Adhyaya 38

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । कुंडं तु शिवलिंगाख्यं ततो गच्छेन्महीपते । यत्र सा जाह्नवी गुप्ता तिष्ठते भूपसत्तम

ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ—ହେ ମହୀପତେ, ତାପରେ ‘ଶିବଲିଙ୍ଗ’ ନାମକ କୁଣ୍ଡକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁଠାରେ ଜାହ୍ନବୀ (ଗଙ୍ଗା) ଗୁପ୍ତଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ, ହେ ଭୂପସତ୍ତମ।

Verse 2

तस्यां स्नातो नरः सम्यक्सर्वतीर्थफलं लभेत् । मुच्यते पातकात्कृत्स्नादाजन्ममरणांतिकात्

ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ସେଠାରେ ବିଧିପୂର୍ବକ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ଫଳ ପାଏ ଏବଂ ଜନ୍ମମରଣାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଥିବା ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 3

ययाति रुवाच । किमर्थं तत्र सा गुप्ता जाह्नवी तिष्ठते विभो । कस्मिन्काले समायाता परं कौतूहलं हि मे

ଯୟାତି କହିଲେ—ହେ ବିଭୋ! ସେଇ ଜାହ୍ନବୀ କାହିଁକି ସେଠାରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ରହୁଛି? ସେ କେଉଁ କାଳରେ ସେଠାକୁ ଆସିଥିଲେ? ମୋର ପରମ କୌତୁହଳ।

Verse 4

पुलस्त्य उवाच । यदा प्रसादितो देवैर्भगवान्वृषभध्वजः । अर्बुदेऽस्मिन्सदा स्थेयमचलेन त्वया विभो

ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ—ଯେତେବେଳେ ଦେବମାନେ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ, ହେ ବିଭୋ, ତେବେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏହିପରି ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଗଲା—‘ଏହି ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ଆପଣ ସଦା ଅଚଳ ଭାବେ ବସନ୍ତୁ।’

Verse 5

तत्र संस्थापिते लिंगे स्वयं देवेन शंभुना । यत्पातितं पुरा लिंगं वालखिल्यैर्महर्षिभिः

ସେଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ଦେବ ଶମ୍ଭୁ ଲିଙ୍ଗକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ; ପୂର୍ବେ ବାଲଖିଲ୍ୟ ମହର୍ଷିମାନେ ଯେ ଲିଙ୍ଗକୁ ପାତିତ କରିଥିଲେ, ସେଇ ଲିଙ୍ଗ ହିଁ ସେଠାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା।

Verse 6

अतिकोपसमायुक्तैः कस्मिंश्चित्कारणांतरे । तदा देवेन प्रतिज्ञातं सर्वेषां त्रिदिवौकसाम्

କୌଣସି କାରଣାନ୍ତରେ ଅତ୍ୟଧିକ କ୍ରୋଧରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେତେବେଳେ ଦେବତା ତ୍ରିଦିବବାସୀ ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ।

Verse 7

अचले तु मयात्रैव स्थातव्यं नात्र संशयः । ततः कालेन महता वसतस्तस्य तत्र च

‘ଏହି ଅଚଳ ପର୍ବତରେ ମୁଁ ଏଠାରେ ହିଁ ନିଶ୍ଚୟ ରହିବି—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।’ ତାପରେ ଦୀର୍ଘ କାଳ ବିତିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସେଠାରେ ହିଁ ବସବାସ କରୁଥିଲେ।

Verse 8

अचलेश्वररूपस्य गंगा चित्ते व्यजायत । कथं नित्यं तया सार्द्धं भविष्यति समागमः

ଅଚଲେଶ୍ୱରରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ତାଙ୍କ ଚିତ୍ତରେ ଗଙ୍ଗା ଉଦିତ ହେଲା—“ତାଙ୍କ ସହ ମୋର ନିତ୍ୟ ସମାଗମ କିପରି ହେବ?”

