Adhyaya 256

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि नंदादित्यं समाहितः । नंदेन स्थापितं पूर्वं तत्रैवामितबुद्धिना

ဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်– «ထို့နောက် အို မဟာဒေဝီ၊ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ နန္ဒာဒိတျ (Nandāditya) သို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ပင် အကန့်အသတ်မဲ့ ဉာဏ်ပညာရှိသော နန္ဒ မင်းက ယခင်က တည်ထောင်ထားခဲ့သည်»။

Verse 2

नंदो राजा पुरा ह्यासीत्सर्वलोकसुखप्रदः । न दुर्भिक्षं न च व्याधि नाकाले मरणं नृणाम्

«ရှေးကာလတွင် နန္ဒ မင်းကြီး ရှိခဲ့၍ လူလောကအားလုံးအတွက် ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှု ပေးစွမ်းသူ ဖြစ်၏။ အစာခေါင်းပါးမှု မရှိ၊ ရောဂါမရှိ၊ လူတို့အတွက် အချိန်မတိုင်မီ သေဆုံးခြင်းလည်း မရှိခဲ့»။

Verse 3

तस्मिञ्छासति धर्मज्ञे न चावृष्टिकृतं भयम् । कस्यचित्त्वथ कालस्य पूर्वकर्मानुसारतः

ဓမ္မကိုသိမြင်သော မင်းကြီးအုပ်စိုးနေစဉ် မိုးခေါင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ကြောက်ရွံ့မှု မရှိခဲ့။ သို့သော် အချိန်တစ်ခါတွင် အတိတ်ကံ၏ အကျိုးရင့်သန်လာမှုအတိုင်း အပြောင်းအလဲတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 4

कुष्ठेन महता व्याप्तो वैराग्यपरमं गतः । तेन रोगाभिभूतेन देवदेवो दिवाकरः । प्रतिष्ठितो नदीतीरे स च रोगाद्विमोचितः

အလွန်ပြင်းထန်သော ကုဋ္ဌရောဂါက လွှမ်းမိုးသဖြင့် သူသည် ဝိရာဂျ (လောကကပ်လျက်မှုကင်းခြင်း) ၏ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်하였다။ ထိုရောဂါကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရသော်လည်း သူသည် နတ်တို့၏နတ် ဒိဝါကရ (နေဘုရား) ကို မြစ်ကမ်းပေါ်၌ တည်ထောင်ပူဇော်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ရောဂါမှ လွတ်မြောက်하였다။

Verse 5

देव्युवाच । किमसौ रोगवान्राजा सार्वभौमो महीपतिः । तस्य धर्मरतस्यापि कस्माद्रोग समुद्भवः

ဒေဝီက မေးမြန်းတော်မူ၏— “အဘယ်ကြောင့် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အုပ်စိုးရှင်၊ မြေပြင်၏ အရှင်ဖြစ်သော ထိုမင်းကြီးသည် ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသနည်း။ ဓမ္မကို ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်သော်လည်း ဤရောဂါသည် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသနည်း?”

Verse 6

ईश्वर उवाच । एष धर्मसदाचारो नंदो राजा प्रतापवान् । व्यचरत्सर्वलोकान्स विमानवरमास्थितः

ဣရှွရက မိန့်တော်မူ၏— “ဤသူသည် ဓမ္မနှင့် သဒ္ဓာစရိုက်ပြည့်စုံသော အင်အားကြီး မင်းနန္ဒ ဖြစ်၏။ အထူးမြတ်သော ကောင်းကင်ယာဉ် (ဝိမာန) ကို စီးနင်း၍ လောကအားလုံးကို လှည့်လည်သွားလာခဲ့၏။”

Verse 7

विमानं तस्य तुष्टेन दत्तं वै विष्णुना स्वयम् । कामगं वरवर्णेन बर्हिणेन विनादितम्

ထိုမင်း၏ ဝိမာနကို ဗိဿဏုဘုရားသည် ကိုယ်တိုင် စိတ်တော်ပျော်ရွှင်၍ ပေးအပ်တော်မူ၏။ ၎င်းသည် ဆန္ဒရှိရာသို့ သွားနိုင်ပြီး အရောင်တောက်ပသော မယုရ (ပျားကောင်) ၏ ချိုမြိန်သံကဲ့သို့ သံလွင်လွင် မြည်ဟည်းနေ၏။

