Adhyaya 5

Verse 1

सूत उवाच । इत्येवमुक्ते विप्रेंद्रा शंकरेण महात्मना । पुनः पप्रच्छ सा देवी हर्षसंपूर्णमानसा

စူတက ပြောသည်—ဤသို့ မဟာအတ္တရှိသော ရှင်ကရာက မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ ဗြာဟ္မဏတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးတို့ရေ၊ ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် စိတ်ပြည့်ဝသော ဒေဝီသည် ထပ်မံ မေးမြန်းလေ၏။

Verse 2

देव्युवाच । देवदेव जगन्नाथ सर्वप्राणहिताय वै । प्रभासक्षेत्रमाहात्म्यं विस्तराद्वद मे प्रभो

ဒေဝီက မိန့်သည်—ဒေဝဒေဝ၊ လောကနာထ၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက်၊ ပရဘာသက்னေတရ၏ မဟာတန်ခိုးကို အကျယ်တဝင့် မိန့်ကြားပါ၊ အရှင်။

Verse 3

ईश्वर उवाच । अन्यद्दृष्टांतरूपं ते कथयामि यशस्विनि । येन सृष्टं महादेवि क्षेत्रमेतन्मम प्रियम्

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်—အကျော်အမော်ရှိသူမ၊ သင့်အား အခြားပုံစံတစ်မျိုးသော အကြောင်းအရာကို ငါပြောမည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်၊ မဟာဒေဝီရေ၊ ငါချစ်မြတ်နိုးသော ဤသန့်ရှင်းကွင်းမြေသည် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

Verse 4

या गतिर्ध्यायतां नित्यं निःसंगानां च योगिनाम् । सैवं संत्यजतां प्राणान्प्रभासे तु परा गतिः

အမြဲတမ်း သမาธိတရားကို စူးစိုက်၍ အလွတ်သဘောနေသော ယောဂီတို့ ရောက်ရှိသည့် အမြင့်ဆုံးဂတိတော်—ထိုတူညီသော အထွတ်အမြတ်ဂတိကိုပင် ပရဘာသ၌ အသက်ရှုကို လွှတ်ချသူတို့ ရရှိကြသည်။

Verse 5

अनेककल्पस्थायी च मार्कंडेयो महातपाः । सोऽपि देवं विरूपाक्षं प्रभासे तु सदाऽर्चति

ကပ္ပများစွာတိုင်တည်တံ့သော မဟာတပသ မာရ္ကဏ္ဍေယ—သူတောင်ပင် ပရဘာသ၌ ဗိရူပာက္ရှ (Virūpākṣa) ဘုရားကို အစဉ်မပြတ် ပူဇော်အာရాధနာ ပြုလေသည်။

Verse 6

अटित्वा सर्वतीर्थानि प्रभासं नैव मुंचति । दुर्वासाश्च महातेजा लिंगस्याराधनोद्यतः । न मुंचति क्षणं देवि तत्क्षेत्रं शशिमौलिनः

တိရ္ထအားလုံးကို လှည့်လည်ပြီးနောက်လည်း ပရဘာသကို မစွန့်လွှတ်။ လိင်္ဂကို အာရాధနာပြုရန် အားထုတ်သော မဟာတေဇာ ဒုರ್ವာသာလည်း—အို ဒေဝီ—လမောက်တော်ရှင် (ရှီဝ) ၏ ထိုကွင်းမြေကို တစ်ခဏမျှ မစွန့်ခွာ။

Verse 7

भरद्वाजो मरीचिश्च मुनिश्चोद्दालकस्तथा । क्रतुश्चैव वसिष्ठश्च कश्यपो भृगुरेव च

ဘရဒ္ဝာဇ၊ မရီချိ၊ ထို့အတူ မုနိ ဥဒ္ဒာလက; ကရတု၊ ဝသိဋ္ဌ၊ ကശ്യပ နှင့် ဘೃဂု တို့လည်း—(ထိုအရှင်ရသီကြီးများသည် ထိုနေရာ၌ ရှိကြသည်)။

