Adhyaya 34

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । एवमद्भुतमाहात्म्यं द्वारकायां मुनीश्वराः । सर्वेषां क्षेत्रतीर्थानां महापापविदारक्म्

ଶ୍ରୀପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ—ହେ ମୁନୀଶ୍ୱରମାନେ! ଦ୍ୱାରକାର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ସମସ୍ତ କ୍ଷେତ୍ର-ତୀର୍ଥର ସାର ଏବଂ ମହାପାପକୁ ବିଦାରିତ କରୁଥିବା ଶକ୍ତି ଅଟେ।

Verse 2

वर्णानामश्रमाणां च पतितानां विशेषतः । महापापहरं प्रोक्तं महापुण्यविवर्द्धनं

ଏହା ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମର ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ—ବିଶେଷତଃ ପତିତମାନଙ୍କ ପାଇଁ—ମହାପାପହର ଏବଂ ମହାପୁଣ୍ୟବର୍ଦ୍ଧକ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।

Verse 3

अत्युग्रपापराशीनां दाहस्थानं यथा स्मृतम् । द्वारकागमनं विप्राः किं पुनर्द्वारकास्थितिः

ହେ ବିପ୍ରମାନେ! ଅତ୍ୟୁଗ୍ର ପାପରାଶିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ୱାରକାଗମନ ନିଜେ ‘ଦାହସ୍ଥାନ’ ସଦୃଶ ବୋଲି ସ୍ମୃତିରେ କୁହାଯାଇଛି; ତେବେ ଦ୍ୱାରକାରେ ନିବାସ କେତେ ଅଧିକ ମହିମାମୟ!

Verse 4

विशेषेण तु विप्रेन्द्राः कन्याराशिस्थिते गुरौ । ब्रह्मादयोपि दृश्यंते यत्र तीर्थैश्च संयुताः

ହେ ବିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରମାନେ! ବିଶେଷକରି ଗୁରୁ କନ୍ୟାରାଶିରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିବାବେଳେ, ଦ୍ୱାରକାରେ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ସହ ବ୍ରହ୍ମାଦି ଦେବଗଣ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦେଖାଯାନ୍ତି।

Verse 5

प्रतिवर्षं प्रकुर्वंति द्वारकागमनं नराः । तेषां पादरजः स्पृष्ट्वा दिवं यांति च पापिनः

ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଦ୍ୱାରକା ଯାତ୍ରା କରନ୍ତି; ତାଙ୍କ ପାଦରଜ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 6

गोमती नीरपूतानां कृष्णवक्त्रावलोकिनाम् । दर्शनात्पातकं तेषां याति जन्मशतार्जितम्

ଗୋମତୀ ଜଳରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁଖ ଦର୍ଶନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ଶତ ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ପାପ ଦର୍ଶନମାତ୍ରରେ ନଶିଯାଏ।

Verse 7

इतिहासेन पूर्वोक्तं श्रूयतां मुनिपुङ्गवाः । दिलीपवसिष्ठ संवादे परमाश्चर्य्यवर्द्धनम्

ହେ ମୁନିପୁଙ୍ଗବମାନେ! ପୂର୍ବେ କୁହାଯାଇଥିବା ପୁରାତନ ଇତିହାସ ଶୁଣନ୍ତୁ—ଦିଲୀପ ଓ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ସମ୍ବାଦରେ ଥିବା, ପରମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ବଢ଼ାଇଦେଉଥିବା ପ୍ରସଙ୍ଗ।

Verse 8

काश्यां तु वज्रलेपो हि क्षेत्र एकत्र नश्यति । यातुर्दर्शनतः श्रुत्वा दिलीपो वाक्यमब्रवीत्

କାଶୀରେ ସେଇ ଏକମାତ୍ର ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭୟଙ୍କର ‘ବଜ୍ରଲେପ’ ନଶିଯାଏ—ଯାତ୍ରୀର କଥାରୁ ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ଦିଲୀପ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।

Verse 9

दिलीप उवाच । वज्रलेपश्च काश्यां तु घोरो यत्र विनश्यति । कृत्स्नशोऽथ महापुण्यं प्राप्यं यत्र तदस्ति किम्

ଦିଲୀପ କହିଲେ—କାଶୀରେ ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଘୋର ବଜ୍ରଲେପ ନଶିଯାଏ, ତେବେ କେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମହାପୁଣ୍ୟ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ?

