Adhyaya 334

Verse 1

ईश्वर उवाच । भगवन्देवदेवेश संसारार्णवतारक पृच्छामि त्वामहं भक्त्या किञ्चित्कौतूहलात्पुनः

ဣရှွရက ပြော၏—အို ဘဂဝန်၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝေရှ၊ သံသာရ သမုဒ္ဒရာကို ကူးပို့သော ကယ်တင်ရှင်၊ ငါသည် ဘက္တိဖြင့်၊ အနည်းငယ် စိတ်ကူးစူးစမ်းမှုကြောင့် ထပ်မံ မေးမြန်းပါ၏။

Verse 2

यत्त्वया कथितं देव तलस्वामिमहोदयम् । किं तत्र कारणं देव तलो येन निपातितः

အို သခင်ဒေဝ၊ သင်ပြောကြားခဲ့သော တလ-စွာမိ၏ မဟာထင်ရှားမှုအကြောင်း၌—အို ဒေဝ၊ ထိုနေရာတွင် တလကို လဲကျစေသော အကြောင်းရင်းသည် အဘယ်နည်း။

Verse 3

कोऽसौ तलः समाख्यातः किंवीर्यः किंपरायणः । कस्मात्स्थानात्समुत्पन्नः कथं जातश्च मे वद

ထို «တလ» ဟု ခေါ်ဆိုသူသည် မည်သူနည်း။ သူ၏ အင်အားသည် မည်မျှနည်း၊ မည်သို့သော အရာကို အားကိုးဆည်းကပ်သနည်း။ မည်သည့်နေရာမှ ပေါ်ထွန်းလာသနည်း၊ မည်သို့ မွေးဖွားလာသနည်း—ငါ့အား ပြောပါ။

Verse 4

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि रहस्यं पापनाशनम् । यन्न कस्यचिदाख्यातं तत्ते वक्ष्याम्य शेषतः

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်။ နားထောင်ပါ၊ ဒေဝီရေ—အပြစ်ကိုဖျက်ဆီးသော လျှို့ဝှက်တရားကို ငါကြေညာမည်။ မည်သူမဆိုအား မဖော်ပြခဲ့သေးသော အရာကို သင့်အား အပြည့်အစုံ ပြောမည်။

Verse 5

देवा अपि न जानंति तलसोत्पत्तिकारणम् । पूर्वं कृतयुगे देवि गोविन्देति प्रकीर्तितः

တလ၏ ပေါ်ပေါက်လာရခြင်း အကြောင်းရင်းကို တမန်တော်များပင် မသိကြပါ။ အို ဒေဝီ၊ ကృతယုဂကာလ၌ ယခင်က သူသည် “ဂోవိန္ဒ” ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားခဲ့သည်။

Verse 6

त्रेतायां वामनः स्वामी स्तुतिस्वामी तृतीयके । कलौ युगे महादेवि तलस्वामी प्रकीर्तितः

အို မဟာဒေဝီ၊ တ్రေတာယုဂ၌ ဤအရှင်သည် “ဝာမန-ဆွာမင်” ဟူ၍ ကျော်ကြား၏။ တတိယယုဂ (ဒ్వာပရ) ၌ “စတုတိ-ဆွာမင်” ဟူ၍ ချီးမွမ်းကြ၏။ ကလိယုဂ၌မူ “တလ-ဆွာမင်” ဟူ၍ ဂုဏ်ပြုကြ၏။

Verse 7

तथा तप्तोदकस्वामी तस्य नामांतरं प्रिये । अधुना संप्रवक्ष्यामि तलोत्पत्तिं तव प्रिये

ထို့ပြင် ချစ်သူရေ၊ “တပ္တောဒက-ဆွာမင်” သည်လည်း ထိုအရှင်၏ အခြားနာမတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ ယခု ချစ်သူရေ၊ တလ၏ ပေါ်ပေါက်လာပုံကို သင့်အား အပြည့်အစုံ ငါပြောမည်။

Verse 8

आसीन्महेन्द्रनामा च दानवो रौद्ररूपधृक् । कोटिवर्षाणि तेनैव तपस्तप्तं पुरा प्रिये

ရှေးအခါက ချစ်သူရေ၊ မဟေန္ဒြ ဟူသော ဒာနဝတစ်ဦး ရှိခဲ့ပြီး ရောဒြရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် သန်းပေါင်းများစွာသော နှစ်များတိုင်အောင် ပြင်းထန်သော တပသကို ကျင့်ခဲ့သည်။

Verse 9

स तपोबलमाविष्टो जिग्ये देवान्सवासवान् । जित्वा देवांस्ततः सर्वांस्ततः काले समागतः

တပဿာ၏ အင်အားဖြင့် ပြည့်ဝလာသူသည် ဒေဝများကို—အင်ဒြာပါဝင်သည့် ဒေဝတော်များအားလုံးကို—အနိုင်ယူခဲ့သည်။ ဒေဝအားလုံးကို အနိုင်ယူပြီးနောက် အချိန်တော်တန်သော် ရောက်လာ၍ နောက်ထပ်တွေ့ဆုံမှုသို့ ဝင်ရောက်하였다။

Verse 10

युद्धं स प्रार्थयामास मया सार्द्धं सुभीषणम् । ततोऽभवन्महायुद्धं ब्रह्माण्डक्षयकारकम्

