Adhyaya 52

Verse 1

शिवशर्मोवाच । मंगले श्रूयतां वाक्यं यदि पृच्छसि सांप्रतम् । यदर्थं हि त्वया पृष्टं तन्निबोध वरानने

ଶିବଶର୍ମ କହିଲେ—ହେ ମଙ୍ଗଳେ, ତୁମେ ଏବେ ପଚାରୁଛ ଯଦି, ମୋ କଥା ଶୁଣ। ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ତାହା ଭଲଭାବେ ବୁଝ।

Verse 2

इयं हि सांप्रतं प्राप्ता वराकी भिक्षुरूपिणी । वसुदत्तस्य विप्रस्य सुतेयं चारुलोचने

ହେ ଚାରୁଲୋଚନେ, ଏହି ଦୀନା ନାରୀ ଏବେ ଭିକ୍ଷୁଣୀର ରୂପ ଧାରଣ କରି ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସୁଦତ୍ତଙ୍କ କନ୍ୟା।

Verse 3

सुदेवा नाम भद्रेयं मम जाया प्रिया सदा । केनापि कारणेनैव देशं त्यक्त्वा समागता

ହେ ଭଦ୍ରେ, ମୋର ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀର ନାମ ସୁଦେବା; ସେ ସଦା ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ। କୌଣସି କାରଣରୁ ସେ ସ୍ୱଦେଶ ତ୍ୟାଗ କରି ଏଠାକୁ ଆସିଛି।

Verse 4

ममदुःखेन दग्धेयं वियोगेन वरानने । मां ज्ञात्वा तु समायाता भिक्षुरूपेण ते गृहम्

ହେ ବରାନନେ, ମୋ ଦୁଃଖ ଓ ବିୟୋଗରେ ମୁଁ ଦଗ୍ଧ ହେଉଛି। ତଥାପି ମୋତେ ଚିହ୍ନି ତୁମେ ଭିକ୍ଷୁରୂପେ ନିଜ ଗୃହକୁ ଆସିଛ।

Verse 5

एवं ज्ञात्वा त्वया भद्रे आतिथ्यं परिशोभितम् । कर्त्तव्यं न च संदेह इच्छंत्या मम सुप्रियम्

ଏହା ଜାଣି, ହେ ଭଦ୍ରେ, ତୁମେ ଆତିଥ୍ୟଧର୍ମକୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ଶୋଭିତ କରି ପାଳନ କର; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ଯଦି ମୋତେ ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କର।

Verse 6

भर्तुर्वाक्यं निशम्यैव मंगला पतिदेवता । हर्षेण महताविष्टा स्वयमेव सुमंगला

ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣିମାତ୍ରେ, ପତିକୁ ଦେବତା ଭାବୁଥିବା ମଙ୍ଗଳା ମହାହର୍ଷରେ ଆବିଷ୍ଟ ହେଲା ଏବଂ ସେ ନିଜେ ସୁମଙ୍ଗଳା—ଅତିଶୁଭା—ହୋଇଉଠିଲା।

Verse 7

स्नानाच्छादन भोज्यं च मम चक्रे वरानने । रत्नकांचनयुक्तैश्चाभरणैश्च पतिव्रता

ହେ ବରାନନେ, ସେଇ ପତିବ୍ରତା ମୋ ପାଇଁ ସ୍ନାନ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୋଜନର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲା; ଏବଂ ରତ୍ନ-କାଞ୍ଚନଯୁକ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ମୋତେ ଅଲଙ୍କୃତ କଲା।

Verse 8

अहं हि भूषिता भद्रे तयैव पतिकाम्यया । तयाहं भूषिता देवि मानस्नानैश्च भोजनैः

ହେ ଭଦ୍ରେ, ପତିକାମନାରେ ଯୁକ୍ତ ସେଇ ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସମ୍ମାନିତ ଓ ଭୂଷିତ ହୋଇଛି। ହେ ଦେବୀ, ସେ ମାନସସ୍ନାନରୂପ ଶୁଦ୍ଧି ଏବଂ ଭୋଜନ-ନୈବେଦ୍ୟ ଅର୍ପଣରେ ମୋତେ ସତ୍କାର କରିଛି।

