Adhyaya 184

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि मंकीश्वरमनुत्तमम् । त्रिसंगमसमीपस्थं सर्वपातकनाशनम्

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ତତଃ, ହେ ମହାଦେବୀ, ତ୍ରିସଙ୍ଗମ ସମୀପରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସର୍ବ ପାତକନାଶକ ଅନୁତ୍ତମ ମଂକୀଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

Verse 2

मंकीनाम ऋषिः पूर्वमासीत्स तपतां वरः । स च ज्ञात्वा महाक्षेत्रं प्रभासं शंकरप्रियम्

ପୂର୍ବେ ମଂକୀ ନାମକ ଜଣେ ଋଷି ଥିଲେ, ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏବଂ ସେ ପ୍ରଭାସକୁ ଶଙ୍କରପ୍ରିୟ ମହାକ୍ଷେତ୍ର ବୋଲି ଜାଣି।

Verse 3

अतपद्वै तपो घोरं कन्दमूलफलाशनः । वर्षाणामयुतं साग्रं प्रतिष्ठाप्य महेश्वरम्

କନ୍ଦ-ମୂଳ-ଫଳ ଆହାର କରି ସେ ଘୋର ତପ କଲେ; ଏବଂ ଦଶହଜାର ବର୍ଷରୁ କିଛି ଅଧିକ ସମୟ ସେଠାରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି ଆରାଧନା କଲେ।

Verse 4

ततस्तुष्टो महादेवो ददौ प्रीतो वरं तदा । स वव्रे यदि तुष्टोऽसि अस्मिन्स्थाने स्थितो भव

ତେବେ ପ୍ରସନ୍ନ ମହାଦେବ ଆନନ୍ଦରେ ବର ଦେଲେ। ଋଷି ବର ଚାହିଲେ—“ଆପଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ଏହି ସ୍ଥାନରେ ହିଁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇ ରୁହନ୍ତୁ।”

Verse 5

मन्नामांकितलिंगस्तु वस कल्पायुतायुतम् । एवमस्त्वित्यथेत्युक्त्वा तत्रैवान्तरधीयत

“ମୋ ନାମାଙ୍କିତ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଅୟୁତାୟୁତ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବସୁ।” ‘ଏବମସ୍ତୁ’—“ତଥାସ୍ତୁ”—ବୋଲି କହି ସେ ସେଠାରେ ହିଁ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ।

Verse 6

तदाप्रभृति तल्लिंगं मंकीश्वरमिति श्रुतम् । माघे मासे त्रयोदश्यां चतुर्दश्यामथापि वा

ସେହି ସମୟରୁ ସେ ଲିଙ୍ଗ ‘ମଂକୀଶ୍ୱର’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ମାଘ ମାସରେ ତ୍ରୟୋଦଶୀ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ,

Verse 7

पूज्याः पंचोपचारेण प्राप्नुयादीप्सितं फलम् । गोदानं तत्र वै देयं सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

ପଞ୍ଚୋପଚାରରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ତାହାଦ୍ୱାରା ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ମିଳେ। ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯାତ୍ରାଫଳ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକେ ସେଠାରେ ନିଶ୍ଚୟ ଗୋଦାନ ଦିଅନ୍ତୁ।

Verse 184

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मंकीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुरशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତି-ସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ‘ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ର-ମାହାତ୍ମ୍ୟ’ ଭାଗରେ ‘ମଂକୀଶ୍ୱର-ମାହାତ୍ମ୍ୟ-ବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ୧୮୪ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।