Adhyaya 122

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं चित्रांगदेश्वरम् । तस्यैव नैरृते भागे धनुर्विंशतिभिः स्थितम्

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ହେ ମହାଦେବୀ, ତାପରେ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦେଶ୍ୱର ନାମକ ଲିଙ୍ଗକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ସେହି ନୈଋତ୍ୟ (ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ) ଭାଗରେ ବିଶ ଧନୁ ଦୂରେ ଅବସ୍ଥିତ।

Verse 2

चित्रांगदेन देवेशि गंधर्वपतिना प्रिये । क्षेत्रं पवित्रं ज्ञात्वा वै लिंगं तत्र प्रतिष्ठितम् । कृत्वा तपो महाघोरं समाराध्य महेश्वरम्

ହେ ଦେବେଶୀ ପ୍ରିୟେ, ଗନ୍ଧର୍ବପତି ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦ ସେ କ୍ଷେତ୍ରର ପବିତ୍ରତା ଜାଣି ସେଠାରେ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ। ଅତି ଘୋର ତପ କରି ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ଆରାଧନା କରି ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।

Verse 3

अथ यो भावसंयुक्तस्तल्लिगं संप्रपूजयेत् । गांधर्वलोकमाप्नोति गन्धर्वैः सह मोदते

ଏବେ ଯେ କେହି ଭାବଭକ୍ତି ସହିତ ସେହି ଲିଙ୍ଗକୁ ସମ୍ୟକ୍ ପୂଜା କରେ, ସେ ଗାନ୍ଧର୍ବଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରେ।

Verse 4

तत्र शुक्लत्रयोदश्यां संस्नाप्य विधिना शिवम् । पूजयेद्विविधैः पुष्पैर्गंधधूपैरनु क्रमात् । स प्राप्नोत्यखिलं कामं मनसा यद्यदीप्सितम्

ସେଠାରେ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ତ୍ରୟୋଦଶୀ ଦିନ ବିଧିପୂର୍ବକ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ନାନ (ଅଭିଷେକ) କରାଇ, କ୍ରମାନୁସାରେ ବିଭିନ୍ନ ପୁଷ୍ପ, ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଧୂପରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ତେବେ ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା, ସେ ସମସ୍ତ କାମନା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 122

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये चित्रांगदेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्वाविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତି-ସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡରେ, ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଗତ ‘ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦେଶ୍ୱରମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ଏକଶେ ବାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।