သူသည် ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ် စစ်ပွဲကို တောင်းဆို하였다။ ထို့နောက် ဗြဟ္မာဏ္ဍကိုပင် ပျက်စီးစေနိုင်သည့် မဟာစစ်ပွဲကြီး ပေါ်ပေါက်လာ하였다။

Verse 11

ततः कोपान्महायुद्धे मम देहाद्वरानने । ज्वाला तत्र समुत्पन्ना तन्मध्ये स तलोऽभवत्

ထို့နောက် မဟာစစ်ပွဲအတွင်း၌၊ မျက်နှာလှသူမ၊ ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ဒေါသကြောင့် မီးလျှံတစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာ하였다။ ထိုမီးလျှံ၏ အလယ်၌ တာလ (Tala) ပေါ်ပေါက်လာ하였다။

Verse 12

तेन दृष्टो महेन्द्रोऽसौ गर्जन्गिरिगुहाश्रयः

ထို တာလ (Tala) က မြင်သဖြင့် မဟိန္ဒြ (အင်ဒြာ) သည် ဟိန်းဟောက်ကာ တောင်အတွင်းရှိ ဂူတစ်ခုကို အားကိုး၍ ခိုလှုံ하였다။

Verse 13

कथं गर्जसि हे मूढ युद्धं कुरु मया सह । इत्युक्ते तत्र देवेशि तेन युद्धमवर्तत

“ဟေ မိုက်မဲသူ၊ ဘာကြောင့် ဟိန်းဟောက်နေလဲ။ ငါနှင့်အတူ စစ်တိုက်လော့။” ဟု ထိုနေရာ၌ ပြောဆိုသော်၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်မ၊ သူသည် စစ်ပွဲသို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်하였다။

Verse 14

तत्र प्रवर्त्तिते युद्धे तलमाहेन्द्रयोस्तयोः

ထိုနေရာ၌ စစ်ပွဲသည် စတင်လှုပ်ရှားလာသောအခါ တလာနှင့် မဟေန္ဒြာ ဟူသော နှစ်ဦးကြား၌—

Verse 15

रुद्रवीर्यस्य युक्तेन तलेनोदारकर्मणा । मल्लयुद्धेन बलिना महेन्द्रो विनिपातितः

ထို့နောက် ရုဒြ၏ အာနုဘော်နှင့် ပြည့်စုံ၍ လုပ်ရပ်မြင့်မြတ်သော အင်အားကြီး တလာသည် အင်အားပြင်း မল্লယုဒ္ဓ (လက်ဝှေ့/ချုပ်ကပ်တိုက်ပွဲ) ဖြင့် မဟေန္ဒြာကို လဲကျစေ하였다။

Verse 16

ततस्तं पतितं दृष्ट्वा विस्मयं स तलो गतः । गतप्राणं तदा ज्ञात्वा हर्षान्नृत्यमथाकरोत्

ထို့နောက် လဲကျနေသူကို မြင်သော် တလာသည် အံ့ဩသွားပြီး၊ အသက်မရှိတော့ကြောင်း သိသဖြင့် ဝမ်းမြောက်လျက် ကခုန်လေ၏။

Verse 17

तस्मिन्संनृत्यमाने तु सर्वे स्थावरजंगमम् । चकंपे तु वरारोहे प्रभावात्तस्य वीर्यतः

သူကခုန်နေစဉ်တွင်၊ အလှတရားရှိသော မိန်းမရေ၊ တည်ငြိမ်သောအရာနှင့် လှုပ်ရှားသောအရာ အားလုံးသည် သူ၏ အာနုဘော်နှင့် သတ္တိဗလကြောင့် တုန်ခါလှုပ်ရှားလာ၏။

Verse 18

ततो भारभराकान्ता धरणी तलपीडिता । अतीवभयसंत्रस्ताः सदेवासुरमानुषाः

ထို့နောက် တလာ၏ ခြေထောက်ထိုးနှိပ်မှုကြောင့် မြေကြီးသည် ဖိနှိပ်ခံ၍ အလွန်လေးလံသကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။ ထို့ပြင် ဒေဝ၊ အသူရ၊ လူသားတို့ အားလုံးသည် အလွန်ကြောက်လန့်သွားကြ၏။

Verse 19

क्षुभिता गिरयः सर्वे विद्रुताश्च महार्णवाः । तरवो निधनं जग्मुर्नद्यो वाहांश्च तत्यजुः

တောင်တန်းအပေါင်းတို့ လှုပ်ရှားတုန်ခါ၍ မဟာသမုဒ္ဒရာတို့လည်း လှိုင်းထန်ကာ ရိုင်းပြင်းစွာ တက်ကြွလှုပ်ရှား하였다။ သစ်ပင်တို့ ပျက်စီးသို့ ရောက်၍ မြစ်တို့သည် မိမိတို့၏ စီးဆင်းမှုကို စွန့်လွှတ်하였다။

Verse 20

गतप्रभावाः सूर्याद्या ज्योतींषि न विरेजिरे । त्रैलोक्यं व्याकुलीभूतं तलनृत्यप्रभावतः