Verse 8

स कदाचिन्नृपश्रेष्ठो विचरंस्तत्र संस्थितः । गतवान्मानसं दिव्यं सरो देवगणान्वितम्

တစ်ခါတစ်ရံ ထိုမင်းမြတ်သည် ထိုနေရာ၌ လှည့်လည်၍ နားနေစဉ်၊ ဒေဝတားအစုအဝေးတို့ လိုက်ပါကာ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော မာနသသရစ် အိုင်သို့ ရောက်သွား하였다။

Verse 9

तत्रापश्यद्बृहत्पद्मं सरोमध्यगतं सितम् । तत्र चांगुष्ठमात्रं तु स्थितं पुरुषसत्तमम्

ထိုနေရာ၌ အိုင်အလယ်၌ တည်နေသော အဖြူရောင် ကြာပန်းကြီးတစ်ပွင့်ကို မြင်တော်မူ၏။ ထိုကြာပန်းပေါ်တွင် လက်မအရွယ်သာရှိသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုရှ (အထွဋ်အမြတ်) တည်ရှိနေ하였다။

Verse 10

रक्तवासोभिराच्छन्नं द्विभुजं तिग्मतेजसम् । तं दृष्ट्वा सारथिं प्राह पद्ममेतत्समाहर

အနီရောင် ဝတ်ရုံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထား၍ လက်နှစ်ဖက်ရှိကာ တောက်ပပြင်းထန်သော တေဇောဓာတ်ဖြင့် လင်းလက်နေသူကို မြင်သော် မင်းသည် ရထားမောင်းအား “ထိုကြာပန်းကို ယူလာပါ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 11

इदं तु शिरसा बिभ्रत्सर्वलोकस्य सन्निधौ । श्लाघनीयो भविष्यामि तस्मादाहर मा चिरम्

“လောကအားလုံး၏ မျက်မှောက်၌ ဤအရာကို ငါ့ခေါင်းပေါ် တင်ဆောင်နိုင်လျှင် ငါသည် ချီးမွမ်းထိုက်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ယူလာပါ—မနှောင့်နှေးနှင့်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 12

एवमुक्तस्ततस्तेन सारथिः प्रविवेश ह । ग्रहीतुमुपचक्राम तत्पद्मं वरवर्णिनि । स्पृष्टमात्रे तदा पद्मे हुंकारः समपद्यत

ထိုသို့ မိန့်တော်မူသဖြင့် ရထားမောင်းသည် အိုင်ထဲသို့ ဝင်ကာ ထိုကြာပန်းကို ဖမ်းယူရန် စတင်하였다၊ အလှတရားရှိသူမေ။ သို့သော် ကြာပန်းကို ထိမိသည့် ခဏချင်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ် “ဟုမ်း” ဟူသော အသံကြီး ပေါ်ထွက်လာ하였다။

Verse 13

राजा च तत्क्षणात्तेन शब्देन समजायत । कुष्ठी विगतवर्णश्च बलवीर्यविवर्जितः

ထိုအသံကြောင့် ထိုခဏချင်းတွင်ပင် ဘုရင်မင်းမြတ်သည် ကုဋ္ဌနူနာစွဲကပ်၍ အဆင်းအဝါပျက်ပြားကာ ခွန်အားဗလ ဆုတ်ယုတ်လေ၏။

Verse 14

तथागतमथात्मानं दृष्ट्वा स पुरुषर्षभः । तस्थौ तत्रैव शोकार्तः किमेतदिति चिंतयन्

မိမိကိုယ်ကို ထိုသို့သောအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်လျှင်၊ လူတို့တွင် မြတ်သော ထိုမင်းသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးလျက် "ဤသည်ကား အဘယ်နည်း" ဟု တွေးတောကာ ရပ်နေလေ၏။

Verse 15

तस्य चिंतयतो धीमानाजगाम महातपाः । वसिष्ठो ब्रह्मपुत्रस्तु स तं पप्रच्छ पार्थिवः

ထိုပညာရှိမင်းသည် စိုးရိမ်သောကရောက်၍ တွေးတောနေစဉ်၊ ဗြဟ္မာ၏သားတော် ရသေ့မြတ် ဝသိဋ္ဌသည် ကြွရောက်လာ၏။ မင်းကြီးသည် ရသေ့မြတ်ကို မြင်လျှင် မေးမြန်းလေ၏။

Verse 16

एष मे भगवञ्जातो देहस्यास्य विपर्ययः । कुष्ठरोगाभिभूतात्मा नाहं जीवितुमुत्सहे

"အို မြတ်စွာဘုရား၊ ကျွန်ုပ်၏ ဤခန္ဓာကိုယ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် ပြောင်းလဲခြင်းသို့ ရောက်ရှိပါပြီ။ ကုဋ္ဌနူနာစွဲကပ်သဖြင့် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းကာ အသက်မရှင်ချင်တော့ပါ။"