Verse 8

दक्षश्चैव तु सावर्णिर्यमश्चांगिरसस्तथा । शुको विभांडकश्चैव ऋष्यशृंगोऽथ गोभिलः

ဒါက္ရှ၊ ဆာဝර්ဏိ၊ ယမ နှင့် အင်္ဂိရသ; ထို့အပြင် သုက၊ ဝိဘဏ္ဍက၊ ရ္ဩျရှೃင်္ဂ နှင့် နောက်တစ်ပါး ဂోဘိလ—(ဤသူတို့လည်း ထိုသန့်ရှင်းဒေသ၌ နေထိုင်ကြသည်)။

Verse 9

गौतमश्च ऋचीकश्च अगस्त्यः शौनको महान् । नारदो जमदग्निश्च विश्वामित्रोऽथ लोमशः

ဂေါတမနှင့် ရိချီက၊ အဂස්တျ၊ မဟာရှောနက၊ နာရဒ၊ ဇမဒဂ္နိ၊ ဝိශ්ဝာမိတ္တရ၊ ထို့နောက် လෝမရှ—ဤတို့လည်း ထိုနေရာ၌ ရှိကြသည်။

Verse 10

अन्ये च ऋषयश्चैव दिव्या देवर्षयस्तथा । न मुंचंति महाक्षेत्रं लिंगस्याराधनोद्यताः

အခြား ရှင်တော်များလည်းရှိ၍ ဒိဗ္ယ ဒေဝရ္ဩိများလည်းရှိကြသည်—လိင်္ဂကို ပူဇော်အာရాధနာပြုရန် စိတ်အားထက်သန်သူတို့သည် ထိုမဟာက்ஷೇತ್ರကို မစွန့်ခွာကြ။

Verse 11

अहं तत्रैव तिष्ठामि लिंगाराधनतत्परः । न मुंचामि महाक्षेत्रं सत्यंसत्यं वरानने

ငါသည် ထိုနေရာ၌ပင် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်၍ လိင်္ဂပူဇော်အာရాధနာ၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေ၏။ ထိုမဟာက்ஷેત્રကို ငါ မစွန့်ခွာ—အမှန်တကယ် အမှန်တကယ်ပင်၊ မျက်နှာလှသူမ။

Verse 12

सर्वतीर्थानि देवेशि मया दृष्टानि भूतले । प्रभासेन समं क्षेत्रं नैव दृष्टं कदाचन

အို ဒေဝေရှီ၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ တီရ္ထအားလုံးကို ငါ မြင်ဖူးပြီ။ သို့သော် ပရဘာသနှင့် တူညီသော က္ෂેત્રကို မည်သည့်အခါမျှ မမြင်ဖူး။

Verse 13

देवि षष्टिसहस्राणि याज्ञवल्क्यपुरस्कृताः । जपं कुर्वंति रुद्राणां चन्द्रभागां व्यवस्थिताः

အို ဒေဝီ၊ ယာဇ္ဉဝလ္က്യကို ဦးဆောင်သူအဖြစ်ထားသော ရှင်တော် ခြောက်သောင်းသည် ခန္ဒြဘာဂါ မြစ်ကမ်း၌ တည်နေ၍ ရုဒ္ရမန္တရများကို ဇပ (japa) ပြုနေကြသည်။

Verse 14

चत्वारिंशत्सहस्राणि ऋषीणामूर्द्ध्वरेतसाम् । देविकातटमाश्रित्य जपंति शतरुद्रियम्

အင်အားကိုထိန်းသိမ်းသော (ဦර්ဓွရေတသ) ရှင်ရသီ လေးသောင်းသည် ဒေဝိကာမြစ်ကမ်းကို အားကိုး၍ «ရှတရုဒြိယ» ကို ဂျပ်ရွတ်ကြသည်။

