Adhyaya 13

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । इति कृष्णवचः श्रुत्वा गोप्यः संहृष्टमानसाः । तस्मिन्मयसरे स्नात्वा विमुक्ताऽशेषबन्धनाः

ଶ୍ରୀପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ—କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବଚନ ଶୁଣି ଗୋପୀମାନେ ହୃଦୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ହର୍ଷିତ ହେଲେ। ସେହି ମାୟାସରରେ ସ୍ନାନ କରି ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।

Verse 2

कृष्णदर्शनसंजातपरमानन्दसंप्लुताः । ऊचुश्च वचनं गोप्यो मधुरं माधवं प्रति

କୃଷ୍ଣଦର୍ଶନଜନିତ ପରମାନନ୍ଦରେ ଆପ୍ଲୁତ ଗୋପୀମାନେ ମାଧବଙ୍କ ପ୍ରତି ମଧୁର ବଚନ କହିଲେ।

Verse 3

गोप्य ऊचुः । धन्यः स दैत्यप्रवरो मयो येन कृतं सरः । यस्मिंस्त्वं देवतैः सार्द्धं समेष्यसि जगत्पते

ଗୋପୀମାନେ କହିଲେ—ଏହି ସରୋବର ନିର୍ମାଣ କରିଥିବା ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୟ ଧନ୍ୟ। ହେ ଜଗତ୍ପତେ, ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଆପଣ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ସମବେତ ହେବେ।

Verse 4

यदि तुष्टोऽसि भगवन्ननुग्राह्या वयं यदि । अस्माकमपि वार्ष्णेय कारयस्व सरोत्तमम्

ହେ ଭଗବାନ, ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ, ଯଦି ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହର ଯୋଗ୍ୟ, ତେବେ ହେ ବାର୍ଷ୍ଣେୟ, ଆମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସରୋବର କରାଇଦିଅନ୍ତୁ।

Verse 5

कीर्त्तनान्मृत्युलोकेऽस्मिंस्तव संदर्शनेन हि । अहर्निशं तव ध्यानाद्यास्यामः परमां गतिम्

ଏହି ମୃତ୍ୟୁଲୋକରେ ତୁମ କୀର୍ତ୍ତନରେ ଓ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ଦର୍ଶନରେ, ଆମେ ଦିନରାତି ତୁମ ଧ୍ୟାନଦ୍ୱାରା ପରମ ଗତି ପାଇବୁ।

Verse 6

श्रीकृष्ण उवाच । करिष्ये वः प्रियं साध्व्यो यूयं मम परिग्रहाः । अनुग्राह्या मया नित्यं भक्तिग्राह्योऽस्मि सर्वदा

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ—ହେ ସାଧ୍ୱୀମାନେ, ତୁମମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ ମୁଁ କରିବି; ତୁମେ ମୋର ନିଜର। ତୁମେ ସଦା ମୋ ଅନୁଗ୍ରହର ପାତ୍ର, କାରଣ ମୁଁ ସର୍ବଦା କେବଳ ଭକ୍ତିରେ ହିଁ ବଶ ହୁଏ।

Verse 7

प्रह्लाद उवाच । इत्युक्त्वा भगवान्कृष्णो गोपीनां हितकाम्यया । सरसः सन्निधौ तस्य सरस्त्वन्यच्चकार ह

ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ—ଏମିତି କହି, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ହିତକାମନାରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ସେହି ସରୋବରର ସନ୍ନିଧିରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ସରୋବର ସୃଷ୍ଟି କଲେ।

Verse 8

तदगाधं स्वच्छजलं नलिनीदलशोभितम् । हंससारसयुग्मैश्च चक्रवाकैश्च शोभितम्

ସେହି ସରୋବର ଅଗାଧ ଥିଲା, ତାହାର ଜଳ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଥିଲା; ନଳିନୀପତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ହଂସ, ସାରସ-ଯୁଗଳ ଓ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କରେ ଅଧିକ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।

Verse 9

कुमुदोत्पलकह्लारपद्मिनीखण्डमण्डितम् । सेवितं द्विजमुख्यैश्च सिद्धविद्याधरैस्तथा

ତାହା କୁମୁଦ, ଉତ୍ପଳ, କହ୍ଲାର ଓ ପଦ୍ମିନୀ-ଖଣ୍ଡରେ ମଣ୍ଡିତ ଥିଲା; ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ତଥା ସିଦ୍ଧ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ସେବନ କରୁଥିଲେ।

