Sukta 18

Mantra 1

तमु ष्टुहि यो अभिभूत्योजा वन्वन्नवातः पुरुहूत इन्द्रः । अषाळ्हमुग्रं सहमानमाभिर्गीर्भिर्वर्ध वृषभं चर्षणीनाम् ॥

ତାହାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର—ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ—ଯାହାଙ୍କ ଓଜ ସମସ୍ତ ଆକ୍ରମଣକୁ ଜୟ କରେ, ଯିଏ ପଛକୁ ହଟିନାହିଁ ବିଜୟୀ ହୁଏ, ଯିଏ ବହୁବାର ଆହ୍ୱାନିତ। ଏହି ଗୀରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଜେୟ, ଉଗ୍ର, ସହନଶୀଳ—ଜନମାନଙ୍କର ବୃଷଭ—ତାହାଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କର।

Mantra 2

स युध्मः सत्वा खजकृत्समद्वा तुविम्रक्षो नदनुमाँ ऋजीषी । बृहद्रेणुश्च्यवनो मानुषीणामेकः कृष्टीनामभवत्सहावा ॥

ସେ ଯୁଧ୍ମଃ, ସତ୍ୱା—ବାଧାଦାୟକ ଗଠିକୁ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ସମର-ସଂଘର୍ଷରେ ବିଜୟୀ; ଦୀପ୍ତ ବଳରେ ବିଶାଳ, ଉଦ୍‌ଗାରର ଉତ୍ତେଜନାରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ଋଜୀଷୀ—ସିଧା ଚାଳନକାରୀ—ମାନବ ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ କମ୍ପାଇଦେଇଥିବା ମହାଧୂଳି-ଉତ୍ତୋଳକ ଚଳକ ହେଲା। ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକାକୀ ସେ ସର୍ବଜୟୀ ସହାୟକ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲା।

Mantra 3

त्वं ह नु त्यददमायो दस्यूँरेकः कृष्टीरवनोरार्याय । अस्ति स्विन्नु वीर्यं तत्त इन्द्र न स्विदस्ति तदृतुथा वि वोचः ॥

ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଅଦମାୟ ଦସ୍ୟୁମାନଙ୍କୁ ଦମନ କଲ; ଏକାକୀ ଆର୍ୟ ପାଇଁ ଜନମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଋତୁଅନୁସାରେ କହ: ସେଇ ବୀର୍ୟ କି ସତ୍ୟରେ ତୁମର, ନା କି ସେ ଆଦୌ ନାହିଁ?

Mantra 4

सदिद्धि ते तुविजातस्य मन्ये सहः सहिष्ठ तुरतस्तुरस्य । उग्रमुग्रस्य तवसस्तवीयोऽरध्रस्य रध्रतुरो बभूव ॥

ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ତୁବିଜାତ—ବିଶାଳଜନ୍ମା—ତୁମର ସହଃ ମୁଁ ଏମିତି ମନେ କରେ: ସହରେ ସହିଷ୍ଠ, ତୁରତାରେ ତୁର; ଉଗ୍ରର ଉଗ୍ର, ତବସର ତବୀୟ। ଅରଧ୍ର—ଅଖଣ୍ଡ—ସେ ରଧ୍ରତୁର, ଭଙ୍ଗା-ବିକୃତକୁ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ହେଲା।

Mantra 5

तन्नः प्रत्नं सख्यमस्तु युष्मे इत्था वदद्भिर्वलमङ्गिरोभिः । हन्नच्युतच्युद्दस्मेषयन्तमृणोः पुरो वि दुरो अस्य विश्वाः ॥

ହେ (ଇନ୍ଦ୍ର), ତୁମ ସହ ଆମର ସେ ପ୍ରାଚୀନ ସଖ୍ୟ ଅଟୁଟ ରହୁ—ବଲକୁ ପ୍ରହାର କରୁଥିବାବେଳେ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଏଭଳି କହିଥିଲେ। ହେ ଅଦ୍ଭୁତକର୍ମା, ଅଚଳକୁ ମଧ୍ୟ କମ୍ପାଇଦେଉଥିବାକୁ ତୁମେ ସଂହାର କର; ଏବଂ ତାହାର ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାର—ତାହାର ଦୁର୍ଗମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ମୁଖ୍ୟ ଦ୍ୱାର—ପ୍ରସାରିତ କରି ଖୋଲିଦିଅ।