Verse 10

न प्ररोहंति पापानि यस्मिन्क्षेत्रे द्विजोत्तम । तत्क्षेत्रं कथ्यतां पुण्यं यत्र पापं प्रणश्यति

ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ! ଯେଉଁ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପାପ ପୁଣି ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏନାହିଁ, ସେହି ପୁଣ୍ୟକ୍ଷେତ୍ର କହନ୍ତୁ—ଯେଉଁଠାରେ ପାପ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଶିଯାଏ।

Verse 11

वसिष्ठ उवाच । आसीत्काश्यां पुरा कश्चित्त्रिदण्डी मोक्षधर्मवित् । जपन्दशाश्वेमेधे तु गायत्रीं च समाहितः

ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ—ପୂର୍ବେ କାଶୀରେ ମୋକ୍ଷଧର୍ମଜ୍ଞ ଜଣେ ତ୍ରିଦଣ୍ଡୀ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଥିଲେ। ସେ ସମାହିତଚିତ୍ତରେ ଗାୟତ୍ରୀ ଜପ କରୁଥିଲେ; ତାହା ଦଶ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମ ପୁଣ୍ୟଦାୟକ।

Verse 12

तत्र काचित्समायाता युवती गजगामिनी । तीरे संस्थाप्य वासांसि गंगायाः श्रमशान्तये । प्रविष्टा च जले नग्ना जलक्रीडां चकार ह

ସେଠାରେ ଗଜଗାମିନୀ ଚାଳ ଥିବା ଜଣେ ଯୁବତୀ ଆସିଲା। ଶ୍ରମ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଗଙ୍ଗାତୀରେ ବସ୍ତ୍ର ରଖି, ନଗ୍ନ ହୋଇ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଜଳକ୍ରୀଡା କଲା।

Verse 13

नग्नां तां क्रीडतीं वीक्ष्य यतिर्मदनपूरितः । दैवाग्निभ्रंशितो मार्गात्सहसा च विमोहितः

ତାକୁ ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଜଳକ୍ରୀଡା କରୁଥିବା ଦେଖି ସେ ଯତି କାମନାରେ ପୂରିତ ହେଲା। ଦୈବାଗ୍ନିରେ ମାର୍ଗଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ପରି ସେ ହଠାତ୍ ମୋହଗ୍ରସ୍ତ ହେଲା।

Verse 14

मनसा कामयामास साऽपि तं तरुणं यतिम् । तयोश्च संगतिस्तत्र संजाता पापकर्मणोः

ସେ ମନରେ ତାକୁ କାମନା କଲା, ଏବଂ ସେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଯୁବ ଯତିଙ୍କୁ କାମନା କଲା। ଏଭଳି ଉଭୟଙ୍କ ପାପକର୍ମରୁ ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ସଙ୍ଗମ ହେଲା।

Verse 15

तया विमोहितः सद्यस्तामेवानुससार सः । तत्प्रीत्यै चार्जयामास धनमन्यायतस्तदा

ତାହାର ମୋହରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ସେ ସଙ୍ଗେସଙ୍ଗେ କେବଳ ତାକୁ ଅନୁସରଣ କଲା। ତାହାର ପ୍ରୀତି ପାଇଁ ସେତେବେଳେ ଅନ୍ୟାୟ ଉପାୟରେ ଧନ ସଂଗ୍ରହ କଲା।

Verse 16

वाराणस्यां हि न त्यक्तश्चंडालस्य प्रतिग्रहः । स्नानहीनः सदा पापी रात्रौ चौर्य्येण वर्त्तते

ବାରାଣସୀରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଚାଣ୍ଡାଳଙ୍କଠାରୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ ଛାଡ଼ିଲା ନାହିଁ। ସ୍ନାନହୀନ, ସଦା ପାପୀ, ସେ ରାତିରେ ଚୋରି କରି ଜୀବନ ଚାଲାଉଥିଲା।

Verse 17

कस्मिंश्चित्समये पापी मांसार्थी तु वनं गतः । ददर्श प्रमदां तत्र मातंगीं मदिरेक्षणाम्

ଏକ ସମୟରେ ସେ ପାପୀ ମାଂସ ଲୋଭରେ ବନକୁ ଗଲା। ସେଠାରେ ମଦିରାସଦୃଶ ନୟନ ଥିବା ମାତଙ୍ଗୀ ଯୁବତୀକୁ ଦେଖିଲା।

Verse 18

तस्याः प्रथमतारुण्यं दृष्ट्वा गर्वेण पाप्मना । वनेऽथ निर्जने तत्र मातंगीसंगमेयिवान्

ତାହାର ପ୍ରଥମ ତାରୁଣ୍ୟ ଦେଖି ପାପମୟ ଗର୍ବରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ସେ ନିର୍ଜନ ବନରେ ମାତଙ୍ଗୀ ସହ ସଙ୍ଗମ ଚାହିଲା।