Verse 10

सेवितं यदुनारीभिस्तथा यदुकुमारकैः । दिवारात्रौ सुसंपूर्णं सर्वैर्जानपदैर्जनैः

ସେ ସ୍ଥାନ ଯଦୁବଂଶୀ ନାରୀମାନେ ଓ ଯଦୁକୁମାରମାନେ ସଦା ସେବନ କରୁଥିଲେ; ଦିନରାତି ସମସ୍ତ ଜନପଦର ଲୋକେ ତାହାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ରଖୁଥିଲେ।

Verse 11

तं दृष्ट्वा जलकल्लोलैः सुसंपूर्णं जलाशयम् । हर्षाद्गोपीजनं कृष्णः प्रोवाच वचनं तदा

ଜଳର କଲ୍ଲୋଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେଇ ଜଳାଶୟକୁ ଦେଖି, ହର୍ଷିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତେବେ ଗୋପୀଜନସଭାକୁ ଏହି ବଚନ କହିଲେ।

Verse 12

पश्यध्वं गोपिकाः शुभ्रं सरः सरं समीपतः । स्वच्छमिष्टजलापूर्णं सज्जनानां यथा मनः

“ହେ ଗୋପିକାମାନେ! ନିକଟରେ ଥିବା ଏହି ଶୁଭ୍ର ଦୀପ୍ତିମାନ ସରୋବରକୁ ଦେଖ; ଏହା ସ୍ୱଚ୍ଛ, ଇଷ୍ଟ ମଧୁର ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ—ସଜ୍ଜନଙ୍କ ମନ ପରି।”

Verse 13

कारणाद्भवतीनां च यस्मात्कृतमिदं सरः । भवतीनां तथा नाम्ना ख्यातमेतद्भविष्यति

“ତୁମମାନଙ୍କ କାରଣରୁ ଏହି ସରୋବର ନିର୍ମିତ ହୋଇଛି; ତେଣୁ ଏହା ତୁମମାନଙ୍କ ନାମରେ ଜଗତେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।”

Verse 14

गोर्वाचावाचकः शब्दो भवतीभिर्मया सह । गोप्रचारेति वै नाम्नां ख्यातिं लोके गमिष्यति

“‘ଗୋ’ ଶବ୍ଦଟି ବାଣୀର ବାଚକ; ଏବଂ ତୁମମାନଙ୍କ ସହ ମୋ କାରଣରୁ ଏହି ସ୍ଥାନ ‘ଗୋପ୍ରଚାର’ ନାମରେ ଲୋକେ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିବ।”

Verse 15

युष्माकं प्रियकामार्थं यस्मात्कृतमिदं सरः । तस्माद्गोपीसर इति ख्यातिं लोके गमिष्यति

ତୁମମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଓ ଅଭୀଷ୍ଟ କାମନା ପୂରଣାର୍ଥେ ଏହି ସରୋବର ନିର୍ମିତ; ତେଣୁ ଏହା ଲୋକେ ‘ଗୋପୀ-ସର’ ନାମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।

Verse 16

गोप्य ऊचुः । अनुग्राह्या यदि वयमस्मन्नाम्ना कृतं सरः । अन्यत्किमपि वार्ष्णेय प्रार्थयामो वदस्व नः

ଗୋପୀମାନେ କହିଲେ—ଯଦି ଆମେ ସତ୍ୟରେ ଆପଣଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହର ପାତ୍ର ହେଉ ଏବଂ ଆମ ନାମରେ ଏହି ସରୋବର ନିର୍ମିତ, ତେବେ ହେ ବାର୍ଷ୍ଣେୟ! ଆମେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ବର ମାଗୁଛୁ—ଆମକୁ କହନ୍ତୁ (ଆପଣ ଦେବେ ବୋଲି)।

Verse 17

श्रीकृष्ण उवाच । प्रार्थ्यतां यदभिप्रेतं यद्वो मनसि वर्तते । भक्त्या समागता यूयं नास्त्यदेयं ततो मया

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ—ତୁମମାନଙ୍କ ଅଭିପ୍ରେତ ଯାହା, ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ସେହିଟି ମାଗ। ତୁମେ ଭକ୍ତିସହ ଆସିଛ; ତେଣୁ ମୋ ପକ୍ଷରୁ ତୁମ ପାଇଁ କିଛି ଅଦେୟ ନାହିଁ।

Verse 18

गोप्य ऊचुः । यदि तुष्टोऽसि भगवन्यदि देयो वरो हि नः । तस्मात्त्वया सदा कृष्ण नरयानेन माधव