Verse 9

अथ जानाति नो गौरी मानिनी परमेश्वरी । तस्यैवं चिन्तयानस्य बहुशो नृपसत्तम

ତାପରେ ମାନିନୀ ପରମେଶ୍ୱରୀ ଗୌରୀ ତାଙ୍କ ଭାବନାକୁ ଜାଣିଲେ। ହେ ନୃପସତ୍ତମ, ସେ ଏଭଳି ବହୁବାର ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।

Verse 10

उपायं सुमहद्ध्यात्वा जाह्नवीसंगसंभवम् । तेनादिष्टा गणाः सर्वे नंदिभृङ्गिपुरःसराः

ଜାହ୍ନବୀ (ଗଙ୍ଗା) ସଙ୍ଗମ ସମ୍ଭବ କରାଇବା ଏକ ମହାନ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରି, ନନ୍ଦି ଓ ଭୃଙ୍ଗିଙ୍କୁ ଅଗ୍ରେ ରଖି ସେ ସମସ୍ତ ଗଣମାନଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।

Verse 11

अभिप्रायोऽस्ति मे कश्चिज्जलाश्रयव्रतोद्भवः । क्रियतामुत्तमं कुण्डमस्मिन्पर्वतरोधसि

“ଜଳାଶ୍ରୟ ବ୍ରତରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ମୋର ଏକ ଅଭିପ୍ରାୟ ଅଛି। ଏହି ପର୍ବତର ଢାଳରେ ଏକ ଉତ୍ତମ କୁଣ୍ଡ ନିର୍ମାଣ କରାଯାଉ।”

Verse 12

तत्राहं जलमध्यस्थः स्थास्यामि जलतत्परः । तच्छ्रुत्वा त्वरितं चक्रुर्गणाः कुण्डमनेकशः

“ସେଠାରେ ମୁଁ ଜଳମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଜଳପରାୟଣ ରହିବି।” ଏହା ଶୁଣି ଗଣମାନେ ଶୀଘ୍ର ନାନା ପ୍ରକାରେ କୁଣ୍ଡ ତିଆରି କଲେ।

Verse 13

स्वच्छोदकसमाकीर्णं सुतीर्थं सुसुखावहम् । ततो गौरीमनुज्ञाप्य जाह्नवीसंगलालसः

ସ୍ୱଚ୍ଛ ଜଳରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସେ ଉତ୍ତମ ତୀର୍ଥ ମହାସୁଖଦାୟକ ଥିଲା। ପରେ ଗୌରୀଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ ସେ ଜାହ୍ନବୀ (ଗଙ୍ଗା) ସଙ୍ଗମକୁ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କଲା।

Verse 14

व्रतव्याजेन देवेशो विवेश तदनन्तरम् । चिन्तयामास तत्रस्थो गंगां त्रैलोक्यपाविनीम्

ବ୍ରତର ଛଳରେ ଦେବେଶ୍ୱର ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ରହି ତ୍ରୈଲୋକ୍ୟପାବନୀ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।

Verse 15

सा ध्याता तत्क्षणात्तत्र शिवेन सह संगता । एवं स भगवांस्तत्र जाह्नवीं भजते सदा

ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବାମାତ୍ରେ ସେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ ଶିବଙ୍କ ସହ ସଙ୍ଗତ ହେଲେ। ଏଭଳି ସେ ସ୍ଥାନରେ ଭଗବାନ୍ ସଦା ଜାହ୍ନବୀ (ଗଙ୍ଗା)ଙ୍କୁ ଭଜନ କରନ୍ତି।

Verse 16

व्रतव्याजेन राजेन्द्र न तु गौरी व्यजानत । कस्यचित्त्वथ कालस्य नारदो भगवान्मुनिः । कैवल्यज्ञानसंपन्नस्तत्रायातः परिभ्रमन्

ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର! ବ୍ରତର ଏହି ଛଳରେ ଗୌରୀ ସତ୍ୟ କଥା ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ। କିଛି ସମୟ ପରେ କୈବଲ୍ୟଜ୍ଞାନସମ୍ପନ୍ନ ଭଗବାନ୍ ମୁନି ନାରଦ ଭ୍ରମଣ କରି କରି ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।