Mantra 6

स हि धीभिर्हव्यो अस्त्युग्र ईशानकृन्महति वृत्रतूर्ये । स तोकसाता तनये स वज्री वितन्तसाय्यो अभवत्समत्सु ॥

କାରଣ ସେ ଧୀମାନେ (ପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତାମାନେ) ଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନଯୋଗ୍ୟ; ସେ ଉଗ୍ର, ମହାନ ବୃତ୍ର-ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଧିପତ୍ୟ ଗଢ଼ିଦେଉଥିବା। ସେ ସନ୍ତାନ-ସିଦ୍ଧି ଓ ବଂଶ-ବୃଦ୍ଧି ଦେଉଛି; ବଜ୍ରଧାରୀ ସେ ସମରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ ବିଜୟୀ ହୁଏ।

Mantra 7

स मज्मना जनिम मानुषाणाममर्त्येन नाम्नाति प्र सर्स्रे । स द्युम्नेन स शवसोत राया स वीर्येण नृतमः समोकाः ॥

ସେ ନିଜ ମହିମାଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଜନ୍ମକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି; ଅମର ନାମଦ୍ୱାରା ସେ ଆଗକୁ ଉଦ୍ଧାତ ହୋଇ ପ୍ରସରିଛି। ଦ୍ୟୁମ୍ନ (ପ୍ରକାଶମୟ ଯଶ), ଶବସ (ବଳ) ଓ ରାୟ (ସମୃଦ୍ଧି) ଦ୍ୱାରା, ଏକସାଥି ବସୁଥିବାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସର୍ବାଧିକ ପୁରୁଷୋଚିତ; ବୀର୍ୟଦ୍ୱାରା ସେ ସାଧାରଣ ଗୃହକୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଛି।

Mantra 8

स यो न मुहे न मिथू जनो भूत्सुमन्तुनामा चुमुरिं धुनिं च । वृणक्पिप्रुं शम्बरं शुष्णमिन्द्रः पुरां च्यौत्नाय शयथाय नू चित् ॥

ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ନ ମୋହିତ, ନ ବାଙ୍କା—‘ସୁମନ୍ତୁ’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ—ତାହା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଚୁମୁରି ଓ ଧୁନିକୁ ସଂହାର କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ପିପ୍ରୁ, ଶମ୍ବର, ଶୁଷ୍ଣକୁ ମଧ୍ୟ ପତିତ କଲେ; ପୁରାତନ ଦୁର୍ଗମାନଙ୍କୁ ଉଲଟାଇବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କର ପତନ ଘଟାଇଲେ।

Mantra 9

उदावता त्वक्षसा पन्यसा च वृत्रहत्याय रथमिन्द्र तिष्ठ । धिष्व वज्रं हस्त आ दक्षिणत्राभि प्र मन्द पुरुदत्र मायाः ॥

ଉଦ୍‌ଉତ୍ଥାନମୟ ଉତ୍ସାହ ସହ, ଦୀପ୍ତ ଓ ପ୍ରଶଂସନୀୟ ତେଜ ସହ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ରହତ୍ୟା ପାଇଁ ରଥରେ ଆରୋହଣ କର। ଦକ୍ଷିଣ ହସ୍ତରେ ବଜ୍ର ଧର; ହେ ପୁରୁଦାତ୍ର, ତୋର ମାୟା—କୌଶଳମୟ ଚେତନ ଶକ୍ତି—ସହ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଆଗେଇ ଧାଉ।

Mantra 10

अग्निर्न शुष्कं वनमिन्द्र हेती रक्षो नि धक्ष्यशनिर्न भीमा । गम्भीरय ऋष्वया यो रुरोजाध्वानयद्दुरिता दम्भयच्च ॥

ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଶୁଷ୍କ ବନକୁ ଦହନ କରେ, ସେପରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୋର ହେତି (ଆୟୁଧ) ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷସ୍-ରୂପ ଭକ୍ଷକ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଭସ୍ମ କର—ଭୀମ ଅଶନି ପରି। ଗମ୍ଭୀର ଓ ଉଚ୍ଚ ଶକ୍ତିରେ ତୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛୁ; ତୁ ପଥ ଖୋଲୁଛୁ ଏବଂ ଦୁର୍ଗମ ଗତିପଥମାନଙ୍କୁ ଚକ୍କିଦେଉଛୁ।

