Adhyaya 151

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्यैव दक्षिणे भागे तृतीयो भैरवः स्थित । ब्रह्मकुण्डसमीपे तु सावित्र्या संप्रतिष्ठितः

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ସେହି ସ୍ଥାନର ଦକ୍ଷିଣ ଭାଗରେ ତୃତୀୟ ଭୈରବ ଅବସ୍ଥିତ। ବ୍ରହ୍ମକୁଣ୍ଡ ସମୀପରେ ସାବିତ୍ରୀ ତାଙ୍କୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ।

Verse 2

आराध्य तत्र देवेशं देवानां प्रपितामहम् । वायुभक्षा निराहारा तोषयामास शंकरम्

ସେଠାରେ ଦେବେଶ, ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ଆରାଧନା କରି, ବାୟୁଭକ୍ଷା ଓ ନିରାହାର ରହି ସାବିତ୍ରୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ତୁଷ୍ଟ କଲେ।

Verse 3

तुष्टः प्राहेश्वरो देवि शंकरस्तां वराननाम्

ହେ ଦେବୀ! ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ପରମେଶ୍ୱର ଶଙ୍କର ସେହି ସୁମୁଖୀ (ସାବିତ୍ରୀ)ଙ୍କୁ କହିଲେ।

Verse 4

योऽस्मिन्कुंडे नरः स्नात्वा मल्लिंगं पूजयिष्यति । पौर्णमास्यां विधानेन गन्धपुष्पादिभिः क्रमात्

ଯେ କେହି ଏହି କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରି, ପୌର୍ଣ୍ଣମାସୀ ଦିନ ବିଧିଅନୁସାରେ କ୍ରମେ ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଆଦିଦ୍ୱାରା ମୋ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା କରିବ—

Verse 5

दास्यं तस्य वरा निष्टान्मनसाऽभीसिताञ्छुभान्

ମୁଁ ତାହାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ଦେବି—ମନରେ ଇଚ୍ଛିତ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦୃଢ଼ଭାବେ ସିદ્ધ ହେବ।

Verse 6

महापातकयुक्तोऽपि मुक्तो भवति पातकैः । सर्वकामसमृद्धात्मा स भूयाद्वृषभध्वजः

ମହାପାତକଯୁକ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ସର୍ବକାମ-ସମୃଦ୍ଧ ହୋଇ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ (ଶିବ) ଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 7

इत्येवमुक्त्वा देवेशि ततोऽन्तर्धानमागतः । सावित्री ब्रह्मलोके तु गता संस्थाप्य शंकरम्

ହେ ଦେବେଶି! ଏଭଳି କହି ସେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲା। ସାବିତ୍ରୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରି ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଗଲା।

Verse 8

इति संक्षेपतः प्रोक्तं सावित्रीशमहोदयम् । शृणुयाद्यस्तु मतिमान्स मुक्तः पातकैर्भवेत्

ଏହିପରି ସଂକ୍ଷେପରେ ସାବିତ୍ରୀଶଙ୍କ ମହୋଦୟ କୁହାଗଲା। ଯେ ବିବେକୀ ଏହା ଶୁଣେ, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 151

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ब्रह्मकुण्डमाहात्म्ये सावित्रीश्वरभैरवमाहात्म्यवर्णनंनामैकपंचाशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତି-ସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାରେ, ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟର ବ୍ରହ୍ମକୁଣ୍ଡମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଗତ ‘ସାବିତ୍ରୀଶ୍ୱର-ଭୈରବ-ମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ଏକଶେ ଏକାନ୍ନତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।