Verse 9

भर्त्राहं मानिता देवि जातं दुःखमनंतकम् । ममोरसि महातीव्रं सर्वप्राणविनाशनम्

ହେ ଦେବୀ, ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାନିତ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋ ମନରେ ଅନନ୍ତ ଦୁଃଖ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି। ମୋ ଉରସ୍ଥଳରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୀବ୍ର ବେଦନା, ଯେନେ ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣକୁ ନାଶ କରିଦେବ।

Verse 10

तस्या मानो मया दृष्टो दुःखमात्मगतं तथा । चिंता मे दारुणा जाता यया प्राणा व्रजंति मे

ମୁଁ ତାହାର ଆହତ ଅଭିମାନକୁ ଦେଖିଛି, ଏବଂ ମୋ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶିଥିବା ଦୁଃଖକୁ ମଧ୍ୟ। ମୋତେ ଦାରୁଣ ଚିନ୍ତା ହୋଇଛି, ଯାହାରେ ମୋ ପ୍ରାଣ ଯେନେ ଚାଲିଯାଉଛି।

Verse 11

कदापि वचनं दत्तं न मया पापया शुभम् । अस्यैव विप्रवर्यस्य आचरंत्या च दुष्कृतम्

ମୁଁ ପାପିନୀ କେବେ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଶୁଭ ବଚନ ଦେଇନାହିଁ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଚରଣ କରି ମୁଁ କେବଳ ଦୁଷ୍କୃତ୍ୟ ହିଁ କରିଛି।

Verse 12

पादप्रक्षालनं नैव अंगसंवाहनं नहि । एकांतं न मया दत्तं तस्यैव हि महात्मनः

ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରିନାହିଁ, ନ ଅଙ୍ଗସଂବାହନ କରିଛି। ସେଇ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ମୁଁ ଏକାନ୍ତ ଦର୍ଶନର ସୁଯୋଗ ମଧ୍ୟ ଦେଇନାହିଁ।

Verse 13

संभाषां कथमस्यैव करिष्ये पापनिश्चया । रात्रौ चैव तदा तत्र पतिता दुःखसागरे

ପାପରେ ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିବା ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ କିପରି କଥାହେବି? ସେଇ ରାତିରେ ସେଠାରେ ମୁଁ ଦୁଃଖସାଗରେ ପତିତ ହେଲି।

Verse 14

एवं हि चिंतमानायाः स्फुटितं हृदयं मम । गताः प्राणास्तदा कायं परित्यज्य वरानने

ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ ମୋ ହୃଦୟ ଫାଟିଗଲା; ହେ ସୁମୁଖୀ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରାଣ ଦେହକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କଲା।

Verse 15

तत्र दूताः समायाता धर्मराजस्य वै तदा । वीराश्च दारुणाः क्रूरा गदाचक्रासिधारिणः

ତେବେ ସେଠାରେ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଆସିଲେ—ବୀର, ଭୟଙ୍କର, କ୍ରୂର—ଗଦା, ଚକ୍ର ଓ ଖଡ଼୍ଗ ଧାରଣ କରି।

Verse 16

तैस्तु बद्धा महाभागे शृंखलैर्दृढबंधनैः । नीता यमपुरं तैस्तु रुदमाना सुदुःखिता

ହେ ମହାଭାଗେ, ସେମାନେ ତାକୁ ଶୃଙ୍ଖଳ ଓ ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ; ସେ କାନ୍ଦୁଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ, ଯମପୁରକୁ ନିଆଯାଇଲା।

Verse 17

मुद्गरैस्ताड्यमानाहं दुर्गमार्गेण पीडिता । भर्त्स्यमाना यमस्याग्रे तैस्तत्राहं प्रवेशिता