ଗୋପୀମାନେ କହିଲେ—ହେ ଭଗବାନ, ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ଆମକୁ ବର ଦେବାକୁ ହିଁ ଥାଏ, ତେବେ ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ ମାଧବ! ଆପଣ ସଦା ମାନବ (ଦୃଶ୍ୟ) ରୂପେ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ।

Verse 19

अत्रागत्य नभस्येऽस्मिन्स्नातव्यं नियमेन हि । यत्र त्वं तत्र देवाश्च यज्ञास्तीर्थानि केशव

ଏହି ନଭସ୍ୟ ମାସରେ ଏଠାକୁ ଆସି ନିୟମପୂର୍ବକ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ହେ କେଶବ! ଯେଉଁଠି ଆପଣ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଦେବତା, ଯଜ୍ଞ ଓ ତୀର୍ଥମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।

Verse 20

यत्र त्वं तत्र दानानि व्रतानि नियमाश्च ये । ओंकारश्च वषट्कारः स्वाहाकारः स्वधा तथा

ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଅଛ, ସେଉଁଠି ଦାନ, ବ୍ରତ ଓ ସମସ୍ତ ନିୟମାଚାର ଅଛି; ସେଉଁଠି ଓଂକାର, ବଷଟ୍କାର ଏବଂ ସ୍ୱାହା-ସ୍ୱଧା ଉଚ୍ଚାରଣ ମଧ୍ୟ ଅଛି।

Verse 21

भूर्भुवःस्वर्महर्ल्लोको जनः सत्यं तपस्तथा । त्वन्मयं हि जगत्सर्वं सदेवासुरमानुषम्

ଭୂଃ, ଭୁବଃ, ସ୍ୱଃ, ମହର୍ଲୋକ, ଜନଲୋକ, ସତ୍ୟଲୋକ ଓ ତପୋଲୋକ—ସମସ୍ତ ଲୋକ ତୁମେ ଏକା ଭାବେ ବ୍ୟାପିଛ; ଦେବ-ଅସୁର-ମାନବ ସହିତ ଏହି ସମଗ୍ର ଜଗତ ତୁମ ସ୍ୱରୂପମୟ।

Verse 22

तस्मात्त्वयि जगन्नाथे ह्यत्र स्नाते जनार्दने । स्नातमत्र त्रिभुवनं भविष्यति न संशयः

ଏହେତୁ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ ଜନାର୍ଦନ! ତୁମେ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ଏହି ସ୍ଥାନରେ ତ୍ରିଭୁବନ ମଧ୍ୟ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ପରି ହେବ—ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 23

त्रैलोक्यपावनी गंगा तव पादजलं हि तत् । लक्ष्मीर्वक्षःस्थलस्थाने मुखे देवी सरस्वती

ତ୍ରିଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ପ୍ରକୃତରେ ତୁମ ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ; ତୁମ ବକ୍ଷସ୍ଥଳେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବିରାଜନ୍ତି, ତୁମ ମୁଖରେ ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ (ଦିବ୍ୟ ବାଣୀ) ନିବାସ କରନ୍ତି।

Verse 24

सर्वभूतमयश्चात्र ततस्त्वं जगदीश्वर । यद्ददासि मनुष्याणां भविष्याणां कलौ युगे । तद्वदस्व महाबाहो कृपां कृत्वा जगत्पते

ଏଠାରେ ତୁମେ ସର୍ବଭୂତମୟ ଭାବେ ବିରାଜିତ, ହେ ଜଗଦୀଶ୍ୱର—ହେ ମହାବାହୋ ଜଗତ୍ପତେ! କୃପା କରି କୁହ: କଳିଯୁଗରେ ଭବିଷ୍ୟତ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ତୁମେ କ’ଣ ପ୍ରଦାନ କରିବ?