Verse 17

उपायं ब्रूहि मे ब्रह्मन्व्याधितस्य चिकित्सितम् । उताहो व्रतमन्यद्वा दानं यज्ञमथापि वा

"အို ပုဏ္ဏား၊ ရောဂါစွဲကပ်သူအတွက် ကုစားနည်းကို ပြောပြပါ။ ၎င်းသည် အကျင့်သီလ ဆောက်တည်ခြင်းလော၊ အခြားသော အလေ့အကျင့်လော၊ အလှူဒါနလော၊ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းလော။"

Verse 18

वसिष्ठ उवाच । एतद्ब्रह्मोद्भवं नाम पद्मं त्रैलोक्यविश्रुतम् । दृष्टमात्रेण चानेन दृष्टाः स्युः सर्व देवताः

ဝသိဋ္ဌက မိန့်တော်မူသည်။ «ဤသည်မှာ ‘ဗြဟ္မောဒ္ဘဝ’ ဟူသော ကြာပန်းဖြစ်၍ သုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြားသည်။ ထိုကြာပန်းကို မျက်စိဖြင့်သာ မြင်ရုံဖြင့်ပင် နတ်ဒေဝတားအားလုံးကို မြင်ပြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်»။

Verse 19

एतद्धि दृश्यते धन्यैः पद्मं कैः क्वापि पार्थिव । एतस्मिन्दृष्टमात्रे तु यो जलं विशते नरः

«အရှင်မင်းကြီး၊ ဤကြာပန်းကို ကံကောင်းသူတို့သာ မြင်ရသည်—တစ်နေရာရာတွင် တစ်ခါတစ်လေမှသာ တစ်ယောက်ယောက် မြင်နိုင်သည်။ ထိုကြာပန်းကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် ရေထဲသို့ ဝင်သွားသော လူသည်…»

Verse 20

सर्वपापविनिर्मुक्तः पदं निर्वाण माप्नुयात् । एष दृष्ट्वा तु ते सूतो हर्तुं तोये प्रविष्टवान्

«…အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ နိဗ္ဗာန်အဆင့်ကို ရောက်လိမ့်မည်။ ထို့ပြင် သင်၏ ရထားမောင်းသူသည် ထိုကြာပန်းကို မြင်ပြီးနောက် ယူရန် ရည်ရွယ်ကာ ရေထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်»။

Verse 21

तव वाक्येन राजेंद्र मृतोऽसौ रोगवान्भवेत् । ब्रह्मपुत्रोऽप्यहं तेन पश्यामि परमेश्वरम्

«မင်းကြီးတို့၏ အမိန့်ကြောင့်၊ အရှင်မင်းတို့အထက်မြတ်၊ သူသည် သေသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ရောဂါဝေဒနာ ခံရလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုသန့်ရှင်းသော အာနုဘော်ကြောင့်ပင် ဗြဟ္မာ၏ သားဖြစ်သော ငါတောင် အမြင့်ဆုံးသော အရှင်ကို မြင်ရသည်»။

Verse 22

अहन्यहनि चागच्छंस्त्वं पुनर्दृष्टवानसि । वांछंति देवता नित्यममुं हृदि मनोरथम्

«နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လာရောက်သဖြင့် သင်သည် ထိုအရာကို ထပ်မံမြင်ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ နတ်ဒေဝတားတို့သည် ဤအလိုဆန္ဒအမြတ်ကို နှလုံးသား၌ အမြဲတမ်း တောင့်တကြသည်»။

Verse 23

मानसे ब्रह्मपद्मं तु दृष्ट्वा स्नात्वा कदा वयम् । प्राप्स्यामः परमं ब्रह्म यद्गत्वा न पुनर्भवेत्

မနာသ (Mānasa) တွင် ဗြဟ္မာပဒ္မ (Brahma-ကြာပန်း) ကို မြင်တွေ့၍ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးကာ အမြင့်ဆုံး ဗြဟ္မန် (Paramabrahman) ကို မည်သည့်အခါ ရောက်နိုင်မည်နည်း—ထိုသို့ ရောက်လျှင် နောက်တဖန် မမွေးဖွားတော့?