Verse 15

कोटयश्चैव पंचाशन्मुनीनामूर्द्ध्वरेतसाम् । उमापतिं समासाद्य लिंगं तत्रैव संस्थितम्

ထို့ပြင် ဦර්ဓွရေတသ မုနိ ငါးဆယ်ကုဋေသည် ဥမာပတိ (ရှီဝ) ထံ ချဉ်းကပ်ပြီး ထိုလင်္ဂ၌ပင် တည်မြဲစွာ နေထိုင်ကြသည်။

Verse 16

रुद्राणां कोटि जाप्यं तु कृतं तत्रैव तैः पुरा । कोटिस्तत्रैव संसिद्धास्तस्मिंल्लिंगे न संशयः

အတိတ်ကာလ၌ ထိုနေရာတည်းမှာပင် သူတို့သည် ရုဒြမန်တရား တစ်ကုဋေကို ဂျပ်ပြုခဲ့ကြသည်။ ထိုလင်္ဂ၌ပင် တစ်ကုဋေက စိဒ္ဓိကို ရရှိခဲ့သည်—သံသယမရှိ။

Verse 17

शतं चैव सहस्राणां देवेशं शशिभूषणम् । पूजयंति महासिद्धा मम क्षेत्रनिषेविणः

ကျွန်ုပ်၏ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေကို နေထိုင်၍ ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်သော မဟာစိဒ္ဓာ ရာနှင့်ထောင်များသည် လနတ်အလှဆင်ထားသော ဒေဝတို့၏ အရှင် ရှီဝကို ပူဇော်ကြသည်။

Verse 18

वेदांतेषु च यत्प्रोक्तं फलं चैव महर्षिभिः । तत्फलं सकलं तत्र चंद्रभूषणदर्शनात्

ဝေဒန္တများတွင် မဟာရသီတို့ ကြေညာထားသော အကျိုးတရား မည်သမျှရှိသော်လည်း ထိုအကျိုးအားလုံးကို ထိုနေရာ၌ လနတ်အလှဆင်ထားသော အရှင် (ရှီဝ) ကို မြင်ရုံဖြင့် ရရှိသည်။

Verse 19

अग्नितीर्थे ऋषीणां तु कोटिः साग्रा स्थिता शुभे । रुद्रेश्वरे स्मृतं लक्षं कंपर्द्दीशे तथैव च

အဂ္ဂနီတီရ္ထ၌ မင်္ဂလာသန့်ရှင်းသောနေရာ၌ ရှိသမျှ ရိရှီတို့ ကောဋိတစ်ကောဋိနှင့် ထို့ထက်ပို၍ နေထိုင်ကြသည်။ ရုဒ္ရေရှ္ဝရ၌ တစ်သိန်းဟု မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ကမ္ပရ္ဒ္ဒီရှ၌လည်း ထိုနည်းတူပင်။

Verse 20

रत्नेश्वरे सहस्रं तु ऋषीणामूर्द्ध्वरेतसाम् । अर्कस्थले महापुण्ये कोटिः साग्रा स्थिता शुभे

ရတ္နေးရှ္ဝရ၌ အထက်မြင့်သော သမ္မတိသီလ (ဦර්ဓ္ဝရေတသ) ကို ထိန်းသိမ်းသော ရိရှီ တစ်ထောင် နေထိုင်ကြသည်။ ထို့ပြင် မဟာပုဏ္ဏ်ယရှိသော အရ္ကသ္ထလ၌ ကောဋိတစ်ကောဋိနှင့် ထို့ထက်ပို၍ မင်္ဂလာနေရာ၌ တည်ရှိကြသည်။

Verse 21

षष्टिश्चैव सहस्राणि तत्र सिद्धेश्वरे स्थिताः । सप्त चैव सहस्राणि मार्कंडेये तु संस्थिताः