Verse 19

तया सहान्नपानादि कृतवान्पापमोहितः । अश्नाति सुरया पंकं गोमांसं पापलंपटः

ସେ ପାପମୋହିତ ହୋଇ ତାହା ସହ ଅନ୍ନପାନାଦି କଲା; ପାପଲମ୍ପଟ ହୋଇ ସୁରା ସହ ଘୃଣିତ ଭୋଜନ, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୋମାଂସ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ଷଣ କଲା।

Verse 20

तद्गृहे निधनं प्राप्तः पापात्मा सर्वभक्षकः । वाराणसीप्रभावेन न प्राप्तो नरकं तदा

ସେ ପାପାତ୍ମା ସର୍ବଭକ୍ଷକ ତାହାର ଘରେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଲା; କିନ୍ତୁ ବାରାଣସୀର ପ୍ରଭାବରେ ସେ ତେବେ ନରକକୁ ପଡ଼ିଲା ନାହିଁ।

Verse 21

किं तु तत्र कृतं पापं वज्रलेपं सुदारुणम् । शूद्रीसंपर्क पापेन जातोऽसौ क्रूरयोनिषु

କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ କୃତ ପାପ ବଜ୍ରଲେପ ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦାରୁଣ ଥିଲା; ଶୂଦ୍ରୀ-ସମ୍ପର୍କ ପାପରେ ସେ କ୍ରୂର ଯୋନିମାନଙ୍କରେ ଜନ୍ମ ନେଲା।

Verse 22

वृको व्याघ्रोरगः श्वानः शृगालः सूकरोऽभवत् । दुरंतां यातनां प्राप्तः शमलेशं न विन्दति

ସେ ନେଉଳିଆ, ବାଘ, ସାପ, କୁକୁର, ଶିଆଳ ଓ ଶୂକର ହେଲା; ଅନନ୍ତ ଯାତନା ଭୋଗି ମଧ୍ୟ ଅଳ୍ପମାତ୍ର ଶାନ୍ତି ପାଇଲା ନାହିଁ।

Verse 23

एवं जन्मसहस्रैस्तु न तस्य पापकर्मणः । मातंग्या संगजं पापं व्यनश्यत युगायुतैः

ଏଭଳି ହଜାର ଜନ୍ମରେ ମଧ୍ୟ ତାହାର ପାପକର୍ମର—ମାତଙ୍ଗୀ ସଙ୍ଗରୁ ଜନିତ—ପାପ, ଯୁଗାୟୁତରେ ମଧ୍ୟ ବିନଶିଲା ନାହିଁ।

Verse 24

ततोऽसौ सप्तमे जातः शशकश्चैव जन्मनि । ततोऽसौ राक्षसो जातः पापात्मा सर्वभक्षकः

ତାପରେ ସେ ସପ୍ତମ ଜନ୍ମରେ ଶଶକ (ଖରାଗୋଶ) ହୋଇ ଜନ୍ମିଲା; ତାହାପରେ ପାପାତ୍ମା, ସର୍ବଭକ୍ଷକ ରାକ୍ଷସ ହୋଇ ଜନ୍ମିଲା।

Verse 25

प्राणिनो भक्षयन्सर्वान्संप्राप्तो विंध्यपर्वते । अस्मादनन्तरं भाव्यं कृकलासत्वमद्भुतम्

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିବା ସେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲା; ଏହା ପରେ ସତ୍ୱର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ପରିବର୍ତ୍ତନ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଥିଲା—ସେ କୃକଲାସ (ଟିକଟିକି) ହେବ।

Verse 26

शूद्रीसंगजपापेन भाव्यं च कृमियोनिना । मातंगीसंगमे प्रोक्तं फलं ह्यतिजुगुप्सितम्

ଶୂଦ୍ରୀ-ସଙ୍ଗଜ ପାପରେ ତାହାର କୃମି-ଯୋନିରେ ଜନ୍ମ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଲା; ମାତଙ୍ଗୀ ସଙ୍ଗମର ଫଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜୁଗୁପ୍ସିତ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।

Verse 27

युगायुतं सहस्रैस्तु भोक्ष्यमाणं सुदारुणम् । अत्याश्चर्य्यमभूत्तत्र दिलीप श्रूयतां महत्

ହଜାର ଯୁଗ-ସମୂହ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦାରୁଣ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିବାକୁ ଥିଲା; କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ଏକ ମହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟିଲା—ହେ ଦିଲୀପ, ଶୁଣ।