Verse 25

यात्रायामागतानां च अथ षण्मासवासिनाम् । सदैवात्र स्थितानां च यत्फलं तद्वदस्व नः

ଯେମାନେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାରେ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତି, ଯେମାନେ ଛଅ ମାସ ଏଠାରେ ବସନ୍ତି, ଏବଂ ଯେମାନେ ସଦା ଏଠି ରହନ୍ତି—ସେମାନଙ୍କର ଯେ ପୁଣ୍ୟଫଳ, ତାହା ଆମକୁ କହନ୍ତୁ।

Verse 26

श्रीकृष्ण उवाच । यत्फलं हि मनुष्याणां स्नातानां गोपिकासरे । तच्छृणुध्वमसंदिग्धं प्रसन्ने मयि गोपिकाः

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ—ହେ ଗୋପିକାମାନେ! ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ଥିବାବେଳେ ଗୋପିକାସରରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେ ଫଳ ପାଆନ୍ତି, ତାହାକୁ ନିଃସନ୍ଦେହ ଶୁଣ।

Verse 27

सोपस्करां सवत्सां च वस्त्रालंकारभूषिताम् । यथोक्तदक्षिणोपेतां ब्राह्मणाय कुटुंबिने

ଉପସ୍କର ସହିତ, ବଛଡ଼ା ସହିତ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଭୂଷିତ, ଏବଂ ଯଥୋକ୍ତ ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ଗାଈକୁ ଗୃହସ୍ଥ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 28

सदाचाराय शुद्धाय दरिद्रायानुकारिणे । गां दत्त्वा फलमाप्नोति स्नानमात्रेण तत्फलम्

ସଦାଚାରୀ, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତି କରୁଣାଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଗାଈ ଦାନ କଲେ ଯେ ଫଳ ମିଳେ—ଏହି ତୀର୍ଥରେ କେବଳ ସ୍ନାନମାତ୍ରେ ସେଇ ଫଳ ମିଳେ।

Verse 29

यावत्पदानि मनुजः कृष्णेन सह गच्छति । कुलानि देव्यस्तावंति वसंति हरिमन्दिरे

ହେ ଦେବୀ! ମନୁଷ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଯେତେ ପଦକ୍ଷେପ ଚାଲେ, ସେତେ ପିଢ଼ି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହାର କୁଳ ହରିଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ମନ୍ଦିରରେ (ଧାମରେ) ବସେ।

Verse 30

कृष्णेन सह गच्छन्ति गीतवादित्रनिस्वनैः । स्तुवन्तो विविधैः स्तोत्रैर्गोविंदं गोपिकासरे

ସେମାନେ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟର ନିନାଦ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଗମନ କରନ୍ତି ଏବଂ ଗୋପିକାସରେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।

Verse 31

न मातुर्जठरे तेषां यातना जायते नृणाम् । सर्वान्कामानवाप्यांते वैष्णवं लोकमाप्नुयुः

ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମାତୃଗର୍ଭରେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଯାତନା ହୁଏ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ କାମନା ପ୍ରାପ୍ତ କରି ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକ—ବିଷ୍ଣୁଧାମ—କୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।

Verse 32

अर्घ्यं दत्त्वा विधानेन स्नानं कुर्याद्विचक्षणः । मंत्रेणानेन वै साध्व्यः श्रद्धया परया युतः

ବିଧିଅନୁସାରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦାନ କରି, ବିଚକ୍ଷଣ ଭକ୍ତ ଏହି ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ପରମ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହ ସ୍ନାନ କରୁ।

Verse 33

नमस्ते गोपरूपाय विष्णवे परमात्मने । गोप्रचारे जगन्नाथ गृहाणार्घ्यं नमोऽस्तु ते

ଗୋପରୂପଧାରୀ ପରମାତ୍ମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଗୋଚରେ ବିହରଣକାରୀ, ଏହି ଅର୍ଘ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର; ପୁନଃ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

Verse 34

अर्घ्यं दत्त्वा विधानेन मृदमालिप्य पाणिना । स्नायाच्छ्रद्धासमायुक्तस्तर्पयेत्पितृदेवताः

ବିଧିଅନୁସାରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦାନ କରି ହାତରେ ପବିତ୍ର ମୃତ୍ତିକା ଲେପନ କରି, ଶ୍ରଦ୍ଧାସହ ସ୍ନାନ କରି ପିତୃଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 35

श्राद्धं कुर्य्यात्ततो भक्त्या एकचित्तः समाहितः । यथोक्तदक्षिणा दद्याद्रजतं रुक्ममेव च

ତତ୍ପରେ ଭକ୍ତିସହ ଏକାଗ୍ର ଓ ସମାହିତ ହୋଇ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ; ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ଦକ୍ଷିଣାରେ ରୂପା ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।

Verse 36

विशेषतः प्रदातव्यं तांबूलं कज्जलं तथा । दुकूलानि च देयानि तथा कौसुंभकानि च

ବିଶେଷତଃ ତାମ୍ବୂଳ ଓ କଜ୍ଜଳ ଦେବା ଉଚିତ; ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦୁକୂଳ ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ କୌସୁମ୍ଭକ (କୁସୁମ୍ଭ-ରଞ୍ଜିତ) ବସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।