ထိုနေရာ၌ စိဒ္ဓေးရှ္ဝရတွင် ခြောက်သောင်း နေထိုင်ကြသည်။ မာရ္ကဏ္ဍေးယ၌လည်း ခုနှစ်ထောင် တည်မြဲစွာ နေထိုင်ကြသည်။

Verse 22

सरस्वत्यां ब्रह्मकुण्डेऽसंख्याता मुनयः स्मृताः । दशार्बुदसहस्राणि कोटित्रितयमेव च

ဆရသ္ဝတီ၏ ဘြဟ္မကုဏ္ဍ၌ မုနိတို့ကို အရေအတွက်မတွက်နိုင်ဟု မှတ်မိကြသည်—အရ္ဗုဒ တစ်သောင်းနှင့် ကောဋိ သုံးကောဋိဟုလည်း ရေတွက်ထားသည်။

Verse 23

ऋषयस्तत्र तिष्ठंति यत्र प्राची सरस्वती । ब्रह्महत्या गता यत्र शंकरस्य च तत्क्षणात्

ရိရှီတို့သည် အရှေ့ဘက်သို့ စီးဆင်းသော ဆရသ္ဝတီ ရှိရာ အတိအကျ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကြသည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ခဏတစ်ခဏအတွင်း သင်္ကရ၏ ဘြဟ္မဟတ္ယာ အပြစ်သည် ပျောက်ကွယ်သွား하였다။

Verse 24

कायः सुवर्णतां प्राप कपालं पतितं करात् । ज्ञात्वैवं शंकिना पूर्वं कृतं तत्र महातपः

သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရွှေရောင်တောက်ပလာ၍ ခေါင်းခွံပန်းကန်သည် လက်မှကျသွား၏။ ထိုသို့ဖြစ်ကြောင်းသိပြီးနောက်၊ ရှင်ခ (ရှင်ခီ) သည် ယခင်က ထိုနေရာ၌ မဟာတပဿာကို ပြုလုပ်ခဲ့၏။

Verse 25

तुष्टः श्रीशंकरो देवो लिंग वासवरेण तु । कोटियज्ञफलं स्नाने प्राच्यां लिंगस्य पूजने

သီရိရှင်ကရ (ရှီဝ) သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ ကြေညာတော်မူသည်—ထိုနေရာ၌ ရေချိုးကာ အရှေ့ဘက် (ဆရஸဝတီဘက်) တွင် လင်္ဂကို ပူဇော်လျှင် ယဇ်ပူဇော်မှု တစ်ကုဋိ၏ အကျိုးကို ရရှိမည်။

Verse 26

पिंडे गयाशतगुणममासोमयुते दिने । भूतायां पिंडदस्तत्र कुलकोटिं समुद्धरेत्

ထိုနေရာ၌ ပိဏ္ဍ (သင်္ဂြိုဟ်ပူဇော်) ကို ဆက်ကပ်လျှင် ဂယာထက် အကျိုးပွားမှု တစ်ရာဆ ပိုမိုရရှိ၏၊ အထူးသဖြင့် အမဝါသျာနေ့နှင့် တနင်္လာနေ့ တိုက်ဆိုင်သောနေ့၌ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် «ဘူတာ» တိထိ၌ ထိုနေရာ၌ ပိဏ္ဍပေးသူသည် မိမိမျိုးရိုးတစ်ကုဋိကိုပင် ကယ်တင်မြှောက်တင်နိုင်၏။

Verse 27

ये चात्र मलनाशाय निमङ्क्ष्यंति च मानवाः । दशगोदानजं पुण्यं तेषामपि भविष्यति

ဤနေရာ၌ အညစ်အကြေးနှင့် အပြစ်မလင်ကို ဖယ်ရှားရန် ရေချိုးသော လူတို့အပေါ်၌လည်း နွားဆယ်ကောင် လှူဒါန်းခြင်းမှ ဖြစ်သော ကုသိုလ်အကျိုး တိုးပွားလာမည်။

