Adhyaya 38

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । द्वारकायाश्च माहात्म्यं शृणु पौत्र मयोदितम् । शृण्वतो गदतश्चापि मुक्तिः कृष्णाद्भवेद्ध्रुवम्

ଶ୍ରୀପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ—ହେ ପୌତ୍ର! ମୋଦ୍ୱାରା କଥିତ ଦ୍ୱାରକାର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଶୁଣ। ଏହାକୁ ଶୁଣୁଥିବା ଓ ପାଠ କରୁଥିବା—ଦୁହେଁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କୃପାରେ ନିଶ୍ଚୟ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।

Verse 2

पुत्रेण लोकाञ्जयति पौत्रेणानन्त्यमश्नुते । अथ पुत्रस्य पौत्रेण नाकमेवाधिरोहति

ପୁତ୍ରଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଜୟ କରେ, ପୌତ୍ରଦ୍ୱାରା ଅନନ୍ତ ପଦ ପାଏ; ଏବଂ ପୁତ୍ରର ପୌତ୍ରଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଆରୋହଣ କରେ।

Verse 3

यस्य पुत्रः शुचिर्दक्षः पूर्वे वयसि धार्मिकः । विष्णुभक्तिं च कुरुते तं पुत्रं कवयो विदुः

ଯାହାର ପୁତ୍ର ଶୁଚି, ଦକ୍ଷ, ଅଳ୍ପ ବୟସରୁ ଧାର୍ମିକ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ଆଚରେ—କବିମାନେ ତାହାକୁ ହିଁ ସତ୍ୟ ‘ପୁତ୍ରବାନ୍’ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।

Verse 4

हेमशृंगं रौप्यखुरं सवत्सं कांस्यदोहनम् । सवस्त्रं कपिलानां तु सहस्रं च दिनेदिने

ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ, ରୌପ୍ୟ ଖୁର, ବଛୁରାସହିତ, କାଂସ୍ୟ ଦୋହନପାତ୍ରସହିତ ଏବଂ ବସ୍ତ୍ରାବୃତ—ଏପରି କପିଳା ଗାଈ ଦିନେଦିନେ ଏକ ସହସ୍ର (ଦାନ)।

Verse 5

दत्त्वा यत्फलमाप्नोति ब्राह्मणे वेदपारगे । तत्फलं स्नानमात्रेण गोमत्यां मधुभिद्दिने

ବେଦପାରଗ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇ ଯେ ଫଳ ମିଳେ, ସେଇ ଫଳ ମଧୁଭିଦ୍ (ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ) ଦିନରେ ଗୋମତୀରେ କେବଳ ସ୍ନାନମାତ୍ରେ ମିଳେ।

Verse 6

यस्त्वेकं भोजयेद्विप्रं द्वारकायां च संस्थितम् । सुभिक्षे भो द्विजश्रेष्ठाः फलं लक्षगुणं भवेत्

ଦ୍ୱାରକାରେ ବସୁଥିବା ଏକ ମାତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ସୁଭିକ୍ଷ ସମୟରେ ଭୋଜନ କରାଇଲେ—ତାହାର ଫଳ ଲକ୍ଷଗୁଣ ହୁଏ।

Verse 7

फलं लक्षगुणं प्रोक्तं दुर्भिक्षे कृष्णसन्निधौ । एवं धर्मानुसारेण दयाद्भिक्षां तु भिक्षुके

ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ସମୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସନ୍ନିଧିରେ ଏହାର ଫଳ ଲକ୍ଷଗୁଣ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ତେଣୁ ଧର୍ମାନୁସାରେ ଦୟାରେ ଭିକ୍ଷୁକକୁ ଭିକ୍ଷା ଦେବା ଉଚିତ।

Verse 8

अपि नः स कुले कश्चिद्भविष्यति नरोत्तमः । यो यतीनो कलौ प्राप्ते पितॄनुद्दिश्य दास्यति

କଳିଯୁଗ ଆସିଲେ ଆମ ବଂଶରେ କେହି ନରୋତ୍ତମ ହେବେ କି, ଯିଏ ପିତୃମାନଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ ଯତୀମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବେ?

