Adhyaya 7

Verse 1

। सूत उवाच । एवं ध्यायमानेन जलमाविश्य काम्यया । सृष्टं संध्याद्वयं तच्च दृश्यतेऽद्यापि वै द्विजाः

ସୂତ କହିଲେ—ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବାବେଳେ, କାମ୍ୟ ଇଚ୍ଛାରେ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ଦୁଇ ସନ୍ଧ୍ୟା ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ! ତାହା ଆଜି ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ।

Verse 2

ततो देवगणाः सर्वे सृष्टास्तेन महात्मना । वैमानिकाश्च ये केचिन्नक्षत्राणि ग्रहास्तथा

ତାପରେ ସେଇ ମହାତ୍ମା ସମସ୍ତ ଦେବଗଣଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ଏବଂ ଯେଉଁ ବୈମାନିକ ଦିବ୍ୟସତ୍ତ୍ୱମାନେ, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ଗ୍ରହମାନେ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ।

Verse 3

मनुष्योरगरक्षांसि वीरुधो वृक्षसंयुताः । सप्तर्षयो ध्रुवाद्याश्च ये चान्ये गगनेचराः

ମନୁଷ୍ୟ, ନାଗ ଓ ରାକ୍ଷସ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ଲତାସହିତ ବୃକ୍ଷ ଓ ଔଷଧି-ବନସ୍ପତିମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସପ୍ତର୍ଷି, ଧ୍ରୁବ ଆଦି ଓ ଅନ୍ୟ ଗଗନଚର ସତ୍ତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମିଲେ।

Verse 4

एवं हि भगवान्सृष्ट्वा विश्वामित्रः स मन्युमान् । स्वकीयेष्वथ कृत्येषु योजयामास तांस्ततः

ଏଭଳି ସୃଷ୍ଟି କରି, କ୍ରୋଧଦୀପ୍ତ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ପୂଜ୍ୟ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ପରେ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କାର୍ଯ୍ୟମାନେରେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ।

Verse 5

एतस्मिन्नेव काले तु द्वौ सूर्यो युगपद्दिवि । उदितौ रात्रिनाथौ च जाताश्च द्विगुणा ग्रहाः । द्विगुणानि च भान्येव सह सप्तर्षिभिर्द्विजाः

ସେହି ସମୟରେ ଆକାଶରେ ଏକାସାଥି ଦୁଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦିତ ହେଲେ; ରାତ୍ରିନାଥ—ଦୁଇ ଚନ୍ଦ୍ରମା ମଧ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଗ୍ରହମାନେ ଦ୍ୱିଗୁଣ ହେଲେ, ତେଣୁ ଦୀପ୍ତ ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ; ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ସପ୍ତର୍ଷିସହ ସବୁକିଛି ଦୁଗୁଣା ଦେଖାଗଲା।

Verse 6

एवं वियति ते सर्वे स्पर्द्धमानाः परस्परम् । दृश्यंते द्विगुणीभूता जनविभ्रमकारकाः

ଏଭଳି ଆକାଶରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପରସ୍ପର ସ୍ପର୍ଧା କରୁଥିବା ପରି ଦ୍ୱିଗୁଣ ହୋଇ ଦେଖାଗଲେ ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଲେ।

Verse 7

एतस्मिन्नन्तरे शक्रः सह सर्वेर्दिवालयैः । जगाम तत्र यत्रास्ते भगवान्कमलासनः

ଏହି ମଧ୍ୟବେଳେ ଶକ୍ର (ଇନ୍ଦ୍ର) ସମସ୍ତ ଦେବଲୋକବାସୀଙ୍କ ସହିତ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ କମଳାସନ ଭଗବାନ (ବ୍ରହ୍ମା) ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ।

Verse 8

प्रोवाचाथ प्रणम्योच्चैः कृतांजलिपुटः स्थितः । स्तुतिं कृत्वा सुरैः सार्धं वेदोक्तैः स्तवनैर्द्विजाः

ତେବେ ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ କହିଲେ—ନମ୍ରଭାବେ ପ୍ରଣାମ କରି, କରଯୋଡି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ। ଦେବମାନଙ୍କ ସହ ବେଦୋକ୍ତ ସ୍ତବନରେ ସ୍ତୁତି କରି, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ସେ କହିଲେ।

Verse 9

सृष्टिः कृता सुरश्रेष्ठ विश्वामित्रेण सांप्रतम् । मनुष्ययक्षसर्पाणां देवगंधर्वरक्षसाम्

ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ! ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏମାତ୍ରେ ନୂତନ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି—ମନୁଷ୍ୟ, ଯକ୍ଷ, ସର୍ପ, ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର।

