Sukta 67

Mantra 1

विश्वेषां वः सतां ज्येष्ठतमा गीर्भिर्मित्रावरुणा वावृधध्यै । सं या रश्मेव यमतुर्यमिष्ठा द्वा जनाँ असमा बाहुभिः स्वैः ॥

ହେ ମିତ୍ର-ବରୁଣ, ସତ୍ୟବାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠତମ; ଆମ ଗୀର୍ଭିଃ (ପ୍ରେରିତ ସ୍ତୁତିବାଣୀ) ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମକୁ ବାବୃଧଧ୍ୟୈ—ବର୍ଧିତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ, ଅସମା (ଅନୁପମ), ରଶ୍ମି (ଲଗାମ) ପରି ଦୁଇ ଜନାଙ୍କୁ ଯମଥୁଃ—ଏକତ୍ର କରି ଧରିରଖ, ତୁମ ସ୍ୱୈଃ ବାହୁଭିଃ—ତୁମ ନିଜ ମହାବାହୁଦ୍ୱାରା।

Mantra 2

इयं मद्वां प्र स्तृणीते मनीषोप प्रिया नमसा बर्हिरच्छ । यन्तं नो मित्रावरुणावधृष्टं छर्दिर्यद्वां वरूथ्यं सुदानू ॥

ଏହି ଆମ ମନୀଷା ପ୍ର ସ୍ତୃଣୀତେ—ନମସା (ବନ୍ଦନା ସହ) ପ୍ରିୟ ବର୍ହିଃ (ଯଜ୍ଞାସନ) ପସାରେ, ତୁମେ ସମୀପକୁ ଆସିବା ପାଇଁ। ହେ ମିତ୍ର-ବରୁଣ, ଆମ ପାଖକୁ ଅଧୃଷ୍ଟଂ—ଅଜେୟ ଭାବେ ଆସ; ହେ ସୁଦାନୂ, ତୁମର ବରୂଥ୍ୟଂ ଛର୍ଦିଃ—ରକ୍ଷାକବଚ ସଦୃଶ ଆଶ୍ରୟ—ଆମର ଆବରଣ ଓ ଶାନ୍ତି ହେଉ।

Mantra 3

आ यातं मित्रावरुणा सुशस्त्युप प्रिया नमसा हूयमाना । सं यावप्नःस्थो अपसेव जनाञ्छ्रुधीयतश्चिद्यतथो महित्वा ॥

ହେ ମିତ୍ର-ବରୁଣ, ସୁଶସ୍ତି—ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି—ପାଖକୁ ଆସ; ପ୍ରିୟ ବିଷୟ ପାଇଁ ନମସ୍କାର ସହ ଆହ୍ୱାନିତ ତୁମେ ଆସ। କର୍ମସିଦ୍ଧିରେ ଅବସ୍ଥିତ ତୁମେ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ କ୍ରିୟା ପରି, ଜନମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କର; ଏବଂ ତୁମ ମହିମାରେ, ତଳୁଠାରୁ ଡାକୁଥିବାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଶୁଣ।

Mantra 4

अश्वा न या वाजिना पूतबन्धू ऋता यद्गर्भमदितिर्भरध्यै । प्र या महि महान्ता जायमाना घोरा मर्ताय रिपवे नि दीधः ॥

ବାଜିନ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ପରି, ଶୁଦ୍ଧ ବନ୍ଧନଯୁକ୍ତ ତୁମେ ଦୁଇଜଣ—ଯେତେବେଳେ ଅଦିତି ଋତର ଗର୍ଭକୁ ଧାରଣ କରି ତାହାକୁ ପ୍ରସବ କରିବାକୁ ଧରେ। ଜନ୍ମରେ ମହାନ ଓ ବିଶାଳ ତୁମେ, ଶତ୍ରୁ ମର୍ତ୍ୟ ପାଇଁ ଘୋର ହୁଅ; ତାକୁ ତଳକୁ ଦବାଇ ଦିଅ।

Mantra 5

विश्वे यद्वां मंहना मन्दमानाः क्षत्रं देवासो अदधुः सजोषाः । परि यद्भूथो रोदसी चिदुर्वी सन्ति स्पशो अदब्धासो अमूराः ॥

ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ତୁମ ମହିମାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଏକସାଥି ତୁମର କ୍ଷତ୍ର—ସାର୍ବଭୌମ ଅଧିକାର—ସ୍ଥାପନ କଲେ, ସେତେବେଳେ—ତୁମେ ଦୁଇ ବିଶାଳ ଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ପରିବ୍ୟାପ୍ତ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ—ତୁମର ସ୍ପଶଃ (ପାହାରାଦାର) ଅଦବ୍ଧ ଓ ଅମୂର, ଅଡ଼ୋଳ ରହି ଋତକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।

Mantra 6

ता हि क्षत्रं धारयेथे अनु द्यून्दृंहेथे सानुमुपमादिव द्योः । दृळ्हो नक्षत्र उत विश्वदेवो भूमिमातान्द्यां धासिनायोः ॥