Verse 17

स तु दृष्ट्वा महादेवं जलस्थं व्रतधारिणम् । कामजैरिंगितैर्युक्तं तत्राऽसौ विस्मयान्वितः

ସେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଜଳରେ ଅବସ୍ଥିତ, ବ୍ରତଧାରୀ ଭାବେ ଦେଖିଲେ; କିନ୍ତୁ କାମଜ ଇଙ୍ଗିତରେ ଯୁକ୍ତ ଦେଖି ସେଠାରେ ସେ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ।

Verse 18

वक्त्रनेत्रविकारोऽयं किमस्य व्रतधारिणः । ईदृक्कामसमायुक्तस्ततो ध्यानस्थितो मुनिः

“ବ୍ରତଧାରୀ ଏହି ମୁନିଙ୍କ ମୁହଁ ଓ ନୟନରେ ଏମିତି ବିକାର କାହିଁକି? ସେ ତ କାମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ”—ଏଭଳି ଭାବି ସେ ମୁନି ଧ୍ୟାନସ୍ଥ ହେଲେ।

Verse 19

अथाऽपश्यद्ध्यानदृष्ट्या गंगासक्तं महेश्वरम् । गौर्या भयेन सव्याजं ततो विस्मयमागतः

ତାପରେ ଧ୍ୟାନଜନିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେ ଗଙ୍ଗାରେ ଆସକ୍ତ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ଗୌରୀଙ୍କ ଭୟରୁ ଏହା ଏକ ଅଜୁହାତରେ ହେଉଛି ବୋଲି ଜାଣି ସେ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ।

Verse 20

तदा स कथयामास सर्वं हरविचेष्टितम्

ତେବେ ସେ ହର (ଶିବ)ଙ୍କ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା-ଆଚରଣକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ କହିଲେ।

Verse 21

ततो देवी त्वरायुक्ता ययौ यत्र महेश्वरः । आताम्रनयना रोषाद्वेपमाना मुहुर्मुहुः

ତାପରେ ଦେବୀ ତ୍ୱରାସହିତ ଯେଉଁଠାରେ ମହେଶ୍ୱର ଥିଲେ ସେଠାକୁ ଗଲେ। କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ନୟନ ରକ୍ତିମ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ପୁନଃପୁନଃ କମ୍ପିତ ହେଲେ।

Verse 22

तां दृष्ट्वा कोपसंयुक्तां समायातां महेश्वरीम् । उवाच जाह्नवी भीता ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा

କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସବୁ ଜାଣି, ଭୟଭୀତ ଜାହ୍ନବୀ କହିଲେ।

Verse 23

आवयोः संगमे देवी नारदेन निवेदिता । सेयं रुष्टा समायाति कुरुष्व यदनन्तरम्

ଦେବୀ, ଆମ ମିଳନର କଥା ନାରଦ ନିବେଦନ କରିଛନ୍ତି। ସେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଏଠାକୁ ଆସିଛି; ଏବେ ପରେ ଯାହା କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ତାହା କର।

Verse 24

श्रीमहादेव उवाच । कर्त्तव्यं जाह्नवि श्रेयः पुरो गत्वा नगात्मजाम् । अत्यर्थं मानिनी ह्येषा साम्ना च वशवर्तिनी

ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ—ହେ ଜାହ୍ନବୀ, ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ଆଗକୁ ଯାଇ ପର୍ବତକନ୍ୟା (ପାର୍ବତୀ)ଙ୍କୁ ସମୀପ କର; ଏହା ଶ୍ରେୟସ୍କର। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମାନିନୀ, କିନ୍ତୁ ମୃଦୁ ସାମଦ୍ୱାରା ବଶ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 25

तत्क्षणाज्जायते साध्वी तस्मात्सामपरा भव । नो चेच्छापं मया सार्धं तव दास्यत्यसंशयम्

ସେଇ କ୍ଷଣରେ ସେ ସାଧ୍ବୀ ହୋଇ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ; ତେଣୁ ତୁମେ ସାମରେ ପରାୟଣ ହୁଅ। ନଚେତ୍ ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେବି—ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 26