Verse 28

पादेन वा क्रीडमाना जलं लिप्संति ये नरा । तेषामपि श्राद्धफलं विधिवत्संभविष्यति । तत्र लिंगानि पूज्यानि शूलभेदादिकानि तु

ခြေဖြင့် ကစားရင်း ရေကို ပက်မိသော်လည်းကောင်း၊ မတော်တဆ ရေကို ထိမိ သို့မဟုတ် သောက်မိသော လူတို့အတွက်ပင် ရှရဒ္ဓ၏ အကျိုးသည် စည်းကမ်းတကျ ဖြစ်ပေါ်မည်။ ထိုနေရာ၌ «ရှူလဘေဒ» စသည့် လင်္ဂများကို ပူဇော်ထိုက်၏။

Verse 29

एवं विकल्प्य लिंगानि अश्वमेध फलानि तु । दर्शनेनापि सर्वेषां स्पर्शाद्धि द्विगुणं फलम्

ဤသို့ လိင်္ဂများသည် အမျိုးမျိုးသောပုံစံဖြင့် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးဖလကို ပေးတတ်သည်။ အားလုံးအတွက် ဒർശနသာဖြင့်ပင် ကုသိုလ်ရပြီး၊ ထိတွေ့လျှင် အကျိုးဖလသည် နှစ်ဆဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 31

तेषां तुष्टो जगन्नाथः शंकरो नीललोहितः । त्रिंशत्कोटिगणस्तत्र प्राचीं रक्षंति सर्वतः

သူတို့ကို နှစ်သက်တော်မူသော ကမ္ဘာ့သခင်—ရှင်ကရ၊ နီလလောဟိတ (အပြာနှင့် အနီရောင်ရှိသူ)—သည် ထိုနေရာ၌ သုံးဆယ်ကုဋိအရေအတွက်ရှိသော ဂဏများကို ခန့်အပ်၍ အရှေ့ဘက်ကို အရပ်ရပ်မှ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်စေသည်။

Verse 32

महापापसमाचारः पापिष्ठो वाऽति किल्बिषी । घुणाक्षरमिव प्राणान्प्राच्यां मुक्त्वा शिवं व्रजेत्

အကြီးမားဆုံးသော အပြစ်များကို ကျင့်သုံးသူ၊ အလွန်ဆိုးယုတ်၍ အညစ်အကြေးပြည့်ဝသူပင် ဖြစ်စေကာမူ—ထိုနေရာ အရှေ့ဘက်၌ အသက်ကို စွန့်လွှတ်လျှင်—ဒုက္ခမကင်းသော အက္ခရာကို ပိုးစားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှိဝထံသို့ ရောက်သည်။

Verse 33

दधिकंबलदानं तु तत्र देयं द्विजोत्तमे । कथितं पापशमनं सारात्सारतरं ध्रुवम्

သို့သော် ထိုနေရာ၌၊ နှစ်ကြိမ်မွေးမြူသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောသူရေ၊ ဒဓိကမ္ဗလ (နို့ချဉ်အဝတ်/စောင်) ကို ဒါနအဖြစ် ပေးလှူရမည်။ ၎င်းသည် အပြစ်ကို သက်သာစေသည်ဟု ကြေညာထားပြီး၊ အနှစ်သာရထက် အနှစ်သာရဖြစ်သည်ဟု အမှန်တကယ် ဆိုထားသည်။

Verse 34

अधुना संप्रवक्ष्यामि हिरण्याश्च महोदयम् । दुर्वाससा तपस्तप्तं तत्र सूर्यः प्रतिष्ठितः

ယခု ငါသည် ဟိရဏ္ယာ၏ မဟာဩဒယ (ကြီးမြတ်သော ထွန်းတောက်မှု/ဂုဏ်တော်) ကို ကြေညာမည်။ ထိုနေရာ၌ ဒုರ್ವာသ သည် တပသ (တပဿ) ကို ကျင့်သုံးခဲ့သဖြင့် နေမင်းသည် ထိုအရပ်၌ တည်ထောင်ခံရသည်။