ମୁଦ୍ଗରରେ ପିଟାଯାଇ, ଦୁର୍ଗମ ପଥରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ମୁଁ ଭର୍ତ୍ସିତ ହେଲି; ସେମାନେ ମୋତେ ଯମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସେଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରାଇଲେ।

Verse 18

दृष्टाहं यमराजेन सक्रोधेन महात्मना । अंगारसंचये क्षिप्ता क्षिप्ता नरकसंचये

କ୍ରୋଧଯୁକ୍ତ ମହାତ୍ମା ଯମରାଜ ମୋତେ ଦେଖି, ମୋତେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଙ୍ଗାରର ଢେରରେ—ନରକର ସଞ୍ଚିତ ଭୟରେ—ନିକ୍ଷେପ କଲେ।

Verse 19

लोहस्य पुरुषं कृत्वा अग्निना परितापितः । ममोरसि समुत्क्षिप्तो निजभर्तुश्च वंचनात्

ଲୋହର ଏକ ପୁରୁଷ ତିଆରି କରି ତାହାକୁ ଅଗ୍ନିରେ ତାପିତ କଲେ; ମୋର ନିଜ ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କର ବଞ୍ଚନାରୁ ତାହା ମୋ ବକ୍ଷରେ ନିକ୍ଷେପ ହେଲା।

Verse 20

नानापीडातिसंतप्ता नरकाग्निप्रतापिता । तैलद्रोण्यां परिक्षिप्ता करम्भवालुकोपरि

ନାନା ପୀଡାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦଗ୍ଧ ଓ ନରକାଗ୍ନିର ପ୍ରତାପରେ ଦହିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ତେଲ ଦ୍ରୋଣୀରେ—କରମ୍ଭ ଓ ତପ୍ତ ବାଲୁକାର ଶୟ୍ୟା ଉପରେ—ନିକ୍ଷେପ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 21

असिपत्रैश्च संच्छिन्ना जलमंत्रेण वाहिता । कूटशाल्मलिवृक्षेषु क्षिप्ता तेन महात्मना

ଅସିପତ୍ର ସଦୃଶ ପତ୍ରଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଜଳମନ୍ତ୍ର-ବଳିତ ପ୍ରବାହରେ ବହି ନିଆଯାନ୍ତି; ଏବଂ ସେଇ ମହାତ୍ମା ତାଙ୍କୁ କୂଟ ଶାଲ୍ମଲୀ ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିକ୍ଷେପ କରନ୍ତି।

Verse 22

पूयशोणितविष्ठायां पतिता कृमिसंकुले । सर्वेषु नरकेष्वेवं क्षिप्ताहं नृपनंदिनि

ପୁୟ, ରକ୍ତ ଓ ବିଷ୍ଠାରେ—କୃମିସଂକୁଳ—ମୁଁ ପତିତ ହୋଇଛି; ହେ ନୃପନନ୍ଦିନୀ, ଏଭଳି ମୋତେ ସମସ୍ତ ନରକରେ ନିକ୍ଷେପ କରାଗଲା।

Verse 23

पीडायुक्तेषु तीव्रेषु तेनैवापि महात्मना । करपत्रैः पाटिताहं शक्तिभिस्ताडिता भृशम्

ସେହି ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେଇ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମଧ୍ୟ ପୀଡିତ ହେଲି—ଛୁରି ପରି ଧାରାଳ ପତ୍ରଦ୍ୱାରା ଚିରାଯାଇ, ଭାଳଦ୍ୱାରା ପୁନଃପୁନଃ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ପ୍ରହୃତ ହେଲି।

Verse 24

अन्येष्वेव नरकेषु पातिता नृपनंदिनि । योनिगर्तेषु क्षिप्तास्मि पतिता दुःखसंकटे

ହେ ରାଜକନ୍ୟେ! ମୋତେ ଅନ୍ୟ ନରକମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପତିତ କରାଗଲା; ଯୋନିରୂପ ଗର୍ତ୍ତମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ ମୁଁ ଦୁଃଖର ଭୟଙ୍କର ସଙ୍କଟରେ ପତିତ ହେଲି।