နေမင်းအစရှိသော အလင်းရောင်တို့သည် အာနုဘော်ကျဆင်း၍ မတောက်ပတော့။ တာလို၏ အကအာနုဘော်ကြောင့် သုံးလောကလုံး ဝေဒနာနှင့် ရှုပ်ထွေးကာ တုန်လှုပ်သွား하였다။

Verse 21

ततो देवगणाः सर्वे शरणं रुद्रमाययुः । वृत्तं यथावत्कथितं ततो रुद्र उवाच तान्

ထို့နောက် နတ်အစုအဝေးအားလုံးသည် ရုဒြာထံသို့ အားကိုးရာအဖြစ် ခိုလှုံရန် သွားကြ하였다။ ဖြစ်ပျက်သမျှကို တိတိကျကျ ပြောကြားပြီးနောက် ရုဒြာသည် သူတို့အား မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 22

अवध्यो मे तलो देवाः पुत्रत्वे हि प्रतिष्ठितः । एवमुक्त्वा हृषीकेशं प्रभासक्षेत्रवासिनम्

“အို နတ်တို့၊ တာလိုကို ငါ မသတ်နိုင်။ သူသည် ငါ၏ သားအဖြစ် အတည်ပြုတည်ရှိနေသည်” ဟု မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ ရုဒြာသည် ပရဘာသက்னေတ္ရ၌ နေထိုင်တော်မူသော ဟೃṣīkēśa သခင်ထံသို့ အာရုံပြောင်း하였다။

Verse 23

स्तुतिस्वामीतिनामानं स्थितं दुर्वाससः पुरः । प्रभासक्षेत्रसामीप्ये पूर्वभागे प्रतिष्ठितम्

(ရုဒြာသည်) ဒုర్వာသ၏ နေရာတော်ရှေ့၌ တည်ရှိပြီး ပရဘာသက்னေတ္ရအနီး အရှေ့ဘက်တွင် တည်ထောင်ထားသော “စတုတိစွာမင်” ဟူသော အမည်ရှိသူကို ညွှန်ပြ하였다။

Verse 24

तप्तोदकुंडसामीप्ये तत्र गच्छत भोः सुराः । कल्पेकल्पे तु तेनैव विध्यतेऽसौ हि दानवः

တပ္တောဒက ရေကန်အနီးသို့ သွားကြလော့၊ အို ဒေဝတော်တို့။ ကပ္ပတိုင်းကပ္ပတိုင်း၌ ထိုသူတော်တည်းက ဤ ဒာနဝကို ထိုးနှိမ်ဖျက်ဆီးတတ်၏။

Verse 25

एवमुक्ते तदा देवाः प्रभासं क्षेत्रमागताः । तत्र ते विबुधा जग्मुर्यत्र तप्तोदकाधिपः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဒေဝတော်တို့သည် ပရဘာသ သက္ကရာဇ်မြေသို့ ရောက်လာကြ၏။ ထိုနေရာ၌ ဗိဗုဓတို့သည် တပ္တောဒက၏ အရှင်တော် နေထိုင်ရာသို့ သွားကြ၏။

Verse 26

दृष्ट्वा नारायणं तत्र देवाः श्रद्धासमन्विताः । तुष्टुवुः परया भक्त्या देवदेवं जनार्द्दनम्

ထိုနေရာ၌ နာရာယဏကို မြင်ကြသောအခါ ဒေဝတော်တို့သည် ယုံကြည်ခြင်းပြည့်ဝလျက်၊ ဒေဝဒေဝ ဂျနာရ္ဒနကို အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘက္တိဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 27

वैकुंठ त्राहि नो देवांस्तलेनोच्चाटिता वयम् । महेन्द्रक्रोधसंभूतरुद्रतेजोद्भवेन वै

“အို ဝိုင်ကుంఠ၊ ဒေဝတော်တို့ကို ကယ်တင်ပါ။ မဟေန္ဒြ၏ အမျက်မှ ပေါက်ဖွား၍ ရုဒြ၏ မီးတောက်တေဇောမှ ထွက်ပေါ်လာသူ၏ တစ်ချက်ထိုးနှိမ်မှုကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ နေရာမှ ထုတ်ပယ်ခံရပါပြီ။”

Verse 28

अस्माभी रुद्रसामीप्ये कार्यं सर्वं निवेदितम् । ततः प्रस्थापिताः सर्वे रुद्रेण परमेष्ठिना । तव पार्श्वे महादेव नस्त्वं देव गतिर्भव

“ရုဒြအနီး၌ ကျွန်ုပ်တို့သည် အမှုအရာအားလုံးကို တင်ပြခဲ့ပါသည်။ ထို့နောက် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင် ရုဒြက ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးကို သင့်ထံသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ယခု သင့်ဘေး၌ အို မဟာဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ခိုလှုံရာနှင့် သွားရာလမ်း ဖြစ်ပါစေ၊ အို ဒေဝ။”

Verse 29

इति श्रुत्वा वचस्तेषां देवदेवो जनार्द्दनः । दानवस्यवधार्थाय देवानां रक्षणाय च । चक्रे यत्नं महाबाहुः प्रभासक्षेत्रवल्लभः