Verse 35

कोटिरेका तु तत्रैव ऋषीणामूर्द्ध्वरेतसाम् । चतुर्विंशतितत्त्वानामधिको बलरूपधृक्

ထိုနေရာတွင်ပင် တပဿီရသီများ—ဗီရိယမြင့်တင်ထားသူများ—တစ်ကုဋေတစ်ယောက် အရေအတွက်ရှိကြသည်။ ထိုတည်ရှိမှုသည် တတ္တဝ ၂၄ ပါးထက် မြင့်မြတ်၍ အင်အားနှင့် သတ္တိ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ထားသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 36

यत्र तिष्ठति देवेशि भृगुकोटिसमन्वितः । अन्यत्र ब्राह्मणानां तु कोट्या यच्च फलं लभेत्

အို ဒေဝီ၊ ထိုသန့်ရှင်းသော တည်ရှိမှုသည် ဘൃဂုတစ်ကုဋေနှင့်အတူ ရပ်တည်ရာ၌၊ အခြားနေရာတွင် ဘြာဟ္မဏတစ်ကုဋေကို ပူဇော်ကာ ရနိုင်သည့် အကျိုးဖလအားလုံးကို ဤနေရာတွင် ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ရရှိနိုင်သည်။

Verse 38

ब्रह्मस्थाने तथैकेन भोजितेन तु तत्फलम् । एवं ज्ञात्वा महादेवि तत्र तिष्ठामि निर्वृतः । कोटिर्भिर्देवऋषिभिर्देवैः सह समावृतः । तीर्थानि तत्र तिष्ठंति अंतर्भूतानि वै कलौ

ထို ဘြဟ္မာ-သ္ထာန၌ သင့်တော်သူတစ်ဦးကိုသာ ကျွေးမွေးလျှင်ပင် ထိုအကျိုးဖလကို ရရှိသည်။ ထိုသို့ သိရှိပြီးနောက် အို မဟာဒေဝီ၊ ငါသည် ထိုနေရာ၌ အပြည့်အဝ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်၏၊ ဒေဝရသီများနှင့် ဒေဝတားများ ကုဋေများစွာဖြင့် ဝန်းရံလျက်။ ကလိယုဂ၌ တီရ္ထများအားလုံးသည် ထိုနေရာ၌ပင် တည်ရှိကြပြီး၊ အမှန်တကယ် ထိုနေရာအတွင်း စုဝေးကာ ပါဝင်နေကြသည်။

Verse 39

तत्र क्षेत्रे महारम्ये यत्र सोमेश्वरः स्थितः । मम देवि गणौ द्वौ तु विभ्रमः संभ्रमः परः

အလွန်လှပသော သန့်ရှင်းရာ က్షೇತ್ರ၌၊ ဆိုမေရှ္ဝရ (Someśvara) တည်ရှိရာနေရာတွင်၊ အို ဒေဝီ၊ ငါ့အမှုထမ်းနှစ်ဦးရှိသည်—ဗိဘ္ရမ (Vibhrama) နှင့် အခြားတစ်ဦး စံဘ္ရမ (Saṁbhrama) ဖြစ်သည်။

Verse 40

तौ चात्र क्षेत्रसंस्थानां लोकानां भ्रमविभ्रमैः । योजयंति सदा चित्तं विकल्पानैक्यसंकुलम्

ထိုနှစ်ဦးသည် ဤနေရာ၌ပင် ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် မောဟဖြင့်၊ သန့်ရှင်းဒေသ၌ နေထိုင်သူတို့၏ စိတ်ကို အမြဲတမ်း ချည်နှောင်ကာ မတည်ငြိမ်သော အတွေးရွေးချယ်စရာများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်စေကြသည်။