Verse 25

धर्मराजेन तेनाहं नरकेषु निपातिता । वल्गुनीयोनिमासाद्य भुक्तं दुःखं सुदारुणम्

ସେ ଧର୍ମରାଜ (ଯମ) ମୋତେ ନରକମାନଙ୍କୁ ପତିତ କଲେ; ଏବଂ ବଲ୍ଗୁନୀର ଯୋନି ପ୍ରାପ୍ତ କରି ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦାରୁଣ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଲି।

Verse 26

गताहं क्रौष्टुकीं योनिं शुनीयोनिं पुनर्गता । सकुक्कुटीं च मार्जारीमाखुयोनिं गता ह्यहम्

ମୁଁ ଶିଆଳର ଯୋନିକୁ ଗଲି; ପୁନଃ କୁକୁରୀର ଯୋନିକୁ ଗଲି। କୁକୁଡ଼ି, ବିଲେଇ ଏବଂ ସତ୍ୟସତ୍ୟ ମୂଷାର ଯୋନିକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଗଲି।

Verse 27

एवं योनिविशेषेषु पापयोनिषु तेन च । क्षिप्तास्मि धर्मराजेन पीडिता सर्वयोनिषु

ଏହିପରି ବିଭିନ୍ନ ଯୋନିବିଶେଷରେ—ପାପମୟ ଯୋନିମାନଙ୍କରେ—ଧର୍ମରାଜ ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯୋନିରେ ମୁଁ ପୀଡିତ ହେଲି।

Verse 28

तेनैवाहं कृता भूमौ शूकरी नृपनंदिनि । तवहस्ते महाभागे संति तीर्थान्यनेकशः

ତାହାରେଇ, ହେ ନୃପନନ୍ଦିନୀ, ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ଶୂକରୀ (ଶୁଆଣୀ) ରୂପେ କୃତା ହୋଇଛି। ହେ ମହାଭାଗେ, ତୁମ ହସ୍ତରେ ଅନେକ ତୀର୍ଥର ପୁଣ୍ୟ ଅଛି।

Verse 29

तेनोदकेन सिक्तास्मि त्वयैव वरवर्णिनि । मम पापं गतं देवि प्रसादात्तव सुंदरि

ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠବର୍ଣ୍ଣିନୀ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେହି ଜଳରେ ତୁମେଇ ମୋତେ ସିଞ୍ଚିତ କରିଛ। ହେ ଦେବୀ, ତୁମ ପ୍ରସାଦରୁ ମୋର ପାପ ଦୂର ହୋଇଗଲା, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।

Verse 30

तवैव तेजःपुण्येन जातं ज्ञानं वरानने । इदानीं मामुद्धरस्व पतितां नरकसंकटे

ହେ ବରାନନେ, ତୁମ ନିଜ ତେଜ ଓ ପୁଣ୍ୟରୁ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଉଦିତ ହୋଇଛି। ଏବେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର—ମୁଁ ନରକସଙ୍କଟରେ ପତିତା।

Verse 31

यदा नोद्धरसे देवि पुनर्यास्यामि दारुणम् । नरकं च महाभागे त्राहि मां दुःखभागिनीम्

ହେ ଦେବୀ, ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର ନ କର, ମୁଁ ପୁନର୍ବାର ସେଇ ଦାରୁଣ ନରକକୁ ଯିବି। ହେ ମହାଭାଗେ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର—ମୁଁ ଦୁଃଖଭାଗିନୀ।

Verse 32

गताहं पापभावेन दीनाहं च निराश्रया । सुदेवोवाच । किं कृतं हि मया भद्रे सुकृतं पुण्यसंभवम्

“ପାପଭାବରେ ମୁଁ ପତିତା ହୋଇଗଲି; ମୁଁ ଦୀନା ଓ ନିରାଶ୍ରୟା।” ସୁଦେବ କହିଲେ—“ହେ ଭଦ୍ରେ, ମୁଁ କେଉଁ ସୁକୃତ କରିଛି? କେଉଁ ପୁଣ୍ୟଜନକ କର୍ମ?”