Verse 10

तस्माद्वारय तं गत्वा स्वयमेव पितामह । यावन्न व्याप्यते सर्वं तत्सष्ट्येदं चराचरम्

ଏହେତୁ, ହେ ପିତାମହ (ବ୍ରହ୍ମା)! ଆପଣ ସ୍ୱୟଂ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ରୋକନ୍ତୁ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଚରାଚର ଜଗତ ସେଇ (ନୂତନ) ସୃଷ୍ଟିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇନଯାଏ।

Verse 11

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तेनैव सहितो विधिः । गत्वोवाच जगन्मित्रं विश्वामित्रं मुनीश्वरम्

ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ବିଧି (ବ୍ରହ୍ମା) ସେହି ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ଗଲେ; ଯାଇ ଜଗତ୍‌ମିତ୍ର, ମୁନୀଶ୍ୱର ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ।

Verse 12

निवृत्तिं कुरु विप्रर्षे सांप्रतं वचनान्मम । सृष्टैर्यावन्न नश्यंति सर्वे देवाः सवासवाः

ହେ ବିପ୍ରଶ୍ରେଷ୍ଠ! ମୋର ବଚନରେ ଏମାତ୍ରେ ନିବୃତ୍ତ ହୁଅ; ଏହି ସୃଷ୍ଟିର କାରଣରୁ ଇନ୍ଦ୍ରସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ନଶିଯିବା ପୂର୍ବରୁ।

Verse 13

विश्वामित्र उवाच । अनेनैव शरीरेण त्रिशंकुर्नृपसत्तमः । यदि गच्छति ते लोके तत्सृष्टिं न करोम्यहम्

ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ—ଯଦି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ତ୍ରିଶଙ୍କୁ ଏହି ଦେହ ସହିତ ତୁମ ଲୋକକୁ ଯାଏ, ତେବେ ମୁଁ ସେହି ନୂତନ ସୃଷ୍ଟି କରିବି ନାହିଁ।

Verse 14

ब्रह्मोवाच । एष गच्छतु भूपालो मया सह त्रिविष्टपम् । अनेनैव शरीरेण त्वत्प्रसादान्मुनीश्वर

ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—ହେ ମୁନୀଶ୍ୱର, ତୁମ ପ୍ରସାଦରେ ଏହି ରାଜା ଏହି ଦେହ ସହିତ ମୋ ସହ ତ୍ରିବିଷ୍ଟପ (ସ୍ୱର୍ଗ)କୁ ଯାଉ।

Verse 15

विरामं कुरु सृष्टेस्त्वं नैतदन्यः करिष्यति । न कृतं केनचिल्लोके तत्कर्म भवता कृतम्

ଏବେ ତୁମ ସୃଷ୍ଟିକାର୍ଯ୍ୟକୁ ବିରାମ ଦିଅ; ଏହା ଅନ୍ୟ କେହି କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଜଗତରେ ଯାହା କେହି କରିନଥିଲେ, ସେହି କର୍ମ ତୁମେ କରିଛ।

Verse 17

तथाऽक्षयास्तु मे देव सृष्टिस्तव प्रसादतः । या कृता न करिष्यामि भूयो ऽन्यां पद्मसंभव

ତଥାସ୍ତୁ, ହେ ଦେବ! ତୁମ ପ୍ରସାଦରେ ମୋ ସୃଷ୍ଟି ଅକ୍ଷୟ ରହୁ। ହେ ପଦ୍ମସମ୍ଭବ, ଯାହା ସୃଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ତାହା ପରେ ମୁଁ ପୁଣି ଅନ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିବି ନାହିଁ।

Verse 18

व्रह्मोवाच । भविष्यति ध्रुवा विप्र सृष्टिर्या भवता कृता । परं सर्वेषु कृत्येषु यज्ञार्हा न भविष्यति

ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—ହେ ବିପ୍ର, ତୁମେ କରିଥିବା ସୃଷ୍ଟି ନିଶ୍ଚୟ ଧ୍ରୁବ ରହିବ; କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ଧର୍ମକୃତ୍ୟରେ ତାହା ଯଜ୍ଞରେ ଆହୁତି ଗ୍ରହଣଯୋଗ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ।

Verse 19

एवमुक्त्वा समादाय त्रिशंकुं प्रपितामहः । ब्रह्मलोकं गतो हृष्टो मुनिस्तत्रैव संस्थितः

ଏପରି କହି ପ୍ରପିତାମହ ତ୍ରିଶଙ୍କୁକୁ ସହିତ ନେଇ ହର୍ଷିତ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଗଲେ; ମୁନି ମଧ୍ୟ ସେଠାରେଇ ସ୍ଥିର ରହିଲେ।