ହେ ତୁମେ ଦୁଇଜଣ, ତୁମେ କ୍ଷତ୍ର—ରାଜଶକ୍ତି—କୁ ଧାରଣ କର ଏବଂ ଦିନମାନଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ କର; ଦ୍ୟୌଃର ପ୍ରମାଣ ପରି ଶିଖରକୁ ସ୍ଥିର କର। ଦୃଢ଼ ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ବିଶ୍ୱଦେବ—ତୁମ ସ୍ଥାପକ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା—ପୃଥିବୀ ଓ ଦ୍ୟାମ୍‌କୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

Mantra 7

ता विग्रं धैथे जठरं पृणध्या आ यत्सद्म सभृतयः पृणन्ति । न मृष्यन्ते युवतयोऽवाता वि यत्पयो विश्वजिन्वा भरन्ते ॥

ହେ ତୁମେ ଦୁଇଜଣ, ତୁମେ ବିଶାଳ ଜଠରକୁ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇଁ ପୂରଣ କର, ଯେତେବେଳେ ସଂଗୃହୀତ ଲୋକମାନେ ଗୃହକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି। ପବନରେ ଅଘାତିତ ଯୁବତୀମାନେ ବିଫଳ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ସର୍ବଜିନ୍ୱା—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା—ଦୁଧକୁ ସେମାନେ ଆଣି ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି।

Mantra 8

ता जिह्वया सदमेदं सुमेधा आ यद्वां सत्यो अरतिॠते भूत् । तद्वां महित्वं घृतान्नावस्तु युवं दाशुषे वि चयिष्टमंहः ॥

ହେ ସୁମେଧା, ଋତର ସତ୍ୟୋଚ୍ଚାରଣର ଜିହ୍ୱାଦ୍ୱାରା ଆମେ ଏହି ଅର୍ପଣକୁ ସଦା ତୁମ ପାଖକୁ ଆଣୁ—ଯେତେବେଳେ ଋତରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ମିଥ୍ୟା ଅରାତି/ଅବ୍ୟବସ୍ଥା ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ତୁମ ମହିମା ଆମ ପାଇଁ ଘୃତାନ୍ନ ହେଉ; ଦାଶୁଷ—ଅର୍ପଣକର୍ତ୍ତା—ପାଇଁ, ହେ ଯୁଗଳ, ତୁମେ ଦୁଃଖକୁ ପୃଥକ କରି ଦୂର କର।

Mantra 9

प्र यद्वां मित्रावरुणा स्पूर्धन्प्रिया धाम युवधिता मिनन्ति । न ये देवास ओहसा न मर्ता अयज्ञसाचो अप्यो न पुत्राः ॥

ହେ ମିତ୍ର-ବରୁଣ, ଯେତେବେଳେ ତୁମମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଧାମ (ଆଶ୍ରୟ-ଆସନ) ଉଦାତ୍ତ ସ୍ପର୍ଧା/ପ୍ରୟାସରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ଗତି ପାଏ, ସେତେବେଳେ ନ ଦେବମାନେ ନିଜ ଓହସାରେ, ନ ମର୍ତ୍ୟମାନେ—ତାହାକୁ କ୍ଷୀଣ କରିପାରନ୍ତି। କାରଣ ଯେମାନେ ଯଜ୍ଞ ବିନା ଚାଲନ୍ତି (ଅୟଜ୍ଞସାଚ), ସେମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ—ଗୁପ୍ତ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ ନଥିବା ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ପରି।

Mantra 10

वि यद्वाचं कीस्तासो भरन्ते शंसन्ति के चिन्निविदो मनानाः । आद्वां ब्रवाम सत्यान्युक्था नकिर्देवेभिर्यतथो महित्वा ॥

ଯେତେବେଳେ କୀର୍ତାସମାନେ (ଗାୟକ-ସ୍ତୁତିକାର) ବାଣୀକୁ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି ଏବଂ କେହି କେହି ମନନଶୀଳ ହୋଇ ନିବିଦଃ (ଆହ୍ୱାନ-ବାକ୍ୟ) ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଆମେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ଉକ୍ଥ ଅର୍ପଣ କରୁ: ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ମଧ୍ୟ ତୁମ ମହିତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ନାହିଁ।

Mantra 11

अवोरित्था वां छर्दिषो अभिष्टौ युवोर्मित्रावरुणावस्कृधोयु । अनु यद्गावः स्फुरानृजिप्यं धृष्णुं यद्रणे वृषणं युनजन् ॥

ଏହିପରି, ହେ ମିତ୍ର-ବରୁଣ, ସହାୟତାରେ ଅବିଚଳ, ଆମେ ତୁମ ରକ୍ଷା ଓ ଛର୍ଦିଷଃ (ଆଶ୍ରୟ-ଛତ୍ର) ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁ। ଯେତେବେଳେ ଗାବଃ (ପ୍ରକାଶ-କିରଣମାନେ) ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ସିଧା ଗତିଶୀଳ, ଧୃଷ୍ଣୁ ଓ ବିଜୟୀ ବୃଷଣ (ବଳବାନ) ଶକ୍ତିକୁ ସତ୍ତାର ରଣକ୍ଷେତ୍ରରେ ଯୁଗ୍ମ କରନ୍ତି।