Verse 33

येनाहमुद्धरे त्वां वै तन्मे त्वं वद सांप्रतम् । शूकर्युवाच । अयं राजा महाभाग इक्ष्वाकुर्मनुनंदनः

“ଯେଉଁ ଉପାୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବି, ସେହି ଉପାୟ ଏବେଇ ମୋତେ କହ।” ଶୂକରୀ କହିଲା—“ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ସେଇ ମହାଭାଗ ରାଜା—ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ, ମନୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ।”

Verse 34

विष्णुरेष महाप्राज्ञो भवती श्रीर्हि नान्यथा । पतिव्रता महाभागा पतिव्रतपरायणा

ଏହିଜଣେ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ବିଷ୍ଣୁ; ଏବଂ ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଶ୍ରୀ (ଲକ୍ଷ୍ମୀ)—ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ। ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ପତିବ୍ରତା, ପତିବ୍ରତଧର୍ମରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରାୟଣ।

Verse 35

त्वं सती सर्वदा भद्रे सर्वतीर्थमयी प्रिया । देवि सर्वमयी नित्यं सर्वदेवमयी सदा

ହେ ଭଦ୍ରେ, ତୁମେ ସଦା ସତୀ, ପ୍ରିୟା—ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ମୂର୍ତ୍ତିସ୍ୱରୂପା। ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ନିତ୍ୟ ସର୍ବମୟୀ; ସଦା ସର୍ବଦେବମୟୀ।

Verse 36

महापतिव्रता लोक एका त्वं नृपतेः प्रिया । यया शुश्रूषितो भर्ता भवत्या हि अहर्निशम्

ହେ ରାଣୀ, ଲୋକରେ ତୁମେ ଏକାଇ ମହାପତିବ୍ରତା, ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟା। କାରଣ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ପତି ଦିନରାତି ଭକ୍ତିସହିତ ସେବିତ ହୋଇଛନ୍ତି।

Verse 37

एकस्य दिवसस्यापि पुण्यं देहि वरानने । पति शुश्रूषितस्यापि यदि मे कुरुषे प्रियम्

ହେ ବରାନନେ, ଗୋଟିଏ ଦିନର ପୁଣ୍ୟ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଦିଅ—ଯଦି ତୁମେ ମୋ ପ୍ରିୟ କରିବ—(ସେହି ପୁଣ୍ୟ) ପତି-ଶୁଶ୍ରୂଷା କରିଥିବା ଜନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ହୁଏ।

Verse 38

मम माता पिता त्वं वै त्वं मे गुरुः सनातनः । अहं पापा दुराचारा असत्या ज्ञानवर्जिता

ତୁମେ ହିଁ ମୋର ମାତା ପିତା; ତୁମେ ହିଁ ମୋର ସନାତନ ଗୁରୁ। ମୁଁ ପାପିନୀ, ଦୁରାଚାରିଣୀ, ଅସତ୍ୟଭାଷିଣୀ ଓ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନବର୍ଜିତା।

Verse 39

मामुद्धर महाभागे भीताहं यमताडनैः । सुकलोवाच । एवं श्रुत्वा तया प्रोक्तं समालोक्य नृपं तदा

“ହେ ମହାଭାଗେ, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର; ଯମଦୂତଙ୍କ ତାଡନରେ ମୁଁ ଭୀତ।” ସୁକଲ କହିଲେ—ଏହିପରି ଶୁଣି ସେତେବେଳେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

