चन्द्र उवाच । अहं शप्तस्तु दक्षेण कस्मिंश्चित्कारणांतरे । यक्ष्मणा च क्षयं नीतस्तस्मात्त्वं त्रातुमर्हसि
candra uvāca | ahaṃ śaptastu dakṣeṇa kasmiṃścitkāraṇāṃtare | yakṣmaṇā ca kṣayaṃ nītastasmāttvaṃ trātumarhasi
ଚନ୍ଦ୍ର କହିଲେ—କୌଣସି କାରଣାନ୍ତରେ ଦକ୍ଷ ମୋତେ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ; ଯକ୍ଷ୍ମା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ କ୍ଷୟକୁ ପହଞ୍ଚିଛି। ତେଣୁ ଆପଣ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
Candra (Soma)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Śaṃbhu (Śiva)
Scene: Candra, dimmed and emaciated by yakṣmā, stands with folded hands before Śiva, confessing Dakṣa’s curse and pleading for rescue; his lunar glow is faint, suggesting waning vitality.
Even celestial beings seek refuge in Śiva; surrender and truthful confession are portrayed as the doorway to grace.
Prabhāsakṣetra, the setting where Candra approaches Śiva for deliverance.
None explicitly; the verse centers on śaraṇāgati (seeking refuge) and prayer for rescue.