Sukta 82

Mantra 1

इन्द्रावरुणा युवमध्वराय नो विशे जनाय महि शर्म यच्छतम् । दीर्घप्रयज्युमति यो वनुष्यति वयं जयेम पृतनासु दूढ्यः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର-ବରୁଣ, ଆମର ଅଧ୍ୱର (ଯଜ୍ଞ) ପାଇଁ, ଆମ ଜନ ଓ ବିଶ ପାଇଁ ମହାନ ଶର୍ମ (ଶାନ୍ତି-ରକ୍ଷା) ଦିଅ। ଯେ ଦୀର୍ଘପ୍ରୟଜ୍ୟୁମତି ଶତ୍ରୁ ଆମ ବିରୋଧରେ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ତାହାକୁ ଜୟ କରି, ଯୁଦ୍ଧମାନଙ୍କରେ ଆମେ ବିଜୟୀ ହେବୁ—ତୁମ ଧାରକ ଶକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଆଶ୍ରିତ ହୋଇ।

Mantra 2

सम्राळन्यः स्वराळन्य उच्यते वां महान्ताविन्द्रावरुणा महावसू । विश्वे देवासः परमे व्योमनि सं वामोजो वृषणा सं बलं दधुः ॥

ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ‘ସମ୍ରାଟ’ ବୋଲି, ଅନ୍ୟଜଣେ ‘ସ୍ୱରାଟ’ ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି—ହେ ଇନ୍ଦ୍ର-ବରୁଣ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ମହାନ, ମହାବସୁ (ମହାଧନ-ଦାତା) ଅଟ। ପରମ ବ୍ୟୋମରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ହେ ବୃଷଣ (ବଳବାନ ବୃଷଭସଦୃଶ), ତୁମମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଏକତ୍ର କରି ଓଜସ ଓ ବଳକୁ ସଂଯୁକ୍ତ ଭାବେ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି।

Mantra 3

अन्वपां खान्यतृन्तमोजसा सूर्यमैरयतं दिवि प्रभुम् । इन्द्रावरुणा मदे अस्य मायिनोऽपिन्वतमपितः पिन्वतं धियः ॥

ଜଳମାନଙ୍କ ପଥକୁ ଅନୁସରି ତୁମେ ନିଜ ଓଜସା ଦ୍ୱାରା ନାଳା/ପଥଗୁଡ଼ିକୁ ଚିରି ଖୋଲିଲ; ଦିବିରେ ପ୍ରଭୁ-ରୂପ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ସ୍ଥାପନ କଲ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର-ବରୁଣ, ଏହି ମାୟାବାନ (ଶକ୍ତିମାନ)ର ମଦରେ ତୁମେ ଗୁପ୍ତ ଗଭୀରତାରୁ ପ୍ରେରଣାମାନଙ୍କୁ ଫୁଲାଇଲ; ଆମ ଧିୟଃ (ଚିନ୍ତା-ପ୍ରଜ୍ଞା)କୁ ମଧ୍ୟ ବଢ଼ାଅ।

Mantra 4

युवामिद्युत्सु पृतनासु वह्नयो युवां क्षेमस्य प्रसवे मितज्ञवः । ईशाना वस्व उभयस्य कारव इन्द्रावरुणा सुहवा हवामहे ॥

ଯୁଦ୍ଧ ଓ ପୃତନାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିବାହକ (ବହ୍ନୟଃ) ତୁମମାନଙ୍କୁ ହିଁ ଡାକନ୍ତି; କ୍ଷେମ (ଶାନ୍ତି-କଲ୍ୟାଣ)ର ପ୍ରସବରେ ମିତଜ୍ଞ (ମାପରେ ଜାଣୁଥିବା) ତୁମମାନଙ୍କୁ ହିଁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି। ଉଭୟ ପ୍ରକାର ବସୁ (ଧନ)ର ଈଶାନ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର-ବରୁଣ, ସୁହବ (ସହଜେ ଆହ୍ୱାନନୀୟ) ତୁମମାନଙ୍କୁ ଗାୟକ କବିମାନେ ଡାକନ୍ତି—ଆମେ ମଧ୍ୟ ତୁମମାନଙ୍କୁ ହବାମହେ (ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ)।

Mantra 5

इन्द्रावरुणा यदिमानि चक्रथुर्विश्वा जातानि भुवनस्य मज्मना । क्षेमेण मित्रो वरुणं दुवस्यति मरुद्भिरुग्रः शुभमन्य ईयते ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ରା-ବରୁଣା, ଯଦି ତୁମେ ନିଜ ବିଶାଳ ମହିମାରେ ଜଗତର ସମସ୍ତ ଜାତ ଭାବକୁ ଗଢ଼ିଛ; ତେବେ କ୍ଷେମ (ଶାନ୍ତି) ଦ୍ୱାରା ମିତ୍ର ବରୁଣଙ୍କୁ ସେବା କରେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟଜଣ—ଉଗ୍ର—ମରୁଦ୍ଗଣ ସହ ଶୁଭ, ଦୀପ୍ତିମାନ କଲ୍ୟାଣ ଦିଗକୁ ଗତି କରେ।