Verse 24

इदं च कारणं भूयो द्वितीयं शृणु पार्थिव । कुष्ठस्य यत्त्वया प्राप्तं हर्तुकामेन पंकजम्

ထို့ပြင် နန်းရှင်မင်းကြီး၊ ဒုတိယအကြောင်းတရားကိုလည်း နားထောင်ပါ။ သင်က ကြာပန်းကို ယူလိုသောစိတ်ဖြင့် နီးကပ်သွားစဉ်၊ ကုဋ္ဌ (အရေပြားရောဂါ/လက်ပရိုစီ) ကြောင့် ဤအခြေအနေသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 25

प्रद्योतनस्तु गर्भेऽस्मिन्स्वयमेव व्यवस्थितः । तवैषा बुद्धिरभवद्दृष्ट्वेदं वरपंकजम्

ပရဒ္ယောတန (Pradyotana) သည် ဤဂರ್ಭအတွင်း၌ ကိုယ်တိုင်ပင် တည်ရှိနေသည်။ ဤအလွန်မြတ်သော ကြာပန်းကို မြင်သောအခါ၊ ဤသဘောပေါက်မှုသည် သင်၌ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

Verse 26

धारयामि शिरस्येनं लोकमध्ये विभूषणम् । इदं चिन्तयतः पापमेवं देवेन दर्शितम्

ဤအရာကို လောကအလယ်၌ အလှဆင်အဖြစ် ငါ့ခေါင်းပေါ်၌ ဆောင်ထားမည်။ ဤသို့ စိတ်ကိုနှောင့်ယှက်နေသော အပြစ်ကို ဘုရားသခင်က ထင်ရှားပြသခဲ့သည်။

Verse 27

ततः सर्वप्रयत्नेन तमाराधय भास्करम् । प्रसादाद्देवदेवस्य मोक्ष्यसे नात्र संशयः

ထို့ကြောင့် အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ဘာස්ကရ (နေဘုရား) ကို အာရాధနာပြုပါ။ ဒေဝဒေဝ (ဘုရားတို့၏ဘုရား) ၏ ကရုဏာကြောင့် သင် လွတ်မြောက်မည်—ဤတွင် သံသယမရှိ။

Verse 28

प्रभासं गच्छ राजेंद्र तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । तत्र सिद्धिर्भवेच्छीघ्रमार्त्तानां प्राणिनां भुवि

အို မင်းတို့၏အရှင်၊ လောကသုံးပါးတွင် ကျော်ကြားသော တီရ္ထ ပရဘ္ဟာသသို့ သွားလော့။ ထိုနေရာ၌ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒုက္ခရောက်သတ္တဝါတို့သည် အလျင်အမြန် အောင်မြင်မှုနှင့် သက်သာခြင်းကို ရရှိကြ၏။

Verse 29

ईश्वर उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा वसिष्ठस्य महात्मनः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य माहेश्वर्यास्तटे शुभे

ဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်—မဟာအတ္တမ ဝသိဋ္ဌ၏ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက်၊ သူသည် ပရဘ္ဟာသ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသို့ ရောက်ကာ မာဟေရှ္ဝရီ၏ မင်္ဂလာကမ်းပါးသို့ ချဉ်းကပ်လေ၏။

Verse 30

नंदादित्यं प्रतिष्ठाप्य गंधधूपानुलेपनैः । पूजयामास तं देवि पुष्पैरुच्चावचैस्तथा

နန္ဒာဒိတျကို တည်ထောင်ပြီးနောက်၊ အို ဒေဝီ၊ သူသည် အနံ့သာ၊ မီးခိုး (ဓూప) နှင့် လိမ်းဆေးတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ အမျိုးမျိုးသော ပန်းများဖြင့်လည်းကောင်း ထိုဘုရားကို ပူဇော်လေ၏။

Verse 31

तस्य तुष्टो दिवानाथो वरदोऽहमथाब्रवीत्

သူ့အပေါ် စိတ်တော်ကျေနပ်သဖြင့် နေမင်း (နေ့၏အရှင်) သည် ထို့နောက် မိန့်တော်မူလေ၏—“ငါသည် ဆုတောင်းပေးသူ၊ အပေးအယူ၏ အရှင် ဖြစ်၏။”

Verse 32

नन्द उवाच । कुष्ठेन महता व्याप्तं पश्य मां सुरसत्तम । यथाऽयं नाशमायाति तथा कुरु दिवाकर

နန္ဒ မိန့်သည်—အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ကြည့်ပါလော့၊ ငါသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကုဋ္ဌရောဂါကြီးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ အို ဒိဝါကရ၊ ဤရောဂါ ပျက်စီးသွားအောင် ပြုတော်မူပါ။