Verse 41

विनायकोपसर्गाश्च दश दोषास्तथा परे । एवं क्षेत्रं तु रक्षंति पापिनां दुष्टचेतसाम्

ဝိနာယက၏ အပူအပင်များနှင့် အခြားအပြစ်အနာတရ ဆယ်ပါးတို့—ဤသို့ပင် သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်၍ မကောင်းသောစိတ်ရှိသော အပြစ်သားတို့ မဝင်ရောက်နိုင်အောင် ထိန်းထားသည်။

Verse 42

दंडपाणिं तु ये भक्त्या पश्यंतीह नरोत्तमाः । न तेषां जायते विघ्नं तत्र क्षेत्रनिवासिनाम्

သို့သော် ဤနေရာ၌ ဒဏ္ဍပာဏိကို ဘက္တိဖြင့် မြင်တွေ့သော လူမြတ်တို့အတွက်—ထိုသန့်ရှင်းသော က్షेत्रတွင် နေထိုင်သူတို့၌ အတားအဆီး မပေါ်ပေါက်ပါ။

Verse 43

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्रा वै वर्णसंकराः । अकामा वा सकामा वा प्रभासे ये मृताः शुभे

ဗြာဟ္မဏ၊ က္ෂတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ ရှူဒ္ရ နှင့် ဝဏ္ဏသင်္ကရတို့ပါ—ဆန္ဒမရှိသူဖြစ်စေ ဆန္ဒရှိသူဖြစ်စေ—မင်္ဂလာရှိသော ပရဘ္ဟာသ၌ သေဆုံးသူတို့သည်၊

Verse 44

चंद्रार्द्धमौलिनः सर्वे ललाटाक्षा वृषध्वजाः । शिवे मम पुरे दिव्ये जायंते तत्र मानवाः

သူတို့အားလုံးသည် ခေါင်းပေါ်၌ လဝက်တင်ဆောင်သော၊ နဖူး၌ မျက်စိရှိသော၊ နွားတံဆိပ်ကို သင်္ကေတအဖြစ် ထမ်းဆောင်သော သခင်ရှီဝကဲ့သို့ ဖြစ်လာကြ၏။ အို ရှီဝါ၊ ငါ၏ ရှီဝ၏ ဒိဗ္ဗမြို့တော်၌ ထိုလူသားတို့သည် ထိုနေရာ၌ မွေးဖွားလာကြသည်။

Verse 45

यस्तत्र वसते विप्रः संयतात्मा समाहितः । त्रिकालमपि भुंजानो वायुभक्षसमो भवेत्

ထိုနေရာ၌ နေထိုင်သော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် စိတ်ကိုထိန်းချုပ်၍ တည်ငြိမ်စွာ သမာဓိတည်ထားလျှင်—တစ်နေ့သုံးကြိမ် စားသောက်သော်လည်း—လေကိုသာ အာဟာရပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

Verse 46

मेरोः शक्या गुणा वक्तुं द्वीपानां च गुणास्तथा । समुद्राणां च सर्वेषां शक्या वक्तुं गुणाः प्रिये

အချစ်တော်ရေ၊ မေရုတောင်၏ ဂုဏ်သတ္တိများကိုလည်းကောင်း၊ ကျွန်းမြေများ၏ ဂုဏ်သတ္တိများကိုလည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် သမုဒ္ဒရာအားလုံး၏ ဂုဏ်သတ္တိများကိုပါ ဖော်ပြနိုင်သေး၏။

Verse 47

आदिदेवस्य देवेशि महेशस्य महाप्रभोः । शक्या नैव गुणा वक्तुं वर्षाकोटिशतैरपि

သို့သော် ဒေဝတို့၏ မိဖုရားတော်ရေ၊ အာဒိဒေဝဖြစ်သော မဟာပရဘု မဟေရှ၏ ဂုဏ်သတ္တိများကိုတော့ ရာကုဋေများသော နှစ်ကာလများဖြင့်ပင် မပြောနိုင်ပါ။