Adhyaya 61

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवीं क्षेत्रदूतीं तु वैष्णवीम् । श्रीदैत्यसूदनाद्देवि पूर्वभागे व्यवस्थिताम्

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ତତଃ ପରେ ବୈଷ୍ଣବୀ ‘କ୍ଷେତ୍ରଦୂତୀ’ ଏହି ମହାଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ହେ ଦେବି, ସେ ଶ୍ରୀ ଦୈତ୍ୟସୂଦନଙ୍କ ସମୀପରେ ପୂର୍ବଭାଗରେ ଅବସ୍ଥିତ।

Verse 2

योगेश्वर्यास्तथैशान्यां धनुषां सप्तके स्थिताम् । महादौर्भाग्यदग्धानां स्थितां भेषजरूपिणीम्

ଯୋଗେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ସମୀପ ଈଶାନ ଦିଗରେ ସେ ସାତ ଧନୁଷ ଦୂରେ ଅବସ୍ଥିତ। ମହାଦୁର୍ଭାଗ୍ୟେ ଦଗ୍ଧ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଔଷଧି-ରୂପିଣୀ ଭାବେ ବିରାଜିତ।

Verse 3

चाक्षुषस्यांतरे देवि यदा दैत्या बलोत्कटाः । हन्यमाना विष्णुनाऽथ दक्षिणां दिशमाविशन्

ହେ ଦେବି! ଚାକ୍ଷୁଷ ମନ୍ୱନ୍ତରରେ ବଳୋତ୍କଟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହନ୍ୟମାନ ହେଉଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ ପଳାଇ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

Verse 4

तत्र वर्षशतं साग्रं दैत्याश्चक्रुर्महाहवम् । विष्णुना सह देवेशि दिव्यास्त्रैश्च पृथग्विधैः

ସେଠାରେ, ହେ ଦେବେଶି! ଦୈତ୍ୟମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ନାନାପ୍ରକାର ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି, ଶତବର୍ଷରୁ କିଛି ଅଧିକ ସମୟ ମହାଯୁଦ୍ଧ କଲେ।

Verse 5

दुःखवध्यांस्ततो ज्ञात्वा विष्णुः कमललोचनः । सस्मार भैरवीं शक्तिं महामायां महाप्रभाम्

ତେବେ କମଳଲୋଚନ ବିଷ୍ଣୁ ସେମାନେ ଦୁର୍ବଧ୍ୟ ବୋଲି ଜାଣି, ମହାପ୍ରଭା ମହାମାୟା—ଭୈରବୀ ଶକ୍ତିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।

Verse 6

सा स्मृता क्षणमात्रेण विष्णुना प्रभविष्णुना । तत्रागता महादेवी आनंदस्फुरितेक्षणा

ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ମରଣ କରିବାମାତ୍ରେ ସେ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ—ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ଫୁରିତ ନୟନବତୀ ମହାଦେବୀ।

Verse 7

विशाले तु कृते देव्या लोचने विष्णुदर्शनात् । विशालाक्षी ततो जाता तत्रस्था दैत्यनाशिनी

ବିଷ୍ଣୁଦର୍ଶନରେ ଦେବୀ ଯେତେବେଳେ ନିଜ ନୟନକୁ ବିଶାଳ କଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ‘ବିଶାଳାକ୍ଷୀ’ ନାମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ; ସେଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ ଦୈତ୍ୟନାଶିନୀ ହେଲେ।

Verse 8

अस्मिन्कल्पेसमाख्याता ललितोमा वरानने । उमाद्वयं समाख्यातं सोमेशे दैत्यसूदने

ହେ ବରାନନେ! ଏହି କଳ୍ପରେ ସେ ‘ଲଲିତୋମା’ ବୋଲି କଥିତ; ଏହି ‘ଉମାଦ୍ୱୟ’ ସୋମେଶ ଓ ଦୈତ୍ୟସୂଦନରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

Verse 9

पूर्वं सोमेश्वरे पश्येत्पश्चाच्छ्रीदैत्यसूदने । उमा द्वयं पूजयित्वा तीर्थयात्राफलं लभेत्

ପ୍ରଥମେ ସୋମେଶ୍ୱରରେ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ, ପରେ ଶ୍ରୀଦୈତ୍ୟସୂଦନରେ। ଉମାଦ୍ୱୟକୁ ପୂଜିଲେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ମିଳେ।

Verse 10

माघे मासि तृतीयायां विधिना योऽर्चयेत्तु ताम् । न संततिविहीनः स्यात्तस्यकोट्यन्वये नरः

ମାଘ ମାସର ତୃତୀୟା ତିଥିରେ ଯେ ନିୟମାନୁସାରେ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରେ, ତାହାର ବଂଶରେ କୋଟି ପିଢ଼ି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି ସନ୍ତାନହୀନ ହୁଏ ନାହିଁ।

Verse 11

यो नित्यमीक्षते तत्र भक्त्या परमया युतः । आरोग्यसुखसौभाग्यसंयुक्तोऽसौ भवेच्चिरम्

ଯେ ତାହାଁ ନିତ୍ୟ ପରମ ଭକ୍ତିସହିତ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଆରୋଗ୍ୟ, ସୁଖ ଓ ସୌଭାଗ୍ୟରେ ଯୁକ୍ତ ରହେ।

Verse 12

इति संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं ललितोद्भवम् । श्रुतं यत्पापनाशाय जायते धर्मवृद्धये

ଏହିପରି ସଂକ୍ଷେପରେ ଲଲିତାଉଦ୍ଭବ ମାହାତ୍ମ୍ୟ କୁହାଗଲା। ଏହା ଶୁଣିଲେ ପାପନାଶ ହୁଏ ଓ ଧର୍ମବୃଦ୍ଧି ହୁଏ।

Verse 61

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये ललितोमाविशालाक्षी माहात्म्यवर्णनंनामैकषष्टितमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡରେ, ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟର ପ୍ରଥମ ଭାଗର ‘ଲଲିତା-ଉମା-ବିଶାଳାକ୍ଷୀ ମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ଏକଷଷ୍ଟିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।