Adhyaya 43

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेद्वरारोहे लिंगं सूर्यप्रतिष्ठितम् । सोमेशात्पश्चिमे भागे धनुषां सप्तके स्थितम् । आदित्येश्वरनामानं सर्वपातकनाशनम्

ဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူ၏—ထို့နောက်၊ ခါးလှသော မိန်းမရေ၊ နေမင်းက တည်ထောင်ပူဇော်ထားသော လိင်္ဂကို သွားရမည်။ ၎င်းသည် စိုးမေရှ (Someśa) ၏ အနောက်ဘက်တွင် ဓနုသ် ခုနစ်လောက် အကွာ၌ တည်ရှိပြီး ‘အာဒိတျေရှ္ဝရ’ ဟု ခေါ်ကာ အပြစ်ပေါင်းစုံကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 2

त्रेतायुगे महादेवि समुद्रेण महात्मना । रत्नैः संपूजितं लिंगं वर्षाणामयुतं प्रिये

တရေတာယုဂ၌၊ အို မဟာဒေဝီ၊ မဟာစိတ်ရှိသော သမုဒ္ဒရာသည် ရတနာများဖြင့် ဤလိင်္ဂကို ပူဇော်ကာ၊ ချစ်မြတ်နိုးရသူမ၊ နှစ်တစ်သောင်းတိုင်တိုင် ဆက်လက်ကိုးကွယ်ခဲ့သည်။

Verse 3

तेन रत्नेश्वरंनाम सांप्रतं प्रथितं क्षितौ । पंचामृतेन संस्नाप्य पंचरत्नैः प्रपूजयेत्

ထို့ကြောင့် ယခုကမ္ဘာပေါ်တွင် «ရတနేశ్వర» ဟူသောနာမဖြင့် ထင်ရှားလာသည်။ ပဉ္စာမృతဖြင့် ရေချိုးပေးပြီးနောက် ရတနာငါးပါးဖြင့် ပူဇော်သင့်သည်။

Verse 4

ततो राजोपचारेण पूजयेद्विधिवन्नरः । एवं कृते महादेवि मेरुदानफलं लभेत्

ထို့နောက် လူသည် ဗိဓိတော်အတိုင်း ရာဇဩပချာ (မင်းတော်ဆက်ကပ်ပူဇော်) ဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ဤသို့ပြုလျှင်၊ အို မဟာဒေဝီ၊ မေရုဒါန ဟူသော မဟာဒါနနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ဖလကို ရရှိမည်။

Verse 5

सर्वेषां चैव यज्ञानां दानानां नात्र संशयः

ဤသည်မှာ ယဇ္ဉအားလုံးနှင့် ဒါနအားလုံး၏ အကျိုးဖလပင် ဖြစ်သည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 6

तीर्थानां चापि सर्वेषां यच्चान्यत्सुकृतं भुवि । उद्धरेत्पितृवर्गं च मातृवर्गं च मानवः

ထို့ပြင် တီရ္ထအားလုံး၏ ကုသိုလ်နှင့် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အခြားကောင်းမှုအားလုံး၏ အကျိုးကိုလည်း ရရှိသည်။ ထိုကြောင့် လူသည် ဖခင်ဘက် မျိုးရိုးနှင့် မိခင်ဘက် မျိုးရိုးကိုပါ မြှောက်တင်ကယ်တင်နိုင်သည်။

Verse 7

बाल्ये वयसि यत्पापं वार्द्धके यौवनेऽपि वा । क्षालयेच्चैव तत्सर्वं दृष्ट्वा रत्नेश्वरं नरः

ကလေးဘဝ၊ လူငယ်ဘဝ၊ သို့မဟုတ် အိုမင်းဘဝတွင် ပြုမိသော အပြစ်ဟူသမျှကို—ရတ္နేశ్వర ကို မြင်ဖူးသူသည် အားလုံးကို ဆေးကြောသန့်စင်ပစ်နိုင်၏။

Verse 8

धेनुदानं प्रशंसंति तस्मिन्स्थाने महर्षयः । धेनुदस्तारयेन्नूनं दश पूर्वान्दशापरान्

ထိုနေရာ၌ မဟာရိရှီတို့သည် နွားလှူဒါန်းခြင်းကို ချီးမွမ်းကြ၏။ နွားလှူသူသည် အမှန်တကယ် အရင်ဆယ်မျိုးဆက်နှင့် နောက်ဆယ်မျိုးဆက်ကို ကယ်တင်နိုင်၏။

Verse 9

देवस्य दक्षिणे भागे यो जपेच्छतरुद्रियम् । संपूज्य विधिवल्लिंगं न स भूयः प्रजायते

ဒေဝတ၏ တောင်ဘက်၌ မည်သူမဆို Śatarudrīya ကို ဂါထာရွတ်ဆို၍ လိင်္ဂကို ဓမ္မနည်းတကျ ပူဇော်လျှင် ထိုသူသည် ထပ်မံ မမွေးဖွားတော့ချေ။

Verse 10

एवं संक्षेपतः प्रोक्तमादित्येशमहोदयम् । श्रुत्वाऽवधार्य यत्नेन मुच्यते कर्मबंधनैः

ဤသို့ အကျဉ်းချုပ်အားဖြင့် အာဒိတျေရှ၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို ကြေညာပြီးပြီ။ ထိုကို နားထောင်၍ စိတ်ထဲတွင် သေချာစွာ ထိန်းသိမ်းလျှင် ကမ္မချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 43

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य आदित्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिचत्वारिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ အရှစ်သောင်းတစ်ထောင် သ్లోကပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ ပထမ ပရဘာသက்ஷೇತ್ರမဟာတ္မ്യအောက်ရှိ «အာဒိတျေရှွရ မဟာတ္မ्य ဖော်ပြချက်» ဟူသော အခန်း ၄၃ ပြီးဆုံး၏။