သူတို့၏စကားကိုကြားသိပြီးနောက်၊ ဒေဝဒေဝ ဂျနာရဒနသည် ဒါနဝကိုသတ်ရန်နှင့် ဒေဝတို့ကိုကာကွယ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုကို ပြင်ဆင်တော်မူ၏။ လက်မောင်းကြီးသော အရှင်၊ ပရဘာသက்னေတ်ရ၏ ချစ်မြတ်နိုးခံရသူသည် ထိုတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်တော်မူ၏။

Verse 30

समाहूय तदा दैत्यं प्रभासक्षेत्रमध्यतः । युद्धं चक्रे ततो देवि विश्वप्रलयकारकम्

ထို့နောက် ပရဘာသက்னေတ်ရ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ဒိုင်တျကို ခေါ်ယူကာ—အို ဒေဝီ—ကမ္ဘာပျက်စီးစေနိုင်သကဲ့သို့ မြေကြီးတုန်လှုပ်စေသော စစ်ပွဲကို စတင်တော်မူ၏။

Verse 31

ततस्तु देवाः सर्वे च स्वसैन्यपरिवारिताः । चक्रुर्युद्धं च दैत्येन सुमहल्लोमहर्षणम्

ထို့နောက် ဒေဝအားလုံးသည် မိမိတို့၏ စစ်တပ်များဖြင့် ဝန်းရံလျက် ဒိုင်တျနှင့် စစ်ဆင်ကြ၏—အလွန်ကြီးမား၍ ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ကောင်းကာ ကိုယ်အမွှေးတောင်ထစေသော စစ်ပွဲတစ်ရပ်ဖြစ်၏။

Verse 32

ततः पर्वतसंकाशं दृष्ट्वा दैत्यं महाबलम् । उवाच चपलापांगो गरुडकृतवाहनः

ထို့နောက် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ၍ အလွန်အားကြီးသော ဒိုင်တျကို မြင်သော်၊ မျက်လုံးအကြည့်လျင်မြန်သော အရှင်—ဂရုဍကို စီးနင်းသူ—က မိန့်တော်မူ၏။

Verse 33

अहो दैत्य महाबाहो मल्लयुद्धं ददस्व मे । त्वद्बाहुयुगलं दृष्ट्वा न युद्धे वांछितं मम

«အဟော၊ လက်မောင်းကြီးသော ဒိုင်တျရေ၊ မလ္လယုဒ္ဓ—လက်ချင်းဆိုင် အားပြိုင်ပွဲကို ငါ့အား ပေးလော့။ သင်၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို မြင်ပြီးနောက် စစ်ပွဲအခြားမျိုးကို ငါ မလိုလားတော့» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 34

नारायणवचः श्रुत्वा करमुद्यम्य दानवः । अभ्यधावत्तदा दैत्यः कालान्तकसमप्रभः

နာရာယဏ၏ ဝစနကို ကြားသိပြီးနောက် ဒာနဝသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်ပြေးလာ၏။ ထိုအခါ ဒိုင်တျသည် ကာလအဆုံး၌ ဖျက်ဆီးသူကဲ့သို့ တောက်ပလျက် တိုက်ခိုက်လာ၏။

Verse 35

ततः प्रवर्तितं युद्धमन्योन्यं जयकांक्षिणोः । जंघाभ्यां पादबन्धेन बाहुभ्यां बाहुबंधनम्

ထို့နောက် အနိုင်လိုလားသူနှစ်ဦး၏ အပြန်အလှန် တိုက်ပွဲ စတင်လေ၏။ ခြေထောက်တို့ကို ခြေခေါက်ဖြင့် ချိတ်ကာ၊ လက်မောင်းတို့ကို လက်မောင်းနှင့် တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်၍ လုံးထွေးကြ၏။

Verse 36

कंठेन बन्धयन्कंठमुदरेणोदरं तथा एतस्मिन्नन्तरे देवाः सभयाः संबभूविरे

လည်ပင်းနှင့် လည်ပင်းကို ချုပ်ကာ၊ ဝမ်းနှင့် ဝမ်းကိုလည်း ထိကပ်ချုပ်နှောင်၍ နီးကပ်စွာ လုံးထွေးကြ၏။ ထိုအချိန်တည်းကပင် နတ်တို့သည် ကြောက်ရွံ့လာကြ၏။

Verse 37

ततः पीडासमाक्रांतो विष्णुः संस्मरते हरम् । तत्क्षणादागतो रुद्रः किं करोमि महाबलः

ထို့နောက် ဖိစီးမှုကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသော ဗိဿနုသည် ဟရ (ရှီဝ) ကို သတိရလေ၏။ ချက်ချင်းပင် ရုဒြာ ရောက်လာကာ «မဟာဗလရှင်၊ ကျွန်ုပ် ဘာလုပ်ပေးရမည်နည်း» ဟု ဆို၏။

Verse 38

विष्णुरुवाच । श्रांतोऽहं देवदेवेश मल्लयुद्धेन शंकर । तप्तोदकं कुरुष्वेह श्रमनाशाय सांप्रतम्

ဗိဿနုက ဆို၏— «အို နတ်တို့၏ နတ်မင်း၊ အို ရှင်ကရ၊ မလ္လယုဒ္ဓ (လက်ဝှေ့/ဂုဏ်ပြိုင်) ကြောင့် ကျွန်ုပ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လှပြီ။ ယခုဤနေရာတွင် ပူသောရေကို ဖန်ဆင်းပေးပါ၊ ကျွန်ုပ်၏ ပင်ပန်းမှု ပျောက်ကင်းစေရန်»။