एवमुक्ता च रुद्रेण जाह्नवी नृपसत्तम । कुण्डान्निर्गत्य सा गंगा सम्मुखं प्रययौ तदा

ରୁଦ୍ର ଏପରି କହିଲେ, ହେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜାହ୍ନବୀ ଗଙ୍ଗା ସେହି ପୁଣ୍ୟକୁଣ୍ଡରୁ ବାହାରି ତେବେ ସମ୍ମୁଖକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।

Verse 27

प्रत्युद्ययौ सलज्जा च कृतांजलिपुरःसरा । प्रणम्य शिरसा चेयं ततः प्राह स्वलंकृता

ସେ ଲଜ୍ଜାସହିତ ଆଗକୁ ଆସିଲେ, ହାତ ଯୋଡ଼ି ଆଗରେ ଧରି। ଶିର ନମାଇ ପ୍ରଣାମ କରି, ସୁଶୋଭିତ ହୋଇ ପରେ କହିଲେ।

Verse 28

पुराऽहं तव कांतेन निपतन्ती नभस्तलात् । धृता देवि तवा प्येतद्विदितं नृपतेः कृते

ପୂର୍ବେ ମୁଁ ଆକାଶତଳରୁ ପଡୁଥିବାବେଳେ ତୁମ ପ୍ରିୟ ମୋତେ ଧରି ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ହେ ଦେବୀ, ଏହା ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଜାଣ—ରାଜାଙ୍କ ବୋଧ ପାଇଁ।

Verse 29

भगीरथाभिधानस्य ततः स्नेहो व्यवर्धत । आवयोस्तव भीत्या च नाभूत्क्वापि समागमः

ତାପରେ ‘ଭଗୀରଥ’ ନାମଧାରୀଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ବଢ଼ିଲା; କିନ୍ତୁ ତୁମ ଭୟରୁ ଆମ ଦୁହେଁର କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ସମାଗମ ହେଲା ନାହିଁ।

Verse 30

अधुना तव वाक्येन जानेऽहं न सुरेश्वरि । समाहूताऽस्मि रुद्रेण किं वा स्वच्छन्दतः शुभे

ଏବେ ତୁମ ବାକ୍ୟରୁ, ହେ ସୁରେଶ୍ୱରୀ, ମୁଁ ବୁଝୁଛି—ରୁଦ୍ର ମୋତେ ଡାକିଛନ୍ତି କି? ନା ହେ ଶୁଭେ, ମୁଁ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଆସିଛି?

Verse 31

त्रैलोक्यस्य प्रभुरयं तन्निष्क्रम्य कथञ्चन । तस्मादत्रैव संप्राप्ता सत्यमेतन्मयोदितम्

ଏହିଜଣ ତ୍ରିଲୋକର ପ୍ରଭୁ; ତାଙ୍କଠାରୁ କିଛିପରି ବାହାରି ଆସି, ତେଣୁ ମୁଁ ଏଠିଏ ଆସି ପହଞ୍ଚିଛି। ମୋ କଥା ସତ୍ୟ।

Verse 32

पुलस्त्य उपाच । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा ततो देवी प्रहर्षिता । प्रोवाच मधुरं वाक्यं सत्यमेतत्त्व योदितम्

ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ—ତାହାର ବଚନ ଶୁଣି ଦେବୀ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ମଧୁର ବାଣୀରେ କହିଲେ—“ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ସେହି ନିଶ୍ଚୟ ସତ୍ୟ।”

Verse 33

तस्माद्वरय भद्रं ते वरं मत्तो यथेप्सितम् । मुक्त्वैकं पतिधर्म्मत्वे मम कांतं महेश्वरम्

ଏହେତୁ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ—ମୋଠାରୁ ଇଚ୍ଛାମତେ ବର ବାଛ; କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ କଥା ଛାଡ଼ି: ପତିଧର୍ମରେ ମୋ ପ୍ରିୟ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୋଠାରୁ ଅଲଗା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି।

Verse 34

गंगोवाच । अपि दौर्भाग्ययुक्ताऽहं भार्या जाताऽस्मि शूलिनः । तस्मादेकं दिनं देहि क्रीडनार्थमनेन तु

