ऐश्वर्येण तु संयुक्तौ सर्वप्राणि व्यवस्थितौ । अहं त्वं च विशालाक्षि सततं संप्रतिष्ठितौ
aiśvaryeṇa tu saṃyuktau sarvaprāṇi vyavasthitau | ahaṃ tvaṃ ca viśālākṣi satataṃ saṃpratiṣṭhitau
ଐଶ୍ୱର୍ୟରେ ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଆମେ ଦୁହେଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ। ହେ ବିଶାଳାକ୍ଷି! ତୁମେ ଓ ମୁଁ ସଦା ଦୃଢ଼ଭାବେ ସଂପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ରହୁଛୁ॥
Śiva (deduced from Śiva-Śakti identification in Prabhāsa-kṣetra-māhātmya context)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Devī (Viśālākṣī)
Scene: Śiva and Devī as subtle radiant forms seated within a lotus-heart in multiple beings—humans, animals, sages—showing universal indwelling sovereignty.
Divine sovereignty is internal: Śiva-Śakti abide within all life, making every being a locus of sacred presence.
Prabhāsa-kṣetra remains the praised setting, where such recognition is taught as part of the site’s greatness.
No ritual instruction is given in this verse.