Verse 37

दंपत्योर्वाससी चैव भूषणानि स्वशक्तितः । गावो देया द्विजातिभ्यो वृषभाश्च धुरंधराः । दीनांधकृपणानां च दानं देयं स्वशक्तितः

ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣ ଦେବା ଉଚିତ; ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଗାଈ ଦେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଭାରବାହୀ ବଳବାନ ବୃଷଭ ମଧ୍ୟ; ତଥା ନିଜ ସାମର୍ଥ୍ୟଅନୁସାରେ ଦୀନ, ଅନ୍ଧ ଓ ଦରିଦ୍ରମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।

Verse 38

एवं कृत्वा नरः सम्यगुत्तमां गतिमाप्नुयात् । प्रयांति परमं लोकं पितरस्त्रिकुलोद्भवाः

ଏଭଳି ସମ୍ୟକ୍ ଭାବେ କରିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଗତି ପାଏ; ତ୍ରିକୁଳୋଦ୍ଭବ ପିତୃମାନେ ପରମ ଲୋକକୁ ଗମନ କରନ୍ତି।

Verse 39

लभते पुत्रकामस्तु पुत्रानिष्टान्मनोरमान्

ପୁତ୍ରକାମୀ ଜନ ଇଷ୍ଟ ଓ ମନୋହର ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 40

यं यं कामयते कामं स्वर्गमोक्षादिकं नरः । तत्सर्वं समवाप्नोति यः स्नाति गोपिकासरे

ମନୁଷ୍ୟ ଯେଉଁ ଯେଉଁ କାମନା କରେ—ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ ଆଦି—ଗୋପିକାସର (ଗୋପୀମାନଙ୍କ ପବିତ୍ର ସରୋବର)ରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ସେ ସବୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 41

यावल्लोका भविष्यंति तावत्स्थास्यति वै सरः । यावत्सरो यशस्तावद्भवतीनां भविष्यति

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକମାନେ ରହିବେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ସରୋବର ନିଶ୍ଚୟ ରହିବ; ଏବଂ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ସରୋବର ରହିବ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମମାନଙ୍କ ଯଶ ମଧ୍ୟ ରହିବ।

Verse 42

यावत्कीर्तिर्मनुष्येषु तावत्स्वर्गे महीयते । विमुक्ताः सकलात्पापाद्यास्यंति परमां गतिम्

ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମ କୀର୍ତ୍ତି ଉଚ୍ଚାରିତ ହେବ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମେ ସମ୍ମାନିତ ହେବ। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ତୁମେ ପରମ ଗତି ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।

Verse 43

तत्पुण्यं गोपीसर इदं जलैः पूर्णं सदैव हि । अवगाह्यं मया गोप्यो नभस्ये नियमेन हि

ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ ଗୋପୀସର ସଦା ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଛି। ହେ ଗୋପୀମାନେ, ମୋ କଥାନୁସାରେ ନଭସ୍ୟ (ଭାଦ୍ରପଦ) ମାସରେ ନିୟମପୂର୍ବକ ଏଥିରେ ଅବଗାହନ (ସ୍ନାନ) କରିବା ଉଚିତ।

Verse 44

भवत्यः पतिभावेन ब्रह्मभावेन वा पुनः । चिंतयंत्यः परं मां हि परागतिमवाप्स्यथ

ତୁମେ ମୋତେ ପତିଭାବରେ କିମ୍ବା ପୁନଃ ବ୍ରହ୍ମଭାବରେ (ପରବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ) ଚିନ୍ତନ କର; ମୋତେ ପରମ ଭାବି ଧ୍ୟାନ କଲେ ତୁମେ ପରମ ଗତି ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।

Verse 45

प्रह्लाद उवाच । अनुज्ञाता भगवता ततस्ता गोपकन्यकाः । नमस्कृत्य च गोविंदं ययुः सर्वा यथागता

ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ—ତେବେ ଭଗବାନଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ ସେହି ଗୋପକନ୍ୟାମାନେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ ସେପରି ସମସ୍ତେ ଫେରିଗଲେ।

Verse 46

भगवानपि गोविंद उद्धवेन समन्वितः । विसृज्य गोपिकाः कृष्णः स्वकं मंदिरमाविशत्

ଭଗବାନ ଗୋବିନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ; ଗୋପୀମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।