Verse 39

ततस्तलं हनिष्यामि क्षण मात्रेण भैरवम्

ထို့နောက် ခဏတစ်ခဏအတွင်း မြေပြင်ကို ထိုးနှက်၍ ဘိုင်ရဝ (Bhairava) အင်အားကို ပေါ်ထွန်းစေမည်။

Verse 40

ईश्वर उवाच । आदौ कृतयुगे कृष्ण उमया यत्कृतं पुरा । ऋषीणां श्रमनाशार्थं तप्तोदं तत्र निर्मितम्

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်— «အို ကృష్ణ၊ ကృతယုဂ အစဉ်က အုမာက ယခင်က ပြုလုပ်ခဲ့သည့်အရာကြောင့်၊ ရှိသီတို့၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ပျောက်ကင်းစေရန် ထိုနေရာ၌ ရေနွေးစမ်းကို ဖန်တီးခဲ့သည်»။

Verse 41

तद्दैत्यपापमाहात्म्यात्पुनः शीतलतां गतम् । पुनस्तदुष्णतां नीतं ततः कल्पांतसंस्थितौ

ဒေဝတၱာ၏ အပြစ်အနာဂတ်သက်ရောက်မှုကြောင့် ထိုရေကန်သည် ပြန်လည်အေးသွား၏; နောက်တဖန် အပူသို့ ပြန်လည်ညွှန်ဆောင်ခံရ၍ ကပ္ပအဆုံးတိုင်အောင် ထိုသို့တည်ရှိနေ၏။

Verse 42

एवमुक्त्वा तदा देवं वीक्षांचक्रे महेश्वरः । तृतीय लोचनेनैव ज्वालामालोपशोभिना

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် မဟေရှ္ဝရသည် ထိုဒေဝကို ကြည့်ရှုတော်မူ၏—မီးလျှံပန်းကုံးကဲ့သို့ တောက်ပသော တတိယမျက်စိဖြင့်ပင်။

Verse 43

तेन ज्वालासमूहेन व्याप्तं कुण्डं चतुर्दिशम् । तप्तोदकुण्डमभवत्तेन ख्यातं धरातले

ထိုမီးလျှံအစုကြီးကြောင့် ရေကန်သည် လေးဘက်လုံးသို့ ပြန့်နှံ့သွား၏။ ထို့ကြောင့် ၎င်းကို “တပ္တောဒကுண္ဍ” ဟု ခေါ်ကြကာ မြေပြင်ပေါ်၌ နာမည်ကြီးလာ၏။

Verse 44

ततो नारायणेनेह क्षालितं गात्रसुत्तमम् । क्षालनात्तस्य देवस्य श्रमो नाशमुपागमत्

ထို့နောက် နာရာယဏသည် ထိုနေရာ၌ မိမိ၏ အလွန်မြတ်သော ကိုယ်ခန္ဓာကို ရေချိုး၍ သန့်စင်လေ၏။ ထိုသန့်စင်ခြင်းကြောင့် ထိုဒေဝ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုသည် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

Verse 45

ततस्तुष्टमना देवस्तीर्थानां दशकोटिकाः । स स्मृत्वा तत्र विधिवत्क्षिप्त्वा स्नात्वा वरानने

ထို့နောက် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်သော ဒေဝသည် တီရ္ထများ တစ်ဆယ်ကုဋိကို သတိရလေ၏။ ထိုနေရာ၌၊ အလှမက်နှာရှိသူမ၊ စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်အပ်၍ ရေချိုးကာ အစဉ်အလာအတိုင်း အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 46

ततश्चक्रे महायुद्धं तलेनातिभयंकरम् । जघान स तलं दैत्यं मुष्टिघातेन मस्तके

ထို့နောက် တလာနှင့် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် မဟာစစ်ပွဲတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာလေ၏။ သူသည် ဒေတ္တယ တလာ၏ ခေါင်းပေါ်ကို လက်သီးထိုး၍ ထိုအဆုရကို ချေမှုန်းသတ်ဖြတ်လေ၏။

Verse 47

तस्मिन्प्रवृत्ते तुमुले तु युद्धे चकंपिरे भूभिसमेतलोकाः । वित्रस्तदेवा न दिशो विरेजुर्महांधकारावृतमूर्छितं जगत्

ထိုအလွန်ဆူညံသော စစ်ပွဲ စတင်ဖြစ်ပွားသည့်အခါ မြေကြီးနှင့်အတူ လောကများသည် တုန်လှုပ်ကန့်ကွက်လေ၏။ ဒေဝများ ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး အရပ်ဒిశများ မတောက်ပတော့ဘဲ၊ မဟာအမှောင်ဖုံးလွှမ်း၍ ကမ္ဘာလောကသည် မူးမေ့သကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။

Verse 48

नष्टाश्च सिद्धा जगतोऽस्य शांतिं करोतु वै पापविनाशनो हरिः । त्राहीति देवेशि महर्षिसंघा भूतानि भीतानि तथा वदन्ति

