Adhyaya 249

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं वै संगमेश्वरम् । गोलक्षमिति विख्यातं सर्वपातकनाशनम्

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ହେ ମହାଦେବୀ! ତାପରେ ‘ଗୋଲକ୍ଷ’ ନାମେ ବିଖ୍ୟାତ, ସମସ୍ତ ପାତକ ନାଶକ ସଙ୍ଗମେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

Verse 2

तस्यैव पश्चिमे भागे सर्वकामफलप्रदम् । ऋषिरुद्दालकोनाम पुरा ह्यासीन्महातपाः

ସେହି ସ୍ଥାନର ପଶ୍ଚିମ ଭାଗରେ, ସମସ୍ତ କାମନାର ଫଳ ପ୍ରଦାନକାରୀ ଏକ ତୀର୍ଥେ, ପୁରାକାଳରେ ‘ଉଦ୍ଦାଲକ’ ନାମକ ମହାତପା ଋଷି ବସୁଥିଲେ।

Verse 3

स पुरा संगमं प्राप्य सर्वपापप्रणाशनम् । सरस्वत्याश्च पिंगायास्तपस्तेपे सुरेश्वरि

ହେ ସୁରେଶ୍ୱରୀ! ସେ ପୁରାକାଳରେ ସମସ୍ତ ପାପନାଶକ ସେହି ସଙ୍ଗମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ସରସ୍ୱତୀ ଓ ପିଙ୍ଗାର ସଙ୍ଗମସ୍ଥଳରେ ତପସ୍ୟା କଲେ।

Verse 4

ततस्तपस्यतस्तस्य तपो रौद्रं महात्मनः । पुरतो ह्युत्थितं लिंगं भक्त्या युक्तस्य सुन्दरि

ହେ ସୁନ୍ଦରୀ! ସେହି ମହାତ୍ମା ଘୋର ତପସ୍ୟା କରୁଥିବାବେଳେ, ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତ ଥିବାରୁ, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ଶିବଲିଙ୍ଗ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।

Verse 5

एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । उद्दालक महाबाहो शृणुष्वैतद्वचो मम

ସେହି ସମୟରେ ଏକ ଅଶରୀରୀ ବାଣୀ କହିଲା— “ହେ ମହାବାହୁ ଉଦ୍ଦାଲକ, ମୋର ଏହି ବଚନ ଶୁଣ।”

Verse 6

अद्यप्रभृति वासोऽत्र मम नित्यं भविष्यति । यस्मादत्र समुत्पन्नं संगमे लिंगमुत्तमम् । संगमेश्वरमित्येव नाम चास्य भवि ष्यति

“ଆଜିଠାରୁ ଏଠାରେ ମୋର ନିତ୍ୟ ବାସ ହେବ। କାରଣ ଏହି ସଙ୍ଗମରେ ଉତ୍ତମ ଲିଙ୍ଗ ଉଦ୍ଭବିତ ହୋଇଛି; ତେଣୁ ଏହାର ନାମ ମଧ୍ୟ ‘ସଙ୍ଗମେଶ୍ୱର’ ହେବ।”

Verse 7

येत्र स्नानं नराः कृत्वा संगमे लोकविश्रुते । संगमेश्वरमीक्षन्ते ते यांति परमां गतिम्

ଲୋକବିଶ୍ରୁତ ସଙ୍ଗମରେ ସ୍ନାନ କରି ସଙ୍ଗମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରୁଥିବା ନରମାନେ ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 8

ईश्वर उवाच । ततस्तं पूजयामास दिवारात्रमतंद्रितः । ततो देहावसानेऽसौ गतो यत्र महेश्वरः

ଇଶ୍ୱର କହିଲେ— ତାପରେ ସେ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଭାବେ ଦିନରାତି ସେହି (ଲିଙ୍ଗ)ର ପୂଜା କଲା; ଦେହାନ୍ତ ପରେ ସେ ଯେଉଁଠାରେ ମହେଶ୍ୱର ଅଛନ୍ତି ସେଠାକୁ ଗଲା।

Verse 249

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये संगमेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତି-ସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ‘ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟ’ରେ ‘ସଙ୍ଗମେଶ୍ୱରମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ଦୁଇଶେ ଉଣପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।