Mantra 11

आ सहस्रं पथिभिरिन्द्र राया तुविद्युम्न तुविवाजेभिरर्वाक् । याहि सूनो सहसो यस्य नू चिददेव ईशे पुरुहूत योतोः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ରାୟା (ସମୃଦ୍ଧି) ସହ ହଜାର ପଥରେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ହେ ବହୁ-ଦ୍ୟୁମ୍ନ, ବିଜୟମୟ ଶକ୍ତିର ପ୍ରଚୁରତା ସହ ଏଠାକୁ ଆସ। ହେ ସହସର ପୁତ୍ର, ଆସ—କାରଣ ଏବେ ଅଦେବ ମଧ୍ୟ ଯାତ୍ରାପଥରେ ଅଧିକାର ଦାବି କରେ; ହେ ପୁରୁହୂତ, ପଥର ଗତିକୁ ତୁମେ ହିଁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର।

Mantra 12

प्र तुविद्युम्नस्य स्थविरस्य घृष्वेर्दिवो ररप्शे महिमा पृथिव्याः । नास्य शत्रुर्न प्रतिमानमस्ति न प्रतिष्ठिः पुरुमायस्य सह्योः ॥

ବଳବାନ ଓ ତପ୍ତତେଜୀ ତୁବିଦ୍ୟୁମ୍ନର ମହାଗୌରବ ଆଗକୁ ବଢ଼େ; ଦ୍ୟୌର ମହିମା ଗଞ୍ଜିଉଠେ, ପୃଥିବୀର ମହିମା ମଧ୍ୟ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନ ଶତ୍ରୁ ଅଛି, ନ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖେ କୌଣସି ପ୍ରତିମାନ (ମାପ) ଅଛି; ବହୁ-ମାୟୀ, ଅତିଶୟ-ବଳୀଙ୍କ ବିରୋଧରେ କୌଣସି ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଟିକି ରହେନାହିଁ।

Mantra 13

प्र तत्ते अद्या करणं कृतं भूत्कुत्सं यदायुमतिथिग्वमस्मै । पुरू सहस्रा नि शिशा अभि क्षामुत्तूर्वयाणं धृषता निनेथ ॥

ଆଜି ତୁମ ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା: ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୁତ୍ସକୁ—ଆୟୁ-ଶକ୍ତିକୁ, ଅତିଥିଗ୍ୱକୁ—ନିଯୁକ୍ତ କଲ। ଅନେକ ହଜାରକୁ ତୁମେ ଦବାଇ କ୍ଷେତ୍ର ଉପରେ ନିମ୍ନକୁ ଠେଲିଦେଲ; ଏବଂ ଧୃଷତା (ସାହସ) ସହ ତୁମେ ତୂର୍ୱୟାଣକୁ ଉପରକୁ ନେଇଗଲ।

Mantra 14

अनु त्वाहिघ्ने अध देव देवा मदन्विश्वे कवितमं कवीनाम् । करो यत्र वरिवो बाधिताय दिवे जनाय तन्वे गृणानः ॥

ହେ ଅହିଘ୍ନେ (ବୃତ୍ରହନ), ହେ ଦେବ—ତୁମ ପଛେ ପଛେ ଚାଲି ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି; କବିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ କବି। ପୀଡିତ ଓ ଘେରାଯାଇଥିବା ଜନ ପାଇଁ ତୁମେ ବିଶାଳ ଅବକାଶ (ବରିବୋ) ସୃଷ୍ଟି କର—ଦିବ ପାଇଁ, ଜନମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଏବଂ ଦେହଧାରୀ ଜୀବ ପାଇଁ—ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତିଗାନ କରୁଥିବାବେଳେ।

Mantra 15

अनु द्यावापृथिवी तत्त ओजोऽमर्त्या जिहत इन्द्र देवाः । कृष्वा कृत्नो अकृतं यत्ते अस्त्युक्थं नवीयो जनयस्व यज्ञैः ॥

ତାହାକୁ ଅନୁସରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀ ତୁମ ଓଜସ୍‌କୁ ମାନି ନମେ; ଅମର ଦେବଶକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟ ପଛକୁ ହଟନ୍ତି। ତୁମ ଭିତରେ ଯାହା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଛି ତାହାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର; ଯଜ୍ଞମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଉ ନୂତନ ଉକ୍ଥ (ସ୍ତୁତି-ବଚନ) ଜନ୍ମାଅ।