စိဒ္ဓများ ပြ散သွားကြပြီး အော်ဟစ်ကြလေ၏— “အပြစ်ဖျက်သိမ်းသူ ဟရိသည် ဤလောကကို ငြိမ်းချမ်းစေပါစေ။ ဒေဝတို့၏ အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်ပါ” ဟု။ ထိုသို့ မဟာရိရှီအစုအဝေးနှင့် ကြောက်လန့်နေသော သတ္တဝါများက ပြောကြလေ၏။

Verse 49

ततो वै मल्लयुद्धेन पातितो भुवि दानवः । कंठमाक्रम्य पादेन खङ्गेन परिपीडितः

ထို့နောက် လက်ဝှေ့သဘင်ကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ရာတွင် ဒါနဝသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။ လည်ချောင်းကို ခြေဖြင့်ဖိနှိပ်ကာ ဓားဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဖိစီးခံရ၏။

Verse 50

हास्यं चकार दैत्योऽथ विष्णुनाऽक्रांतकंधरः । तमाह पुण्डरीकाक्ष किमेतद्धास्यकारणम्

ထို့နောက် လည်ပင်းကို ဗိဿဏုက ခြေဖြင့်နင်းထားသော ဒေတ္တျသည် ရယ်မော၏။ ပုဏ္ဍရီကာက္ခ (ကြာပန်းမျက်စိရှင်) သည် “ဤရယ်မောခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကား အဘယ်နည်း” ဟု မေးတော်မူ၏။

Verse 51

वृद्धौ हर्षमवाप्नोति क्षये भवति दुःखितः । इत्येषा लौकिकी गाथा तत्ते दैत्य विपर्ययः

“တိုးတက်ချမ်းသာလျှင် ဝမ်းမြောက်ရ၏၊ ဆုတ်ယုတ်လျှင် ဝမ်းနည်းရ၏” ဟူသည်မှာ လောကတွင် ပုံမှန်ဆိုရိုးစကားဖြစ်၏။ သို့သော် ဒေတ္တျရေ၊ သင်အတွက်တော့ ထိုအရာသည် ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေ၏။

Verse 52

इत्युक्तस्तु तदा दैत्यः प्रत्युवाच जनार्द्दनम् । अग्निष्टोमादिभिर्यज्ञैवेदाभ्यासैरनेकधा

ဤသို့ မိန့်တော်မူသော် ဒေတ္တျသည် ထိုအခါ ဇနာရ္ဒနကို ပြန်လည်ဖြေကြား၏—“အဂ္နိဋ္ဌောမ စသည့် ယဇ္ဉများနှင့်၊ ဝေဒပညာကို နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ထပ်တလဲလဲ လေ့ကျင့်သင်ယူခြင်းဖြင့်…”

Verse 53

नित्योपवासनियमैः स्नानदानैर्जपादिभिः । निर्मलैर्योगयुक्तैश्च प्राप्यते यत्परं पदम्

“နေ့စဉ် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) နှင့် စည်းကမ်းနိယမများ၊ ရေချိုးခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်း၊ မန္တရဇပ (ရွတ်ဆိုခြင်း) စသည့်အရာများဖြင့်—သန့်ရှင်းသော အကျင့်များကို ယောဂနှင့် ပေါင်းစည်းလျက်—အမြင့်ဆုံးသော အဆင့် (ပရမပဒ) ကို ရရှိနိုင်၏” ဟု ဆို၏။

Verse 54

तन्मया दुष्टभावेन प्राप्तं विष्णोः परं पदम् । इत्युक्ते भगवान्विष्णुर्वरदानपरोऽभवत्

«ငါသည် မကောင်းသောစိတ်ထားဖြင့်ပင် ဗိဿနု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာတော်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်» ဟုဆိုသော်၊ ဘုရားသခင် ဗိဿနုသည် ကောင်းချီးပေးရန် စိတ်တော်တည်လာ၏။

Verse 55

उवाच परमं वाक्यं तलं दैत्याधिनायकम् । वरं वरय दैत्येंद्र यत्ते मनसि संस्थितम्

ထို့နောက် ဘုရားသည် ဒေဝတမန့်အကြီးအကဲ တလာထံသို့ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော စကားတော်ကို မိန့်ကြား၏—«ဒေတျာတို့၏ အရှင်၊ သင်၏စိတ်၌ တည်ရှိသမျှအတိုင်း ကောင်းချီးတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့»။

Verse 56

इति विष्णोर्वचः श्रुत्वा प्रार्थयामास दानवः । ममाख्या वर्त्तते लोके तथा कुरु महीधर

ဗိဿနု၏ စကားတော်ကို ကြားပြီးနောက် ဒာနဝသည် ဆုတောင်းလျက်—«အို မဟီဓရ၊ လောက၌ ငါ၏အမည်သည် တည်တံ့၍ လူတို့၏နှုတ်တွင် ဆက်လက်ပြောဆိုနေစေပါ» ဟု တောင်းလျှောက်၏။

Verse 57

मार्गमासे तु शुक्लायामेकादश्यां समाहितः । यस्त्वां पश्यति भावेन तस्य पापं विनश्यतु

မာဂရှီရ္ဿ လ၏ လင်းလက်သော ဧကာဒသီနေ့၌ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ—သင့်ကို သဒ္ဓါဖြင့် မြင်သူ၏ အပြစ်တို့ ပျက်စီးပါစေ။

