Vṛtti, and Ātma-tīrtha (जाजलि-तुलाधार-संवादः)
प्रपितामह ब्रह्माके कुपित होनेपर उनके क्रोधके महान् वेगसे सभी स्थावर-जजड़म प्राणी दन्ध होने लगे ।।
tataḥ śmaśrujaṭaḥ sthāṇur vedādhvarapatiḥ śivaḥ | jagāma śaraṇaṃ devo brahmāṇaṃ paravīrahā ||
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਤਦ ਯਜ੍ਞ-ਸਰੂਪ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਯਜ੍ਞ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਵੈਰੀ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੰਹਾਰਕ, ਕਲਿਆਣਮਈ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ‘ਸਥਾਣੁ’ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਮਹਾਂ ਵੇਗ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਅਚਲ ਤੇ ਚਲ—ਸਭ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਜੀਵ ਸੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਲਈ ਲੋਕ-ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਕ੍ਰੋਧ-ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।
नारद उवाच
Educational Q&A
Even the mightiest forces must be governed by restraint and aligned with dharmic order. When anger becomes world-burning, restoration comes through humility, seeking refuge, and mediation—here symbolized by Śiva approaching Brahmā to pacify destructive wrath and protect beings.
Brahmā’s anger rises with overwhelming power, endangering all beings. In response, Śiva—described as the protector of Vedic sacrifice and a formidable destroyer of foes—goes to Brahmā for refuge, implying an attempt to calm or redirect that cosmic fury.