Verse 40

किं करोमि महाराज एषा किं वदते पशुः । इक्ष्वाकुरुवाच । एनां दुःखां वराकीं वै पापयोनिं गतां शुभे

“ହେ ମହାରାଜ, ମୁଁ କ’ଣ କରିବି? ଏହି ପଶୁ କ’ଣ କହୁଛି?” ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ କହିଲେ—“ହେ ଶୁଭେ, ଏ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଃଖିତା ଓ ଦୀନା; ପାପୟୋନିକୁ ପଡ଼ିଛି।”

Verse 41

समुद्धरस्व पुण्यैस्त्वं महच्छ्रेयो भविष्यति । एवमुक्ता वरा नारी सुदेवा चारुमंगला

“ପୁଣ୍ୟକର୍ମରେ ତୁମେ ନିଜକୁ ଉଦ୍ଧାର କର; ମହାନ କଲ୍ୟାଣ ଓ ପରମ ଶ୍ରେୟ ହେବ।” ଏପରି କୁହାଗଲାପରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ—ଚାରୁମଙ୍ଗଳା ସୁଦେବା—(ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଲାଗିଲେ/ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ)।

Verse 42

उवाचैकाब्दपुण्यं ते मया दत्तं वरानने । एवमुक्तेन वाक्येन तया देव्या हि तत्क्षणात्

ସେ କହିଲା—“ହେ ଵରାନନେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ବର୍ଷର ପୁଣ୍ୟ ଦାନ କରିଛି।” ସେ ଦେବୀ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିବା ସହିତ, ସେହି କ୍ଷଣେ…

Verse 43

रूपयौवनसंपन्ना दिव्यमालाविभूषिता । दिव्यदेहा च संभूता तेजोज्वालासमावृता

ସେ ରୂପ ଓ ଯୌବନରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ଦିବ୍ୟ ମାଳାରେ ବିଭୂଷିତ; ଦିବ୍ୟ ଦେହରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ, ତେଜର ଜ୍ୱାଳାରେ ଆବୃତ ଥିଲା।

Verse 44

सर्वभूषणशोभाढ्या नानारत्नैश्च शोभिता । संजाता दिव्यरूपा सा दिव्यगंधानुलेपना

ସେ ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣର ଶୋଭାରେ ଭରପୂର, ନାନା ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ; ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଅନୁଲେପନ ସହ ଦିବ୍ୟରୂପ ଧାରଣ କଲା।

Verse 45

दिव्यं विमानमारूढा अंतरिक्षं गता सती । तामुवाच ततो राज्ञीं प्रणतानतकंधरा

ସତୀ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଆରୋହଣ କରି ଅନ୍ତରିକ୍ଷକୁ ଗଲା। ପରେ ବିନୟରେ ଗଳା ନମାଇ ରାଣୀଙ୍କୁ କହିଲା।

Verse 46

स्वस्त्यस्तु ते महाभागे प्रसादात्तव सुंदरि । व्रजामि पातकान्मुक्ता स्वर्गं पुण्यतमं शुभम्

ହେ ମହାଭାଗେ, ତୁମକୁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମ ପ୍ରସାଦରେ ମୁଁ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପରମ ପୁଣ୍ୟମୟ ଶୁଭ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉଛି।

Verse 47

प्रणम्यैवं गता स्वर्गं सुदेवा शृणु सत्तम । एतत्ते सर्वमाख्यातं सुकलाया निवेदितम्

ଏଭଳି ପ୍ରଣାମ କରି ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲା। ହେ ସୁଦେବା, ହେ ସତ୍ତମ, ଶୁଣ—ସୁକଳା ନିବେଦିତ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କୁହାଗଲା।

Verse 52

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे सुदेवास्वर्गारोहणंनाम द्विपंचाशत्तमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ୱେନୋପାଖ୍ୟାନାନ୍ତର୍ଗତ ସୁକଳାଚରିତ୍ରେ “ସୁଦେବଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗାରୋହଣ” ନାମକ ବାଉନତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।