Verse 58

एवं भविष्यतीत्युक्त्वा देवो हर्षमुपागतः । नानादुंदुभयो नेदुः पुष्पवर्षं पपात च

«ဤသို့ ဖြစ်လိမ့်မည်» ဟု မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဘုရားသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်လာ၏။ ကောင်းကင်တီးဝိုင်းများ မြည်ဟည်းကာ ပန်းမိုးသည် အပေါ်မှ ကျလာ၏။

Verse 59

विष्णोर्मूर्ध्नि महाभागे लोकाः स्वस्था बभूविरे । ततो देवगणाः सर्वे नृत्यंति च मुदान्विताः । वदंति हर्षसंयुक्ता नारायणपरायणाः

ဗိဿနု၏ ဂုဏ်တော်မြင့်မားသော ဦးခေါင်းပေါ်၌ လောကတို့သည် တည်ငြိမ်၍ အေးချမ်းလာကြ၏။ ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်ဝသော ဒေဝတပ်စုအားလုံးသည် ကခုန်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြောဆိုကြပြီး—နာရာယဏကိုသာ အပြည့်အဝ အားထားကိုးကွယ်ကြ၏။

Verse 60

एतत्तीर्थं महातीर्थं सर्वपापप्रणाशनम् । श्रमापनोदनं विष्णोर्ब्रह्महत्यादिशोधनम्

ဤတီရ္ထသည် မဟာတီရ္ထဖြစ်၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးတတ်သည်—ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကိုလည်း ဖယ်ရှားပေးသည်။ ဗိဿနု၏ သန့်စင်ကောင်းချီးဖြင့် သန့်ရှင်းလာပြီး၊ ဘြဟ္မဟတ္ယာကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားသော အညစ်အကြေးများကိုပါ သန့်စင်ပေးနိုင်၏။

Verse 61

स्थितो नारायणस्तत्र भैरवस्तत्र शंकरः । क्षेत्रपालस्वरूपेण कालमेघेति विश्रुतः

အဲဒီနေရာ၌ နာရာယဏသည် တည်ရှိတော်မူ၏။ ထိုနေရာ၌ပင် ရှင်ကရသည် ဘဲရဝအဖြစ်လည်း ရှိတော်မူပြီး—ကွင်းမြေသန့်၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ (က்ஷೇತ್ರပာလ) အဖြစ် ထင်ရှားကာ «ကာလမေဃ» ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြား၏။

Verse 62

तस्य यात्राविधिं वक्ष्ये गत्वा तत्र शुचिर्नरः । स्मरेद्विष्णुं महादेवि तलस्वामीति यः श्रुतः

ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ပူဇော်ယာဉ်ပြုရာ နည်းလမ်းကို ငါဆိုပြမည်။ ထိုသို့ သွားရောက်ပြီး သန့်ရှင်းသည့် လူသည်—အို မဟာဒေဝီ—ထိုနေရာ၌ «တလစ్వာမင်» ဟု ကြားရသော ဗိဿနုကို သတိရအောက်မေ့ရမည်။

Verse 63

स्तुयाद्विष्णुं महादेवि इदं विष्णुऋचा प्रिये । सहस्रशीर्षामंत्रेण तर्पणादि प्रकारयेत्

အို မဟာဒေဝီ၊ ချစ်ရသူ၊ ဤဗိဿနု-ဋ္ဌာန ဋ္ဌာနသီချင်း (ṛc) ဖြင့် ဗိဿနုကို ချီးမွမ်းရမည်။ ထို့ပြင် «သဟသ္ရရှီရ္ရှာ» မန္တရဖြင့် တර්ပဏ (tarpaṇa) နှင့် အခြားသော ကర్మများကို သင့်တော်သလို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 64

एवं स्नात्वा विधानेन दत्त्वा चार्घ्यं जनार्द्दने । संपूज्य गंधपुष्पैश्च वस्त्रैः पुष्पानुलेपनैः

ထုံးတမ်းအတိုင်း ရေချိုးပြီးနောက်၊ ဇနာရ္ဒန (Janārdana) ထံ အရ္ဃျ (arghya) ကို ဆက်ကပ်၍၊ အနံ့သာနှင့် ပန်းများ၊ အဝတ်အစားများ၊ ပန်းအနံ့လိမ်းဆေးတို့ဖြင့် ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 65

मधुनेक्षुरसेनैव कुंकुमेन विलेपयेत् । कर्पूरोशीरमिश्रेण मृगनाभियुतेन च

နတ်တော်ကို ပျားရည်နှင့် ကြံရည်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကုင်ကူမ (saffron) ဖြင့်လည်းကောင်း လိမ်းပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် ကပ်ပူရ (camphor) နှင့် ဥရှီရ (uśīra) ရောစပ်ပြီး မုစ် (musk) ပါဝင်သည့် အနံ့သာရောစပ်မှုဖြင့်လည်း လိမ်းပူဇော်ရမည်။

Verse 66

वस्त्रैः संवेष्टयेत्पश्चाद्दद्यान्नैवेद्यमुत्तमम् । धर्मश्रवणसंयुक्तं कार्यं जागरणं ततः