Verse 9

द्वारकायां विशे षेण सत्कृत्य कृष्णसन्निधौ । अन्नदानं यतीनां तु कौपीनाच्छादनानि च

ବିଶେଷକରି ଦ୍ୱାରକାରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସନ୍ନିଧିରେ ସତ୍କାର କରି, ଯତୀମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ନଦାନ କରିବା ଉଚିତ; ଏବଂ କୌପୀନ ଓ ଆଚ୍ଛାଦନ ବସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।

Verse 10

नात्मनः क्रतुभिः स्विष्टैर्नास्ति तीर्थैः प्रयोजनम् । यत्र वा तत्र वा कार्य्यं यतीनां प्रीणनं सदा

ନିଜ ପାଇଁ ସୁସମ୍ପନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାର ମଧ୍ୟ ପ୍ରକୃତ ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ଯେଉଁଠି ଥାଉ, ସଦା ଯତୀମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ତୃପ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।

Verse 11

श्वपचादयोऽपि ते धन्या ये गता द्वारकां पुरीम् । प्राप्य भागवतान्ये वै पितॄनुद्दिश्य पुत्रकाः

ଶ୍ୱପଚ ଆଦି ଅବହେଳିତମାନେ ମଧ୍ୟ ଧନ୍ୟ, ଯଦି ସେମାନେ ଦ୍ୱାରକା ପୁରୀକୁ ଯାଆନ୍ତି; କାରଣ ସେଠାରେ ଭାଗବତ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ପାଇ ସେମାନଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ପିତୃମାନଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ ଅର୍ପଣ କରିପାରନ୍ତି।

Verse 12

भक्त्या संपूजयिष्यंति वस्त्रैर्दानैश्च भूरिभिः

ସେମାନେ ଭକ୍ତିସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂଜା କରି, ବସ୍ତ୍ର ଓ ପ୍ରଚୁର ଦାନ ଅର୍ପଣ କରିବେ।

Verse 13

गयापिंडेन नास्माकं तृप्तिर्भवति तादृशी । यादृशी विष्णुभक्तानां सत्कारेणोप जायते

ଗୟାରେ ପିଣ୍ଡଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ସେପରି ତୃପ୍ତି ହୁଏନାହିଁ; ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସତ୍କାରରୁ ଯେପରି ତୃପ୍ତି ଜନ୍ମେ।

Verse 14

वैशाखे ये करिष्यंति द्वादशीं कृष्णसन्निधौ । कृष्णं संपूजयन्तश्च रात्रौ कुर्वंति जागरम्

ଯେମାନେ ବୈଶାଖ ମାସରେ କୃଷ୍ଣସନ୍ନିଧିରେ ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ପୂଜା କରି ରାତିରେ ଜାଗରଣ କରିବେ।

Verse 15

माहात्म्यं पठनीयं तु द्वारकासंभवं शुभम् । कृष्णस्य बालचरितं बालकृष्णादिदर्शनम्

ଦ୍ୱାରକାସମ୍ଭବ ଶୁଭ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ପଠନୀୟ; ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାଳଚରିତ୍ର ଓ ବାଳକୃଷ୍ଣାଦି ଦର୍ଶନକଥାମାନେ ମଧ୍ୟ।

Verse 16

क्रीडनं गोकुलस्यैव क्रीडा गोपीजनस्य च । कृष्णावतारकर्माणि श्रोतव्यानि पुनःपुनः

ଗୋକୁଳର କ୍ରୀଡା ଓ ଗୋପୀଜନଙ୍କ କ୍ରୀଡା ମଧ୍ୟ—କୃଷ୍ଣାବତାରର କର୍ମମାନେ ପୁନଃପୁନଃ ଶ୍ରବଣୀୟ।

Verse 17

रुक्मशृंगीं रौप्यखुरीं मुक्तालांगूलभूषिताम् । सवत्सां ब्राह्मणे दत्त्वा होमार्थं चाहिताग्नये

ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୃଙ୍ଗ, ରୌପ୍ୟ ଖୁର ଓ ମୁକ୍ତାରେ ଶୋଭିତ ପୁଛ ଥିବା ବଛଡ଼ାସହ ଗାଈକୁ ହୋମାର୍ଥେ ଆହିତାଗ୍ନି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ ମହାପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।

Verse 18

निमिषस्पर्शनांशेन फलं कृष्णस्य जागरे । यत्किंचित्कुरुते पापं कोटिजन्मसु मानवः । कृष्णस्य जागरे रात्रौ दहते नात्र संशयः

କୃଷ୍ଣ ଜାଗର ରାତିରେ ନିମିଷମାତ୍ର ଜାଗି ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ଅପାର ଫଳ ମିଳେ। ମଣିଷ କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମରେ କରିଥିବା ଯେକୌଣସି ପାପ କୃଷ୍ଣଜାଗର ରାତିରେ ଦହିଯାଏ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 19

पठेद्भागवतं रात्रौ पुराणं दयितं हरेः । यावत्सूर्य्यकृताऽलोको यावच्चन्द्रकृता निशा

ରାତିରେ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଭାଗବତ ପୁରାଣ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ; ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକିତ ରାତି ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିରନ୍ତର ପାଠ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 20

यावत्ससागरा पृथ्वी यावच्च कुलपर्वताः । तावत्कालं वसेत्स्वर्गे नान्यथा मम भाषितम्

ସମୁଦ୍ରସହିତ ପୃଥିବୀ ଯେତେଦିନ ରହିବ ଓ ପର୍ବତଶ୍ରେଣୀ ଯେତେଦିନ ରହିବ, ସେତେଦିନ ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରିବ—ଏହା ମୋର ଘୋଷଣା, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।

Verse 21

आस्फोटयंति पितरः प्रहर्षंति पितामहाः । एवं तं स्वसुतं दृष्ट्वा शृण्वानं कृष्णसंभवम्

କୃଷ୍ଣସମ୍ଭବ ପବିତ୍ର ଆଖ୍ୟାନ ଶୁଣୁଥିବା ନିଜ ବଂଶଜ ପୁତ୍ରକୁ ଦେଖି ପିତୃମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ହାତ ତାଳି ମାରନ୍ତି, ଏବଂ ପିତାମହମାନେ ପ୍ରମୋଦିତ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 22

द्वारकायाश्च माहात्म्यं यत्र नो जागरे पठेत् । तन्म्लेच्छसदृशं स्थानमपवित्रं परित्यजेत्

ଯେଉଁଠି ଜାଗରଣକାଳେ ଦ୍ୱାରକା-ମାହାତ୍ମ୍ୟ ପାଠ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେ ସ୍ଥାନ ମ୍ଲେଚ୍ଛସଦୃଶ ଓ ଅପବିତ୍ର; ଏମିତି ସ୍ଥାନ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 23

शालिग्रामशिला नैव यत्र भागवता न हि । त्यजेत्तीर्थं महापुण्यं पुण्यमायतनं त्यजेत्

ଯେଉଁଠି ଶାଳିଗ୍ରାମ-ଶିଳା ନାହିଁ ଓ ଭାଗବତ ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟ ନାହାନ୍ତି, ସେଠାରେ ‘ମହାପୁଣ୍ୟ’ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତୀର୍ଥକୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ; ସେ ପୁଣ୍ୟାୟତନକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ।

Verse 24

त्यजेद्गुह्यं तथाऽरण्यं यत्र न द्वादशीव्रतम्

ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱାଦଶୀ-ବ୍ରତ ପାଳନ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଗୁହ୍ୟ ସ୍ଥାନ ହେଉ କି ଅରଣ୍ୟ—ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 25

सुदेशोऽपि भवेन्निंद्यो यत्र नो वैष्णवा व्रतम् । कुदेशोऽपि भवेत्पुण्यो यत्र भागवताः कलौ

ଯେଉଁଠି ବୈଷ୍ଣବ-ବ୍ରତ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ସୁଦେଶ ମଧ୍ୟ ନିନ୍ଦ୍ୟ ହୋଇଯାଏ; ଏବଂ କଳିଯୁଗରେ ଯେଉଁଠି ଭାଗବତ ଭକ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ କୁଦେଶ ମଧ୍ୟ ପୁଣ୍ୟମୟ ହୋଇଯାଏ।

Verse 26

संकीर्णयोनयः पूता ये भक्ता मधुसूदने । म्लेच्छतुल्याः कुलीनास्ते ये न भक्ता जनार्दने

ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ଭକ୍ତ ଯେମାନେ, ସେମାନେ ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ-ଯୋନି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ଭକ୍ତ ନୁହନ୍ତି, ସେମାନେ କୁଳୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମ୍ଲେଚ୍ଛତୁଲ୍ୟ।

Verse 27

रथारूढं प्रकुर्वंति ये कृष्णं मधुमाधवे । मुक्तिं प्रयांति ते सर्वे कुलकोटिसमन्विताः

ଯେମାନେ ମଧୁମାଧବ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ରଥାରୂଢ କରି ବିଧିପୂର୍ବକ ସଜାଇ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କୁଳର କୋଟି କୋଟି ଜନ ସହିତ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି।

Verse 28

देवकीनन्दनस्यार्थे रथं कारापयन्ति ये । कल्पांतं विष्णुलोके ते वसन्ति पितृभिः सह

ଯେମାନେ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ ରଥ ତିଆରି କରାନ୍ତି, ସେମାନେ ପିତୃମାନଙ୍କ ସହିତ କଳ୍ପାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଲୋକରେ ବସନ୍ତି।

Verse 29

द्वारकायास्तु माहात्म्यं श्रावयेद्यः कलौ नृणाम् । भावमुत्पादयेद्यो वै लभेत्क्रतुशतंफलम्

କଳିଯୁଗରେ ଯେ କେହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରକାର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଶ୍ରବଣ କରାଏ ଏବଂ ସତ୍ୟରେ ଭକ୍ତିଭାବ ଜାଗ୍ରତ କରାଏ, ସେ ଶତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ।

Verse 30

यो नार्चयति पापिष्ठो देवमन्यत्र गच्छति । कोटिजन्मार्जितं पुण्यं हरते रुक्मिणीपतिः

ଯେ ପାପିଷ୍ଠ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରେନାହିଁ ଏବଂ ଅନ୍ୟତ୍ର ଯାଏ, ତାହାର କୋଟି ଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପୁଣ୍ୟକୁ ରୁକ୍ମିଣୀପତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହରଣ କରନ୍ତି।

Verse 31

शंखोद्धारसमुद्भूतां नित्यं देहे बिभर्त्ति हि । मृत्तिकां दैत्यराजेन्द्र शृणु वक्ष्यामि यत्फलम्

ଶଙ୍ଖୋଦ୍ଧାରରୁ ଉଦ୍ଭୂତ ପବିତ୍ର ମୃତ୍ତିକାକୁ ସେ ନିତ୍ୟ ଦେହରେ ଧାରଣ କରେ; ହେ ଦୈତ୍ୟରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଶୁଣ—ମୁଁ ଏହାର ଫଳ କହୁଛି।

Verse 32

यो ददाति यतीनां च वैष्णवानां प्रयच्छति । स्वर्णभारशतं पुण्ड्रं नित्यं प्राप्नोति मानवः

ଯେ ଯତିମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇ ଓ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ନିତ୍ୟ ଶତ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଭାର ସମ ପୁଣ୍ୟ ଏବଂ ପୁଣ୍ଡ୍ରଚିହ୍ନର ପବିତ୍ରତା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 33

गृहे यस्य सदा तिष्ठेच्छंखोद्धारस्य मृत्तिका । नित्य क्रियाकृतंपुण्यं लभेत्कोटिगुणं बले

ଯାହାଙ୍କ ଘରେ ଶଙ୍ଖୋଦ୍ଧାରର ମୃତ୍ତିକା ସଦା ରହେ, ତାଙ୍କର ନିତ୍ୟକର୍ମଜ ପୁଣ୍ୟ ବଳରେ କୋଟିଗୁଣ ହୁଏ।

Verse 34

यस्य पुण्ड्रं ललाटे तु गोपीचंदनसंज्ञकम् । न जहाति गृहं तस्य लक्ष्मीः कृष्णप्रिया द्विजाः

ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଯାହାଙ୍କ ଲଲାଟରେ ‘ଗୋପୀଚନ୍ଦନ’ ନାମକ ପୁଣ୍ଡ୍ର ରହେ, ତାଙ୍କ ଘରକୁ କୃଷ୍ଣପ୍ରିୟା ଲକ୍ଷ୍ମୀ କେବେ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।

Verse 35

न ग्रहो बाधते तस्य नोरगो न च राक्षसः । पिशाचा न च कूष्मांडा न च प्रेता न जंभकाः

ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ଗ୍ରହବାଧା ପୀଡ଼ା ଦିଏ ନାହିଁ; ନ ସର୍ପ, ନ ରାକ୍ଷସ; ନ ପିଶାଚ, ନ କୂଷ୍ମାଣ୍ଡ, ନ ପ୍ରେତ, ନ ଜମ୍ଭକ।

Verse 36

नाग्निचौरभयं तस्य दरीणां चैव बन्धनम् । विद्युदुल्काभयं चैव न चोत्पातसमुद्भवम्

ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିଭୟ ନାହିଁ, ଚୋରଭୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଦରା/ଗୁହାରେ ବନ୍ଧନଭୟ ନାହିଁ; ବିଜୁଳି କିମ୍ବା ଉଲ୍କାଭୟ ନାହିଁ, ଏବଂ ଉତ୍ପାତଜନ୍ୟ ବିପଦ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।

Verse 37

नारिष्टं नापशकुनं दुर्निमित्तादिकं च यत् । सत्कृते विष्णुभक्ते च शालिग्रामशिलार्चने

ଯେଉଁଠାରେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତଙ୍କୁ ସତ୍କାର କରାଯାଏ ଏବଂ ଶାଳିଗ୍ରାମ-ଶିଳାର ବିଧିପୂର୍ବକ ଅର୍ଚ୍ଚନା ହୁଏ, ସେଠାରେ ନ ଅରିଷ୍ଟ, ନ ଅପଶକୁନ, ନ କୌଣସି ଦୁର୍ନିମିତ୍ତ ରହେ।

Verse 38

पीते पादोदके विप्रा नैवेद्यस्यापि भक्षणे । तुलसीसन्निधौ विष्णोर्विलयावसरे कृते

ହେ ବିପ୍ରମାନେ! ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦୋଦକ (ଚରଣାମୃତ) ପାନ କରି, ନୈବେଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ଷଣ କରି, ତୁଳସୀର ସନ୍ନିଧିରେ ବିଷ୍ଣୁପୂଜା କଲେ, ପ୍ରଳୟକାଳରେ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁରେ ଶରଣ ମିଳେ।

Verse 39

पुरा देवेन कथितं शृणु पात्रं वदाम्यहम् । प्रिया भागवता येषां तेषां दासोऽस्म्यहं सदा

ପୂର୍ବେ ଭଗବାନ ଯାହା କହିଥିଲେ ତାହା ଶୁଣ; ସତ୍ୟ ପାତ୍ର କିଏ ମୁଁ କହୁଛି। ଯାହାଙ୍କୁ ଭାଗବତ-ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ସଦା ସେମାନଙ୍କର ଦାସ।

Verse 40

विहाय मथुरां काशीमवन्तीं सर्वपापहाम् । मायां कांचीमयोध्यां च संप्राप्ते च कलौ युगे

କଳିଯୁଗ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ, ମଥୁରା, କାଶୀ, ସର୍ବପାପହାରିଣୀ ଅବନ୍ତୀ, ଏବଂ ମାୟା (ହରିଦ୍ୱାର), କାଞ୍ଚୀ, ଅଯୋଧ୍ୟାକୁ ମଧ୍ୟ ଏକପାଖେ ରଖି—

Verse 41

वसाम्यहं द्वारकायां सर्वसेनासमावृतः । तीर्थव्रतैर्यज्ञदानै रुद्राद्यैर्मुनिचारणैः

ମୁଁ ଦ୍ୱାରକାରେ ବସୁଛି, ମୋର ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ସେନାଦ୍ୱାରା ପରିବୃତ—ତୀର୍ଥ ଓ ବ୍ରତ, ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ସହିତ, ଏବଂ ରୁଦ୍ରାଦି ଦେବ, ମୁନି ଓ ଚାରଣମାନଙ୍କ ସହ।

Verse 42

श्रद्धात्यागेन भक्त्या वा यस्तोषयितुमिच्छति । गत्वा द्वारवतीं रम्यां द्रष्टव्योऽहं कलौ युगे

ଯେ ଶ୍ରଦ୍ଧାୟୁକ୍ତ ତ୍ୟାଗରେ କିମ୍ବା ଭକ୍ତିରେ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେ ରମ୍ୟ ଦ୍ୱାରବତୀକୁ ଯାଉ; କଳିଯୁଗରେ ସେଠାରେ ମୋର ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 43

त्रैलोक्ये यानि तीर्थानि मया शुद्धानि भूरिशः । विन्यस्तानि च गोमत्यां चक्रतीर्थेऽतिपावने

ତ୍ରିଲୋକରେ ଯେଯେ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହାକୁ ମୁଁ ବହୁପ୍ରକାରେ ଶୁଦ୍ଧ କରିଛି, ସେସବୁ ଗୋମତୀର ଅତିପାବନ ଚକ୍ରତୀର୍ଥରେ ବିନ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଛି।

Verse 44

दिनेनैकेन गोमत्यां चक्रतीर्थे कलौ युगे । त्रैलोक्यसंभवैस्तीर्थैः स्नातो भवति मानवः

କଳିଯୁଗରେ ଗୋମତୀର ଚକ୍ରତୀର୍ଥରେ ଏକ ଦିନ ମାତ୍ର ରହିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ତ୍ରିଲୋକସମ୍ଭବ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ପରି ହୁଏ।

Verse 45

कोटिपापविनिर्मुक्तो मत्समं वसते नरः । मम लोके न संदेहः कुलकोटिसमन्वितः

କୋଟି ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସେ ନର ମୋ ସମାନ ଭାବେ ବସେ; ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ଲୋକରେ ନିଜ କୁଳର କୋଟି ସହିତ ନିବାସ କରେ।

Verse 46

नापराधकृतैः पापैर्लिप्तः स्यादु त्कटैः कृतैः । शतजन्मायुतानीह लक्ष्मीर्न च्यवते गृहात्

ଅପରାଧବଶତଃ କରାଯାଇଥିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଘୋର ପାପମାନେ ମଧ୍ୟ ତାକୁ ଲିପ୍ତ କରେ ନାହିଁ; ଏଠାରେ ତାଙ୍କ ଘରୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଶତସହସ୍ର ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଚ୍ୟୁତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।