Mantra 6

महे शुल्काय वरुणस्य नु त्विष ओजो मिमाते ध्रुवमस्य यत्स्वम् । अजामिमन्यः श्नथयन्तमातिरद्दभ्रेभिरन्यः प्र वृणोति भूयसः ॥

ଏବେ ବରୁଣଙ୍କ ମହା ତେଜ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଧ୍ରୁବ, ନିଜସ୍ୱ ଶକ୍ତି ଦୀପ୍ତିରେ ନିଜକୁ ନିଜେ ମାପେ। ଅନ୍ୟଜଣ ନ ଝୁକୁଥିବାକୁ ଆଘାତ କରି ପତିତ କରେ; ଏବଂ ଅନ୍ୟଜଣ ଅଳ୍ପରୁ ଅଧିକ—ମହତ୍ତର ବୃଦ୍ଧି—ବାଛେ।

Mantra 7

न तमंहो न दुरितानि मर्त्यमिन्द्रावरुणा न तपः कुतश्चन । यस्य देवा गच्छथो वीथो अध्वरं न तं मर्तस्य नशते परिह्वृतिः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ରା-ବରୁଣା, କୌଣସି ଦିଗରୁ ନ ଦୁଃଖ, ନ ଦୁର୍ଗତି, ନ ଦାହକ ତାପ—ମର୍ତ୍ୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରେ; ହେ ଦେବମାନେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଯଜ୍ଞପଥରେ ତାଙ୍କ ସହ ଯାତ୍ରା କର। ସେ ମର୍ତ୍ୟକୁ ପରିହ୍ୱୃତି (ଘେରି ଧରୁଥିବା ବିକୃତି) ଧରିପାରେ ନାହିଁ।

Mantra 8

अर्वाङ्नरा दैव्येनावसा गतं शृणुतं हवं यदि मे जुजोषथः । युवोर्हि सख्यमुत वा यदाप्यं मार्डीकमिन्द्रावरुणा नि यच्छतम् ॥

ହେ ନରା—ଦିବ୍ୟ ବୀରଦ୍ୱୟ! ତୁମ ଦୈବୀ ଅବସା (ରକ୍ଷା-ସହାୟତା) ଦ୍ୱାରା ଏଠାକୁ ଆସ; ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଗ୍ରହଣ କର, ତେବେ ମୋର ହବ (ଆହ୍ୱାନ) ଶୁଣ। କାରଣ ସଖ୍ୟ ତୁମର; ଜଳଜନ୍ମ କୃପା—ମାର୍ଡୀକ ମଧ୍ୟ ତୁମର—ହେ ଇନ୍ଦ୍ର-ବରୁଣ, ସେ ଚିକିତ୍ସାକର ଅନୁଗ୍ରହକୁ ଆମ ଭିତରେ ସ୍ଥାପନ କର।

Mantra 9

अस्माकमिन्द्रावरुणा भरेभरे पुरोयोधा भवतं कृष्ट्योजसा । यद्वां हवन्त उभये अध स्पृधि नरस्तोकस्य तनयस्य सातिषु ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର-ବରୁଣ! ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଦ୍ଧ-ଉଦ୍ୟମରେ, ପ୍ରଜାକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବଳଦ୍ୱାରା, ଆଗରେ ଥାଇ ଆମର ପୁରୋୟୋଧା (ଅଗ୍ରଯୋଦ୍ଧା) ହୁଅ। ଯେତେବେଳେ ଉଭୟ ପକ୍ଷ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ହେ ବୀରମାନେ, ଶିଶୁ ଓ ସନ୍ତାନର ସାତିଷୁ (ବିଜୟ)ରେ ଆମ ପାଇଁ ଜୟ ଆଣ।

Mantra 10

अस्मे इन्द्रो वरुणो मित्रो अर्यमा द्युम्नं यच्छन्तु महि शर्म सप्रथः । अवध्रं ज्योतिरदितेॠतावृधो देवस्य श्लोकं सवितुर्मनामहे ॥

ଆମ ଭିତରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ୟମା ଦ୍ୟୁମ୍ନ (ତେଜସ୍ବୀ ପ୍ରଭା-ଶକ୍ତି) ଏବଂ ମହାନ, ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ପ୍ରସାରିତ ଶର୍ମ (ଶାନ୍ତି/ଆଶ୍ରୟ) ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ। ଆମେ ଅଦିତିଙ୍କ ଅବଧ୍ର (ଅଭଙ୍ଗ) ଜ୍ୟୋତି—ଋତକୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁଥିବାମାନଙ୍କର ପ୍ରକାଶ—ଧାରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ; ଏବଂ ମନକୁ ଋତ-ସତ୍ୟ ପ୍ରତି ଜାଗ୍ରତ କରୁଥିବା ସବିତୃ ଦେବଙ୍କ ଶ୍ଲୋକ (ଦିବ୍ୟ ବାଣୀ/ଯଶ)କୁ ଆମେ ମନନ କରୁ।