Adhyaya 66

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महालिंगमर्घ्येश्वरमिति श्रुतम् । उत्तरे तु विशालाक्ष्या नातिदूरे व्यवस्थितम्

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ତାପରେ ‘ଅର୍ଘ୍ୟେଶ୍ୱର’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମହାଲିଙ୍ଗକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ଏହା ବିଶାଳାକ୍ଷୀଙ୍କ ଉତ୍ତରେ, ଅତି ଦୂର ନୁହେଁ, ଅବସ୍ଥିତ।

Verse 2

लिंगं महाप्रभावं हि सुरगन्धर्वपूजितम् । यदा देवी समायाता वडवानलधारिणी

ଏହି ଲିଙ୍ଗ ନିଶ୍ଚୟ ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ଯେତେବେଳେ ବଡ଼ବାନଳ ଧାରଣକାରିଣୀ ଦେବୀ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ…

Verse 3

प्रभासक्षेत्रमासाद्य दृष्ट्वा तत्र महोदधिम् । अर्घ्यं दत्तवती तत्र विधिना तन्महोदधेः

ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚି ସେଠାରେ ମହୋଦଧିକୁ ଦେଖି, ସେ ବିଧିଅନୁସାରେ ସେଇ ମହାସମୁଦ୍ରକୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଅର୍ପଣ କଲେ।

Verse 4

प्रतिष्ठाप्य महल्लिंगं संपूज्य विधिना ततः । प्रविवेशाथ देवेशि स्नानार्थं च महोदधौ

ମହାଲିଙ୍ଗକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି ଏବଂ ବିଧିଅନୁସାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂଜା କରି, ହେ ଦେବେଶି, ସେ ସ୍ନାନାର୍ଥେ ମହୋଦଧିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

Verse 5

यस्मादर्घ्यं पुरा दत्त्वा पश्चा दीशः प्रतिष्ठितः । तेनार्घ्येशेति विख्यातं लिंगं पापप्रणाशनम्

ପୁରାତନକାଳରେ ପ୍ରଥମେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଅର୍ପଣ ହୋଇ, ପରେ ଈଶ୍ୱର ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲେ; ତେଣୁ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ‘ଅର୍ଘ୍ୟେଶ’ ନାମରେ ବିଖ୍ୟାତ—ପାପପ୍ରଣାଶକ।

Verse 6

पंचामृतेन संस्नाप्य विधिना यस्तमर्चयेत् । सप्तजन्मानि देवेशि स विद्यामधिगच्छति । सम्यक्छास्त्रप्रवक्ता च सर्वसंदेहवित्तमः

ହେ ଦେବେଶି! ଯେ ଜଣେ ବିଧିପୂର୍ବକ ପଞ୍ଚାମୃତରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇ ପୂଜା କରେ, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସତ୍ୟ ବିଦ୍ୟା ପାଏ; ଶାସ୍ତ୍ରର ସମ୍ୟକ୍ ବ୍ୟାଖ୍ୟାତା ହୁଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ନିବାରଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାତା ହୁଏ।

Verse 66

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽर्घ्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्षष्टितमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାରେ, ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ‘ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟ’ ଭାଗରେ ‘ଅର୍ଘ୍ୟେଶ୍ୱରମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ଷଟ୍ଷଷ୍ଟିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।