ထို့နောက် အဝတ်များဖြင့် ပတ်လည်ဖုံးအုပ်ပြီး အကောင်းဆုံး နైవေဒျ (naivedya) အာဟာရပူဇော်ကို ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့ပြီးနောက် ဓမ္မတရားဟောကြားချက်များကို နားထောင်ခြင်းနှင့်အတူ ညလုံးနိုးကြားပူဇော် (jāgaraṇa) ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 67

वृषभस्तत्र दातव्यः सुवर्णं वस्त्रयुग्मकम् । विप्राय वेदयुक्ताय श्रोत्रियाय प्रदापयेत्

ထိုနေရာ၌ နွားထီးတစ်ကောင်ကို ရွှေနှင့် အဝတ်အစားတစ်စုံနှင့်အတူ လှူဒါန်းရမည်။ ထို့ကို ဝေဒကျမ်းများကို သိမြင်ကျွမ်းကျင်ပြီး ရိုးရာသင်ကြားမှု၌ တည်မြဲသော ရှရောထရိယ (śrotriya) ဗြာဟ္မဏ (Brāhmaṇa) ထံ ပေးအပ်ရမည်။

Verse 68

उपवासं ततः कुर्यात्तस्मिन्नहनि भामिनि । रुक्मिणीं च प्रपश्येत नमस्कृत्य जनार्द्दनम्

ထို့နောက်၊ အလှပျိုမ၊ ထိုနေ့၌ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ဇနာရ္ဒန (Janārdana) ကို ဦးညွှတ်နမസ്കာရ ပြုပြီးနောက် ရုက္မိဏီ (Rukmiṇī) ကိုလည်း ဖူးမြင်ရမည်။

Verse 69

एवं कृत्वा नरो भक्त्या लभते जन्मजं फलम् । सर्वेषामेव यज्ञानां दानानां लभते फलम्

ဤသို့ကိုးကွယ်သဒ္ဓါဖြင့် ပြုလုပ်သောသူသည် မွေးဖွားမှုများကို ဖြတ်သန်းလိုက်ပါသော ကုသိုလ်အကျိုးကို ရရှိ၏။ ယဇ္ဉာအားလုံးနှင့် ဒါနအားလုံး၏ အကျိုးကိုလည်း ရရှိ၏။

Verse 70

तथा च सर्वतीर्थानां व्रतानां लभते फलम् । उद्धरेत्तु पितुर्वर्गं मातृवर्गं तथैव च

ထို့အတူ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများအားလုံးနှင့် ဝရတများအားလုံး၏ အကျိုးကို ရရှိ၏။ ထို့ပြင် ဖခင်ဘက် မျိုးရိုးကိုလည်းကောင်း မိခင်ဘက် မျိုးရိုးကိုလည်းကောင်း မြှောက်တင်ကယ်တင်နိုင်၏။

Verse 71

जन्मप्रभृतिपापानां कृतानां नाशनं भवेत् । न दुःखं च न दारिद्र्यं दुर्भगत्वं न जायते

မွေးကတည်းက ပြုခဲ့သော အပြစ်များသည် ပျက်စီးကုန်၏။ ဝမ်းနည်းမှုမရှိ၊ ဆင်းရဲမှုမရှိ၊ ကံမကောင်းမှုလည်း မဖြစ်ပေါ်တော့။

Verse 72

सप्त जन्मांतरं यावत्तलस्वामिप्रदर्शनात् । सुवर्णानां सहस्रेण ब्राह्मणे वेदपारगे । दत्तेन यत्फलं देवि तत्कुण्डे स्नानतो लभेत्

ခုနစ်ဘဝတိုင်အောင် တလသွာမိကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင်—အို ဒေဝီ—ဝေဒကျမ်းကို ပြည့်စုံစွာ သိမြင်သော ဗြာဟ္မဏအား ရွှေတစ်ထောင် လှူဒါန်းသကဲ့သို့ အကျိုးကို ရရှိ၏။ ထိုကဲ့သို့သော ကုသိုလ်ကို သန့်ရှင်းသော ကုဏ္ဍ၌ ရေချိုးခြင်းဖြင့်လည်း ရနိုင်၏။

Verse 73

एवं तलस्वामिचरित्रमुत्तमं श्रुतं पुरा सिद्धमहर्षिसंघैः । श्रुत्वा प्रभावं तलदेवसन्निधौ प्राप्नोति सर्वं मनसा यदीप्सितम्

ဤသို့ တလသွာမိ၏ အထူးမြတ်သော ဇာတ်ကြောင်းကို ရှေးကာလက စိဒ္ဓမဟာရ္ရှိ အစုအဝေးတို့ ကြားနာခဲ့ကြ၏။ သူ၏ အာနုဘော်ကို ကြားနာပြီး တလာဒေဝ၏ သန္နိဋ္ဌာန်၌ ရှိနေသူသည် စိတ်ထဲက လိုလားသမျှ အားလုံးကို ရရှိ၏။

Verse 334

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये तलस्वामिमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुस्त्रिंशदुत्तरत्रिशततमो ऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌ အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် စလိုကာပါသော သံဟိတာအတွင်း၊ ပရဘာသခဏ္ဍ အပိုင်းခုနစ်၏ ပထမ ပရဘာသက்னေတ్రమာဟာတ္မယ၌ «တလသွာမိ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟု အမည်ရ သုံးရာသုံးဆယ့်လေးမြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။