Verse 33

सान्निध्यं कुरु देवेश स्थानेऽस्मिन्नित्यदा विभो

အို နတ်တို့၏အရှင်၊ အင်အားကြီးမြတ်သောအရှင်၊ ဤနေရာ၌ အစဉ်တည်မြဲသော သာနိဓိကို ပေးတော်မူပါ။

Verse 34

सूर्य उवाच । नीरोगस्त्वं महाराज सद्य एव भविष्यसि । अत्र ये मां समागत्य द्रक्ष्यंति च नरा भुवि

နေမင်းက မိန့်တော်မူသည်။ အို မဟာရာဇာ၊ ယနေ့တင်ပင် သင်သည် ရောဂါကင်းစင်လာမည်။ ထို့ပြင် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူတို့သည် ဤနေရာသို့ လာရောက်၍ ငါ့ကို ဖူးမြင်ကြသော်…

Verse 35

सप्तम्यां सूर्यवारेण यास्यंति परमां गतिम् । अत्र मे सूर्यवारेण सांनिध्यं सप्तमीदिने । भविष्यति न संदेहो गमिष्ये त्वं सुखी भव

စပ్తမီတိသီသည် တနင်္ဂနွေနှင့် တိုက်ဆိုင်သောအခါ၊ သူတို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်ကြမည်။ ထိုစပ్తမီနေ့တွင် တနင်္ဂနွေဖြစ်လျှင် ငါ၏ သာနိဓိသည် ဤနေရာ၌ အမှန်တကယ် ရှိမည်—သံသယမရှိ။ ငါထွက်ခွာမည်၊ သင်သည် ပျော်ရွှင်စွာ နေပါ။

Verse 36

एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्तत्रैवांतरधीयत

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ထောင်ရောင်ခြည်ရှင် (နေမင်း) သည် ထိုနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။

Verse 37

नीरोगत्वमवा प्यासौ कृत्वा राज्यमनुत्तमम् । जगाम परमं स्थानं यत्र देवो दिवाकरः । तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा कृत्वा श्राद्धं प्रयत्नतः

သူသည် ရောဂါကင်းစင်ခြင်းကို ရရှိကာ အထွတ်အထိပ်သော နိုင်ငံတော်ကို တည်ထောင်ပြီးနောက်၊ နေမင်း ဒိဝါကရ သခင်တော် ရှိရာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အဘိုဒ်သို့ သွားရောက်하였다။ ထိုတီရ္ထ၌ လူတစ်ဦးသည် ရေချိုးကာ ကြိုးစားစွာ သြရာဒ္ဓကို ပြုလုပ်လျှင်…

Verse 38

नंदादित्यं पुनर्दृष्ट्वा न पुनर्मर्त्त्यतां व्रजेत । प्रदद्यात्कपिलां तत्र ब्राह्मणे वेदपारगे

နန္ဒာဒိတျကို ထပ်မံမြင်တွေ့ပြီးနောက် မရဏလောကသို့ ပြန်မသွားသင့်။ ထိုနေရာတွင် ဝေဒကျမ်းကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏအား ကပိလာ (အညိုရောင်နွား) ကို ဒါနပြုသင့်၏။

Verse 39

अहोरात्रोषितो भूत्वा घृतधेनुमथापि वा । न तस्य गुणितुं शक्या संख्या पुण्यस्य केनचित्

တစ်နေ့တစ်ညလုံး ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ရုံသာဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဂျီ (ဃృత) ပေးသော နွားကို ဒါနပြုခြင်းဖြစ်စေ၊ ရရှိသော ကုသိုလ်၏ အတိုင်းအတာကို မည်သူမျှ မတွက်ချက်နိုင်။

Verse 40

इत्येवं देवदेवस्य माहात्म्यं दीप्तदीधितेः । कथितं तव सुश्रोणि सर्वपापप्रणाशनम्

ဤသို့ဖြင့် အလှတရားရှိသော မိန်းမရေ၊ နတ်တို့၏နတ်တော်—တောက်ပလင်းလက်သော အလင်းရောင်ရှင်၏ မဟာတန်ခိုးကို သင့်အား ပြောကြားပြီးပြီ။ ၎င်းသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေး၏။

Verse 256

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नन्दादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्पञ्चाशदुत्तरद्विशततमो ऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «နန္ဒာဒိတျ၏ မဟာဂုဏ်တော် ဖော်ပြချက်» ဟူသော အမည်ရှိသည့် အခန်း ၂၅၆ သည်၊ သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ ဧကာရှီတိသာဟသရီ သံဟိတားအတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၊ ပထမ ပရဘာသက္ခေတ္တ မာဟာတ္မယ၌ ပြီးဆုံး၏။