Adhyaya 215

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कुमारेश्वरमुत्तमम् । मार्कण्डेश्वरतो देवि दक्षिणे नातिदूरतः । धनुर्विंशतिभिस्तत्र स्थितं स्वामिप्रतिष्ठितम्

ईश्वर କହିଲେ—ତତଃ, ହେ ମହାଦେବୀ, ଉତ୍ତମ କୁମାରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଯିବା ଉଚିତ। ହେ ଦେବୀ, ମାର୍କଣ୍ଡେଶ୍ୱରଠାରୁ ଦକ୍ଷିଣେ ଅତିଦୂର ନୁହେଁ—ବିଶ ଧନୁ ଦୂରେ—ସେଠାରେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ (ଲିଙ୍ଗ) ଅବସ୍ଥିତ।

Verse 2

ततः कृत्वा तपो घोरं कार्त्तिकेयेन भाभिनि । परदारापहारोत्थपापानां नाशहेतवे

ତତ୍ପରେ, ହେ ଦୀପ୍ତିମତୀ, ସେଠାରେ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ପରସ୍ତ୍ରୀ-ଅପହରଣଜନିତ ପାପ ନାଶ ପାଇଁ ଘୋର ତପ କଲେ।

Verse 3

लिंगं स्थापितवांस्तत्र स मुक्तः किल्विषात्ततः । वैराग्याद्यौवनं त्यक्त्वा कौमारं पुनराददे

ସେଠାରେ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କରି ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ବୈରାଗ୍ୟରେ ଯୌବନ ତ୍ୟାଗ କରି ପୁନଃ କୌମାର୍ୟ ଅବସ୍ଥା ପାଇଲେ।

Verse 4

पितॄन्हत्वा सुमाली च तमाराधितवान्पुरा । सोऽपि मुक्तोऽभवद्देवि पापात्पितृवधोद्भवात्

ସୁମାଳୀ ମଧ୍ୟ—ପୂର୍ବେ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି—ତାଙ୍କୁ (ଶିବଙ୍କୁ) ଭକ୍ତିରେ ଆରାଧନା କଲେ। ହେ ଦେବୀ, ପିତୃବଧଜନିତ ପାପରୁ ସେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।

Verse 5

कुमारेश्वरनामैतत्पूजितं वै सुरासुरैः । तस्याग्रतः कुमारस्य कूपस्तिष्ठति भामिनि

ଏହି ଲିଙ୍ଗର ନାମ ‘କୁମାରେଶ୍ୱର’; ଦେବ ଓ ଅସୁର ଉଭୟ ଏହାକୁ ପୂଜନ୍ତି। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେହି କୁମାରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଗୋଟିଏ କୂପ ଅଛି।

Verse 6

तत्र स्नात्वा पूजयेद्यः शूलिनं स्वामिपूजितम् । स मुक्तः पातकैः सर्वैर्गच्छेत्स्वामिपुरं महत्

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ସ୍ୱାମୀଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଯେ ପୂଜେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାତକରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ମହାପୁରକୁ ଯାଏ।

Verse 7

शातकौंभमयं यस्तु ताम्रचूडं द्विजातये । दद्यात्स्वामिनमुद्दिश्य स तु यात्राफलं लभेत्

ଯେ କେହି ସ୍ୱାମୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ଶୁଦ୍ଧ ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ ‘ତାମ୍ରଚୂଡ’ ଦ୍ୱିଜ (ବ୍ରାହ୍ମଣ)ଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ପାଏ।

Verse 215

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये कुमारेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चदशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତି ସହସ୍ର ଶ୍ଲୋକସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ‘କୁମାରେଶ୍ୱରମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ୨୧୫ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।