Adhyaya 112

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थमाङ्गिरसस्य तु । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपापविनाशनम्

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ତାପରେ, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ନର୍ମଦାର ଉତ୍ତର ତଟରେ ଅବସ୍ଥିତ ସର୍ବପାପବିନାଶକ ଆଙ୍ଗିରସ-ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

Verse 2

पुरासीदङ्गिरानाम ब्राह्मणो वेदपारगः । पुत्रहेतोर्युगस्यादौ चचार विपुलं तपः

ପୁରାତନ କାଳରେ ଯୁଗର ଆରମ୍ଭରେ ବେଦପାରଗ ଆଙ୍ଗିରା ନାମକ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ; ପୁତ୍ରଲାଭ ହେତୁ ସେ ବିପୁଳ ତପ କଲେ।

Verse 3

नित्यं त्रिषवणस्नायी जपन्देवं सनातनम् । पूजयंश्च महादेवं कृच्छ्रचान्द्रायणादिभिः

ସେ ନିତ୍ୟ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ୟା ସ୍ନାନ କରୁଥିଲେ, ସନାତନ ଦେବଙ୍କୁ ଜପ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜି କୃଚ୍ଛ୍ର-ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ଆଦି କଠୋର ବ୍ରତ ପାଳନ କରୁଥିଲେ।

Verse 4

द्वादशाब्दे ततः पूर्णे तुतोष परमेश्वरः । वरेण छन्दयामास द्विजमाङ्गिरसं वरम्

ଏଭଳି ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ ପରମେଶ୍ୱର ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ; ଏବଂ ବରଦାନ ଦେଇ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଙ୍ଗିରସ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କଲେ।

Verse 5

वव्रे स तु महादेवं पुत्रं पुत्रवतां वरम् । वेदविद्याव्रतस्नातं सर्वशास्त्रविशारदम्

ସେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ବର ମାଗିଲେ—ପୁତ୍ରବାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏମିତି ପୁତ୍ର, ଯେ ବେଦବିଦ୍ୟା ଓ ବ୍ରତରେ ସ୍ନାତ ଏବଂ ସର୍ବଶାସ୍ତ୍ରରେ ବିଶାରଦ ହେଉ।

Verse 6

देवानां मन्त्रिणं राजन् सर्वलोकेषु पूजितम् । ब्रह्मलक्ष्म्याः सदावासमक्षयं चाव्ययं सुतम्

ହେ ରାଜନ୍, ମୋତେ ଏମିତି ପୁତ୍ର ଦିଅନ୍ତୁ ଯେ ଦେବମାନଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ହେବ, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପୂଜିତ ହେବ, ବ୍ରହ୍ମ-ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ସଦାବାସ ହେବ, ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅବ୍ୟୟ ହେବ।

Verse 7

तथाभिलषितः पुत्रः सर्वविद्याविशारदः । भविष्यति न सन्देहश्चैवमुक्त्वा ययौ हरः

ତଥାହି ହେବ—ତୁମେ ଯେ ପୁତ୍ରକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛ, ସେ ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେବ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏମିତି କହି ହର (ଶିବ) ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।

Verse 8

वरैरङ्गिरसश्चापि बृहस्पतिरजायत । यथाभिलषितः पुत्रो वेदवेदाङ्गपारगः

ସେହି ବରମାନଙ୍କ ଫଳରେ ଅଙ୍ଗିରାଙ୍କ ଘରେ ବୃହସ୍ପତି ଜନ୍ମ ନେଲେ—ଆକାଂକ୍ଷିତ ସେହି ପୁତ୍ର, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।

Verse 9

जाते पुत्रेऽङ्गिरास्तत्र स्थापयामास शङ्करम् । हृष्टतुष्टमना भूत्वा जगामोत्तरपर्वतम्

ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହେବା ପରେ ଅଙ୍ଗିରା ସେଠାରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ; ତାପରେ ହୃଷ୍ଟ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣତୃପ୍ତ ମନେ ଉତ୍ତର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ।

Verse 10

तत्र चाङ्गिरसे तीर्थे यः स्नात्वा पूजयेच्छिवम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो रुद्रलोकं स गच्छति

ସେଠାରେ ଅଙ୍ଗିରସ ତୀର୍ଥରେ ଯେ କେହି ସ୍ନାନ କରି ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ରୁଦ୍ରଲୋକକୁ ଯାଏ।

Verse 11

अपुत्रो लभते पुत्रमधनो धनमाप्नुयात् । इच्छते यश्च यं कामं स तं लभति मानवः

ଅପୁତ୍ର ଲୋକ ପୁତ୍ର ପାଏ, ନିର୍ଧନ ଧନ ଲାଭ କରେ। ମନୁଷ୍ୟ ଯେଉଁ ଯେଉଁ କାମନା କରେ, ଏହି ପୁଣ୍ୟପ୍ରଭାବରେ ସେହି ଫଳ ପାଏ॥

Verse 112

। अध्याय

“ଅଧ୍ୟାୟ”—ଏହା ଅଧ୍ୟାୟ-ସମାପ୍ତି ସୂଚକ ପାଠଖଣ୍ଡ ଅଟେ॥