Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 132
ये चांडजाश्चोद्भिजाश्चैव जीवाः सस्वेदजाश्चैव जरायुजाश्च । देवि प्रभासे तु गतासवोऽथ मुक्तिं परं यांति न संशयोऽत्र
ye cāṃḍajāścodbhijāścaiva jīvāḥ sasvedajāścaiva jarāyujāśca | devi prabhāse tu gatāsavo'tha muktiṃ paraṃ yāṃti na saṃśayo'tra
ဒေဝီ၊ ဥမှပေါက်သော သတ္တဝါများ၊ အပင်မှပေါက်သော သတ္တဝါများ၊ ချွေးမှဖြစ်သော သတ္တဝါများ၊ မိခင်ဝမ်းမှဖြစ်သော သတ္တဝါများ—ပြဘာသ၌ အသက်စွန့်သွားလျှင်၊ ထို့နောက် အမြင့်ဆုံး မုက္ခတိသို့ ရောက်ကြသည်၊ ဤအပေါ် သံသယမရှိ။
Śiva (deduced from immediate context: Śaṅkara speaking to Devī in Prabhāsakṣetramāhātmya)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Devī (Pārvatī)
Scene: A serene Prabhāsa landscape where diverse beings—birds, plants, insects, mammals, humans—are shown transitioning at death into streams of light rising toward a tranquil, formless radiance, suggesting mokṣa.
FAQs
The kṣetra is portrayed as universally salvific—its grace extends to all categories of life.
Prabhāsa-kṣetra (Prabhāsa).
No explicit ritual is prescribed; the verse states the fruit (mukti) associated with passing away in the sacred kṣetra.