ଗଙ୍ଗା କହିଲେ—ମୁଁ ଯଦିଓ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟଯୁକ୍ତା, ତଥାପି ଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହୋଇଛି। ତେଣୁ ତାଙ୍କ ସହ କ୍ରୀଡା କରିବା ପାଇଁ ମୋତେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଦିନ ଦିଅ।

Verse 35

चैत्रशुक्लत्रयोदश्यामहोरात्रं सुरेश्वरि । शिवकुंडं तथास्त्वेतन्मया यस्मात्समावृतम्

ହେ ସୁରେଶ୍ୱରୀ! ଚୈତ୍ର ଶୁକ୍ଳ ତ୍ରୟୋଦଶୀର ଦିନ-ରାତି ସମଗ୍ରେ ଏହା ‘ଶିବକୁଣ୍ଡ’ ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଉ; କାରଣ ଏହାକୁ ମୁଁ ଆବୃତ କରିଥିଲି।

Verse 36

शिवगंगाभिधानं च तस्मात्कुण्डं धरातले । ख्यातिं यातु प्रसादेन तव पर्वतनंदिनि

ଏହେତୁ ଧରାତଳରେ ସେହି କୁଣ୍ଡ ‘ଶିବଗଙ୍ଗା’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉ; ହେ ପର୍ବତନନ୍ଦିନୀ, ତୁମ ପ୍ରସାଦରେ ତାହାର ଖ୍ୟାତି ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପୁ।

Verse 37

पुलस्त्य उवाच । एवमस्त्विति सा देवी प्रोच्य गंगां महानदीम् । ततो विसर्जयामास तामालिंग्य मुहुर्मुहुः

ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ—“ଏବମସ୍ତୁ” ବୋଲି ସେ ଦେବୀ ମହାନଦୀ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ କହିଲେ; ତାପରେ ତାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ବିଦାୟ ଦେଲେ।

Verse 38

गतायामथ गंगायामधोवक्त्रं सुलज्जितम् । पाणौ गृह्य ययौ रुद्रं भ्रममाणा गृहं प्रति

ଗଙ୍ଗା ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଗଲାପରେ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଖ ନମାଇଥିବା ଦେବୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ହାତ ଧରି ଘୁରି ନିଜ ଗୃହ ପ୍ରତି ଗଲେ।

Verse 39

एवमेतत्पुरावृत्तं तस्मिन्कुण्डे नराधिप । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन चतुर्द्दश्यां समाहितः

ହେ ନରାଧିପ! ସେଇ କୁଣ୍ଡରେ ପୁରାତନ କାଳରେ ଏଭଳି ଘଟିଥିଲା; ତେଣୁ ସର୍ବ ପ୍ରୟାସରେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନ ଏକାଗ୍ର ଓ ସଂଯମୀ ରୁହ।

Verse 40

शुक्लायां चैत्रमासे तु स्नानं तत्र समाचरेत् । सांनिध्याद्देवदेवस्य गंगायाश्च नृपोत्तम

ହେ ନୃପୋତ୍ତମ! ଚୈତ୍ରମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ; କାରଣ ସେଠାରେ ଦେବଦେବ ମହାଦେବ ଓ ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଅଛି।

Verse 41

यत्र संक्षयमायाति सर्वं तत्राशुभं कृतम् । तत्र यो वृषभं दद्याद्ब्राह्मणाय नृपोत्तम । तद्रोमसंख्ययास्वर्गे स पुमान्वसति ध्रुवम्

ହେ ନୃପୋତ୍ତମ! ଯେଉଁଠାରେ କୃତ ସମସ୍ତ ଅଶୁଭ କର୍ମ ନାଶ ପାଏ, ସେଠାରେ ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବୃଷଭ ଦାନ କରେ, ସେ ପୁରୁଷ ସେଇ ବୃଷଭର ରୋମସଂଖ୍ୟା ପରିମାଣ ବର୍ଷ ନିଶ୍ଚୟ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରେ।