Adhyaya 27
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ରାଜଶ୍ରୋତାଙ୍କୁ କହନ୍ତି—ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଚକ୍ରତୀର୍ଥକୁ ଯାଅ। ଏହି ତୀର୍ଥର ପବିତ୍ରତା ଏକ ପୁରାତନ କଥାରେ ଭିତ୍ତି କରିଛି—ପୂର୍ବେ ପ୍ରଭବିଷ୍ଣୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ସଂହାର କରି ସେଠାରେ ନିଜ ଚକ୍ରକୁ ବିସର୍ଜନ କରିଥିଲେ। ପରେ ସ୍ୱଚ୍ଛ ନିର୍ଝରରେ ସ୍ନାନ କରି ଜଳକୁ ଶୁଦ୍ଧ କଲେ; ଭଗବାନଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ସ୍ପର୍ଶରୁ ଏହି ତୀର୍ଥର ବିଶେଷ ମେଧ୍ୟତା ହୋଇଛି ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ତାପରେ ବିଧି—ହରିଙ୍କ ଶୟନ ଓ ବୋଧନ ଅବସରରେ ଯେ ଏଠାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, ତାଙ୍କ ପିତୃମାନେ ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତ ରହନ୍ତି। ଶେଷରେ ଏହାକୁ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡସ୍ଥ ଅର୍ବୁଦଖଣ୍ଡର ୨୭ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି।
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ चक्रतीर्थमनुत्तमम् । यत्र चक्रं पुरा मुक्तं विष्णुना प्रभविष्णुना
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ—ତଦନନ୍ତର, ହେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅନୁତ୍ତମ ଚକ୍ରତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବକାଳେ ପ୍ରଭବିଷ୍ଣୁ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଚକ୍ର ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ।
Verse 2
निहत्य दानवान्संख्ये कृत्वा स्नानं सुनिर्झरे । विष्णुः प्राक्षालयत्तोयं तेन तन्मेध्यतां गतम्
ସଂଗ୍ରାମରେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ନିହତ କରି ବିଷ୍ଣୁ ସୁନ୍ଦର ଝରଣାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଏହି ଜଳରେ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କଲେ; ତାହାଦ୍ୱାରା ସେ ଜଳ ମେଧ୍ୟତା ଅର୍ଥାତ୍ ଶୁଦ୍ଧତା ପ୍ରାପ୍ତ କଲା।
Verse 3
तत्र श्राद्धं तु यः कुर्याच्छयने बोधने हरेः । आकल्पं पितरस्तस्य तृप्तिं यांति नराधिप
ହେ ନରାଧିପ! ସେଠାରେ ହରିଙ୍କ ଶୟନ ଓ ବୋଧନ ସମୟରେ ଯେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, ତାହାର ପିତୃଗଣ କଳ୍ପାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
Verse 27
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडे चक्रतीर्थप्रभाववर्णनंनाम सप्तविंशोऽध्यायः
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦଖଣ୍ଡରେ ‘ଚକ୍ରତୀର୍ଥ-ପ୍ରଭାବ-ବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ସପ୍ତବିଂଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।