Verse 28

आलोकितं च विंध्याद्रौ सर्वेषां विस्मयास्पदम् । दृष्ट्वा द्वारावतीं कश्चित्कृष्णवक्त्रं सुशोभनम्

ବିନ୍ଧ୍ୟାଦ୍ରିରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିସ୍ମୟ କରାଇବା ଭଳି ଏକ ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହେଲା; କେହି ଦ୍ୱାରାବତୀକୁ ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସୁଶୋଭନ ମୁଖକୁ ଦେଖିଲେ।

Verse 29

गोमतीनीरपूतस्तु विंध्यं प्राप्तः स पांथिकः । मात्रां कृष्णप्रसादस्य स्कन्धे कृत्वा प्रहर्षितः

ଗୋମତୀର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ସେ ପାଂଥିକ ବିନ୍ଧ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିଲା। କାନ୍ଧରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ-ପ୍ରସାଦର ଅଂଶ ବହି ହର୍ଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।

Verse 30

प्रयास्यन्स्वगृहं तत्र ददर्श पथि राक्षसम् । द्रुतं च क्रूरकर्माणं दृष्ट्वा भक्षितुमागतम्

ନିଜ ଘରକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ ସେ ପଥରେ ଗୋଟିଏ ରାକ୍ଷସକୁ ଦେଖିଲା। ଦ୍ରୁତଗାମୀ ଓ କ୍ରୂରକର୍ମୀ ସେ ତାକୁ ଦେଖି ଭକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ଧାଇଁ ଆସିଲା।

Verse 31

तस्य दर्शनमात्रेण वज्रलेपः सुदारुणः । वाराणसीसमुद्भूतो भस्मसादभवत्क्षणात्

ତାହାକୁ କେବଳ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ସେ ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ରଲେପଧାରୀ—ଯେ ବାରାଣସୀରୁ ଉଦ୍ଭୂତ—କ୍ଷଣେ ଭସ୍ମୀଭୂତ ହେଲା।

Verse 32

जन्मकोटिशतेनापि यो न शक्यो व्यपोहितुम् । तत्पापपर्वतान्मुक्तः कृष्णपांथिकदर्शनात्

ଶତକୋଟି ଜନ୍ମରେ ମଧ୍ୟ ଯାହା ଦୂର ହେବା ନଥିଲା, ସେହି ପାପ—ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଭକ୍ତ ପାଂଥିକଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ—ପାପପର୍ବତରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା।

Verse 33

दग्धेऽथ क्रूरभावे तु घनमुक्तो यथा शशी । रेजे पुण्यप्रकाशेन कृष्णपांथिकदर्शनात्

ତାହାର କ୍ରୂରଭାବ ଦଗ୍ଧ ହେଲାପରେ, ମେଘମୁକ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଭକ୍ତ ପାଂଥିକଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ପୁଣ୍ୟପ୍ରକାଶରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା।

Verse 34

ततोऽभिमुखमभ्येत्य द्वारकापथिकं मुदा । ननाम श्रद्धया भूमौ तद्दर्शनमहोत्सवः

ତେବେ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସି ଦ୍ୱାରକାଗାମୀ ପଥିକଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲା; ସେହି ଦର୍ଶନକୁ ମହୋତ୍ସବ ସମାନ ମାନିଲା।

Verse 35

नत्वाऽथ विस्मितः प्राह अहोऽद्य तव दर्शनात् । गतो घोरतमो भावः प्राप्ता संसिद्धिरुत्तमा

ପ୍ରଣାମ କରି ସେ ବିସ୍ମିତ ହୋଇ କହିଲା—“ଅହୋ! ଆଜି ତୁମ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେ ମୋର ଅତି ଘୋର ଭାବ ନିବୃତ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ଉତ୍ତମ ସଂସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା।”

Verse 36

कस्मात्त्वमागतो भद्र प्रभावः कीदृशस्तव । वज्रलेपस्तु काश्यां वै दग्धस्ते दर्शनादनु

“ହେ ଭଦ୍ର! ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? ତୁମର ଏହି ପ୍ରଭାବ କିପରି? କାରଣ କାଶୀରେ ତୁମ ଦର୍ଶନ ପରେ ‘ବଜ୍ରଲେପ’ ସତ୍ୟସତ୍ୟ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଗଲା।”

Verse 37

वसिष्ठ उवाच । इत्येवं राक्षसेनोक्तं श्रुत्वा कृष्णस्य पांथिकः । विस्मयं परमापन्नः प्राह तं हर्षमानसः

ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ—ରାକ୍ଷସ ଏଭଳି କହିଥିବା କଥା ଶୁଣି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଥିକ ପରମ ବିସ୍ମୟରେ ପଡ଼ି, ହର୍ଷିତ ମନେ ତାହାକୁ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲା।

Verse 38

पांथिक उवाच । श्रीमद्द्वारवतीं दृष्ट्वा ह्यागतोऽस्म्यत्र राक्षस । वज्रलेपहरोऽस्माकं प्रभावः कृष्णदर्शनात्

ପଥିକ କହିଲା—“ହେ ରାକ୍ଷସ! ଶ୍ରୀମଦ୍ ଦ୍ୱାରବତୀ (ଦ୍ୱାରକା) ଦର୍ଶନ କରି ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। କୃଷ୍ଣଦର୍ଶନଜନିତ ଆମ ପ୍ରଭାବ ‘ବଜ୍ରଲେପ’କୁ ହରଣ କରେ।”

Verse 39

गोमत्यां यः सकृत्स्नात्वा पश्येत्कृष्णमुखांबुजम् । सर्वानुद्धरते पापादपि त्रैलाक्यदाहकात्

ଯେ ଗୋମତୀରେ ଏକଥର ମାତ୍ର ସ୍ନାନ କରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁଖକମଳ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ତ୍ରିଲୋକଦାହକ ପାପରୁ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପାପମୁକ୍ତ କରେ।

Verse 40

वसिष्ठ उवाच । इत्युक्तो राक्षसो हृष्टः शुद्धात्मा भक्तिसंयुतः । नत्वा प्रदक्षिणं कृत्वा संप्राप्तो द्वारकां तदा

ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ—ଏପରି କୁହାଯାଉଥିବାରୁ ସେ ରାକ୍ଷସ ହର୍ଷିତ ହେଲା; ତାହାର ଅନ୍ତଃକରଣ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତ ହେଲା। ପ୍ରଣାମ କରି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ସେତେବେଳେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।

Verse 41

गोमत्यां स तनुं त्यक्त्वा प्राप्तोऽसौ वैष्णवं पदम् । स्तूयमानः सुरेशानैर्गधर्वैः पुष्पवृष्टिभिः

ସେଠାରେ ଗୋମତୀରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି ସେ ବୈଷ୍ଣବ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କଲା। ଦେବେଶମାନେ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବାବେଳେ, ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟରେ ସେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲା।

Verse 42

इत्थं महाप्रभावो हि द्वारकायाः प्रकीर्त्तितः । न प्ररोहंति पापानि यस्याः पांथिकदर्शनात् । द्वारकायां तु किं वाच्यं न प्ररोहंति पातकम्

ଏପରି ଦ୍ୱାରକାର ମହାପ୍ରଭାବ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତ ହେଲା—ତାହାର ଯାତ୍ରୀକୁ ଦେଖିଲେ ମାତ୍ରେ ପାପ ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ ନାହିଁ। ତେବେ ସ୍ୱୟଂ ଦ୍ୱାରକାରେ କ’ଣ କହିବା—ସେଠାରେ ପାତକ ମୋଟେ ମୋଲେ ନାହିଁ।

Verse 43

इत्येतत्कथितं राजन्यत्पृष्टोहं त्वयाऽनघ । सर्वक्षेत्रोत्तमं क्षेत्रं वज्रलेपविनाशनम्

ହେ ରାଜନ୍, ହେ ଅନଘ! ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲ, ମୁଁ ତାହା ଏପରି କହିଲି। ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ସମସ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ‘ବଜ୍ରଲେପ’ ଦୋଷକୁ ବିନାଶ କରେ।

Verse 44

श्रीप्रह्लाद उवाच । वसिष्ठेनोदितं श्रुत्वा दिलीपो हृष्ट मानसः । द्वारकां क्षेत्रराजं तं ज्ञात्वा च विस्मयं ययौ

ଶ୍ରୀ ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ—ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଦିଲୀପଙ୍କ ମନ ହର୍ଷିତ ହେଲା। ଦ୍ୱାରକାକୁ କ୍ଷେତ୍ରରାଜ ଜାଣି ସେ ବିସ୍ମୟାକୁଳ ହେଲେ।

Verse 45

ययौ द्वारवतीं हृष्टो देवदेवस्य सादरम् । कृष्णं दृष्ट्वा परां सिद्धिं संप्राप्तो देवमंदिरे

ହର୍ଷିତ ହୋଇ ସେ ଦେବଦେବଙ୍କ ଧାମ ଦ୍ୱାରବତୀକୁ ଭକ୍ତି-ଆଦର ସହ ଗଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ପରମ ସିଦ୍ଧି ପାଇ ଦେବମନ୍ଦିରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।